zondag 14 mei 2017

zondag 14 mei 2017

Ik hoef vandaag gelukkig niet weer met een in memoriam te beginnen.




Gisteren na lange tijd Mami (geheel rechts) weer gezien. Vanwege ziek zijn was ze lang afwezig.
Samen met twee Japanse vriendinnen was ze op bezoek. Natuurlijk een reden om op het fotobankje plaats te nemen.


 Zoals op zondag de gewoonte is, ook vandaag weer offerdag. Gasten komen vaak van ver om hun offer te brengen (donatie) Daarna nemen ze een bord en vullen dat vanaf de grote schalen om het vervolgens aan Buddha te offeren. De vele apen doen zich na afloop (en vaak ook al tijdens) van de ceremonie te goed aan het lekkers.




Voorraad gedoneerde rijst.




Een levensgroot portret van de nieuwe Koning, Rama X
of te wel Prins Mara Vajiralongkorn Bodindradebayavarangkun
siert hier een van de perken.




Tanat beschermt zich tegen de zon, omdat hij blind is heeft hij niet in de gaten dat een meter naar links schaduw is. Daar moet hij even op gewezen worden.


Ik zou nog terug komen op mijn onderbreking in Chiang Mai.



Ik heb me de luxe veroorloofd om een vlucht te nemen naar Chiang Mai, om zo een meer dan twaalf uur durende treinreis te besparen.






Zoontje van een van de medewerkers in het tehuis van Yves waar ik op bezoek was, gekluisterd aan (jawel) zijn telefoon.


Terwijl hij aan het spelen is gaat steeds zijn blik even naar het scherm.



Genoeg fruit aan de bomen hier.


Elke dag even een duik in het zwembad, Ine dat het echt afkoelt, maar toch wel verfrissend na het werken in de tuin of een ander karwijtje.
Deze keer heb ik me ook met brood en cake bakken bezig gehouden.

Ook aan bananen geen gebrek.



                                                                                      Ook als de avond valt is het lekker zwemmen.



Enorme grote "jackfruit" vruchten.




Vanuit de bus van Bangkok/ vliegveld naar Lopburi genoten van de prachtige rood bloeiende bomen.
(ik hoop er nog een mooiere foto van de maken)
De gouden regen bomen zijn nu met hun bloei op hun retour.


Maar wat het meeste indruk op me gemaakt heeft en me erg ontroerde in Chiang Mai is het zien hoe Phat (een tot aan zijn nek verlamde jongeman die alleen zijn linker schouder, elleboog en pols kan gebruiken zich op eigen kracht van de elektrische rolstoel in bed kan begeven. Met tranen in mijn ogen heb ik staan kijken. Ongelooflijk wat hij in een jaartijd bereikt heeft. Ondanks dat ik om toestemming gevraagd had of ik mocht kijken hoe hij dat doet, voelde ik me toch ongemakkelijk.
Zoveel bewondering voor deze doorzetter.
Ik zag ook dat hij nu niet meer met een aangepaste vork eet.

Geen opmerkingen: