woensdag 7 juni 2017

vrijdag 2 juni 2017


Laatste werkdag en weer afscheid nemen.



                           Monnik Kongkarun kijkt nog even om nadat ik afscheid van hem nam.

Als Anan zich wil oprichten om rechtop te zitten kost dat veel moeite en pijn ondanks de hulp die ik hem daarbij geef. Door de krachtinspanning verschijnt er een dik gezwel op zijn buik dat er heel gespannen uitziet.


Thanit is, denk ik al vroeg deze morgen met het afscheid bezig. Hij vraagt om een scheerbeurt, vervolgens om zijn pas geknipte nagels te korten. Telkens heeft hij weer een andere vraag om mij even bij zich te hebben en mijn aandacht te krijgen. Als ik aangeef dat ik aan een door hem gevraagde massage vandaag niet toe kom, probeert hij het even later met de vraag zijn haren te knippen die ik vorige week pas gedaan heb. Kort om, hij probeert op allerlei manieren mij bij zich te hebben. Ik neem het hem niet kwalijk, ik weet hoe moeilijk hij het heeft met afscheid nemen en los te laten, hij is een heel emotioneel mens.
Bij mij komt dan achteraf weer de vraag of ik niet teveel aandacht gaf en me wel genoeg gerealiseerd heb dat ik straks niet meer ben als ik naar huis ga.




Piem wil bij het afscheid nemen nog even samen op de foto.




Moo schuift me een bord gefrituurde insecten onder mijn neus, een door hen geliefde snack dat mij kippenvel bezorgd en doet griezelen, wat hem weer doet lachen.



Ik hoop dat het stigma rond hiv en aids ook hier in Thailand in de nabije toekomst veranderd, zodat deze 16 jarige patiënt met de hiv medicatie gewoon in de thuis situatie kan leven en functioneren. Oké, hij heeft hier zijn draai inmiddels gevonden en vrienden gemaakt, maar deze
situatie is niet zoals het hoort.
Ik zal niet vergeten hoe hij hier twee maanden geleden in tranen en angst door zijn familie werd "gedropt".



Deze keer weet ik nog niet wanneer ik de volgende keer weer terug kom, daarom moet ik deze vraag die me bier steeds gesteld word schuldig blijven.
Met een dubbel gevoel laat ik het project achter me, maar het gevoel van voldoening overheerst.


Morgenvroeg vertrek ik naar Bangkok. Door het tijdverschil (het is hier vijf uur vroeger dan in Nederland) kom ik toch zaterdagavond 3 juni aan op Schiphol.


dank voor uw belangstelling..........








donderdag 1 juni 2017

dindag 30 mei 2017



Beeld van Lopburi stad zondag tegen de avond, tijdens een wolkbreuk die ongeveer een uur lang de stad teisterde.



De weg naar de tempel heeft er ook flink onder geleden. Deze foto maakte ik vandaag, dinsdag.




                            Bewoners beschermden met zandzakken hun goed tegen de modderstroom.
Door de twee warme dagen gisteren en vandaag is het alweer flink opgedroogd.

Vandaag voor de afwisseling waren de mannen aan de beurt voor een gezicht behandeling.
Wiet had me gisteren al gevraagd, maar ik kwam er toen niet aan toe.

Moo

Nadat, een schaap over de dam was, Wiet het ijs gebroken had en de terughoudendheid over was volgde het ene verzoek na het andere. Moo en Yang -Yang zagen het ook wel zitten.

 Yang -Yang


mr. Samrid kwam vandaag al afscheid nemen, dacht dat ik morgen al zou vertrekken.

De schalen met fruit waren vandaag niet zo kleurrijk, er was niet zoveel keus.

                                                                Toch waren ze snel leeg.....


Ik las op de Facebook pagina van Sergio die hier vorige week een paar dagen meeliep dat hij het hier de tempel van de dood noemde.
Zelf noem ik het veel liever de tempel van de hoop
Ik moest er aan denken toen ik vanmiddag dit bloemetje tussen de tegels zag bloeien.

.
Vorige week kreeg ik van de manager een hele doos blikjes fruit op siroop. Ik wist in eerste instantie niet wat ik daar mee aan moest. Weigeren is hier erg onbeleefd. Op weg naar huis diende zich de oplossing vanzelf aan, toen ik een oudere vrouw die van het land terug kwam tegenkwam. Ze was erg dankbaar toen ik haar een stel aanbood. Een kilometer verder zag ik een man hout sprokkelen, en het vorige herhaalde zich, alleen was hier de verbazing iets groter.