zaterdag 27 mei 2017

Donderdag 25 mei 2017

Nadat ik gisteren twee uur ben bezig geweest om mijn stukje van die dag te schrijven op mijn slechtwerkende, gevallen laptop verdween plots mijn hele verhaal en de met moeite geplaatste foto,s.
Met geen mogelijkheid is het geschrevene terug te vinden.
Dus vanavond vol goede moed een nieuwe poging.


Kittipan

Het wordt steeds moeilijker om Kittipan ( bed 17) goed te verzorgen. Zijn benen kruisen zich steeds meer en zijn ook nog eens heel strak gebogen. Ik gebruik al een grote maat pamper, maar omdat er zoveel spanning op zijn benen staat, krijg ik nauwelijks de pamper aangebracht. Doordat de knieën altijd gebogen zijn is de huid in de holtes helemaal stuk door transpireren en niet kunnen drogen. Ik heb al geprobeerd er iets tussen te duwen zoals een bekleedde grote plastic flacon, maar dat houdt hij door de grote spanning die op de benen staat maar kort vol door pijn ervaring. Zijn voeten raken gezwollen van het vocht en vertonen natte wondjes die niet genezen.
Ik vind het moeilijk dat ze zo onaardig en nors tegen hem doen, alsof hij er wat aan kan doen.



Pakai en Miau ontfermen zich over het pellen van een grote Jackfruit. Het is een hele klus de vruchtdelen uit de vliezen te halen. De smaak vind ik een beetje weeïg.  Ook de pitten worden gebruikt om te eten, maar die worden eerst gekookt. Alleen ging dat deze keer mis, Miau had vergeten het vuur onder de pan uit te zetten en verbrandde de boel, omdat het vocht verkookt was.

                                                                              Jackfruit





Pitten van de Jackfruit


Ook dit moest ik absoluut  proeven werd me opgedragen. Ben de naam alweer kwijt. Maar toen er eerst een flinke schep suiker over gestrooid werd leek het mij minder smakelijk omdat het me aan aardappel liet denken.



Mapraan, (ook de naam van een vrucht) dochtertje van een van de medewerkers doet haar middagslaapje. Ze gaat sinds kort voor halve dagen naar school. Ze is wat koortsig van een inenting.


Vanmorgen weer bandenpech, nu eens voor de afwisseling de achterband van de brommer.
Gelukkig had de man van het repairshop nog geen andere klant en kon hij mij direct helpen.
Ondanks dat het achterwiel er voor een nieuwe binnenband af moet had hij het toch in 12 minuten gefikst en dat voor 120 bath incl. binnenband (3,30 euro)

Vanmorgen werd per ambulance een nieuwe patiënt binnen gebracht. Althans na een scheer en knipbeurt kwam er een bekend gezicht te voorschijn. Wichet was hier vier jaar geleden ook al eens, verbleef toen in een van de huisjes. Ik weet nog dat hij er een grote troep van maakte.
Hij had zoveel spullen op zijn bed verzameld dat hij er zelf nauwelijks bij kon.

Het valt me op dat Piem enorm is afgevallen. Na het overlijden van haar vriend heeft ze het leven toch weer opgepakt. Ook heeft ze haar taken hier in het project weer op zich genomen. Behoudens dat ze nu door een flinke verkoudheid even rust moet nemen. Meerdere mensen zijn op dit moment verkouden, de een steekt de ander aan.

Het gaat niet goed met Eak. Was eerder alleen zijn huid geel, nu kleurt ook het wit van zijn ogen geel  Hij verblijft in een van de huisjes maar elke middag word hij gehaald voor een douche beurt.

Tot mijn grote verbazing vraagt Piyanut me om een massage. De anders zo afstandelijke en alles weigerende Piyanut benaderd mij met een lief stemmetje. Na de massage krijg ik een vriendelijk dankwoord. Mijn verbazing is groot.



In de middag pauze de tekenmogelijkheid op mijn IPad uitgetest.

Vanmiddag was er een heuse wolkbreuk. Werkelijk, het kwam met bakken naar beneden.
Het regenseizoen is wel een maand eerder begonnen dan normaal. Ik had me al voor genomen om niet de veldweg naar huis terug te nemen, dit vanwege eventuele modderstromen. Maar ik werd er ook nog een paar keer door bezorgde patiënten op geattendeerd.

zondag 21 mei 2017

zaterdag 20 mei 2017




Mijn avond eten. Vandaag voor de afwisseling geen Thai maaltijd, maar gebakken zalm filet met flinke portie bruine rijst en garnituur,  Kosten : omgerekend 3,25 euro.




In een tijdschrift dat hier om de zoveel tijd wordt uitgegeven kwam ik deze oude foto tegen.
"Enkele gasten willen meehelpen patiënten eten te geven."
Ik zie Rugrot op de voorgrond, hij is 27 dec. 2013 overleden. Ik weet nog dat hij maar met kleine hapjes kon eten, daarom knip ik op de foto met een schaar zijn eten in kleine stukjes.

Vandaag had een gast, goed bedoeld, het domme idee elke patiënt op twee ijsjes te trakteren.
Ik kon bij de meeste de helft snel wegpakken en in de diepvries duwen, maar de gulzig Somyod die nota bene al diarree heeft, had de twee al achter elkaar in een oogwenk verslonden.



Gespot door fotograaf Somporn tijden ons bijna dagelijks ommetje over het terrein met Sangwan, ondanks de warmte. De bril heeft Songporn voor onherkenbaarheid toegevoegd op de foto vanwege privacy van de patiënt.


Afgelopen donderdag was er een enorme toeloop van medewerkers van het ministerie. Elke patiënt krijgt per maand een toelage van 500 bath (+/- 13,75 euro) daarvoor moesten allerlei gegevens worden verzamelt, lengte gemeten, pasfoto gemaakt, vinger afdruk, foto van beide duimen, ID kaarten gecontroleerd en wat niet al meer. Alles bij elkaar een enorm gedoe ook al omdat de apparatuur het steeds liet afweten. In plaat dat men de menen in groepjes liet opdraven, werd meteen iedereen paraat gezet, wat voor de patiënten uren wachten inhield. De lunch werd een uur later dan anders geserveerd. Er was mij gevraagd mee te helpen omdat meerdere mensen niet zelfstandig hun vinger op de apparatuur konden plaatsen, mensen in rolstoel moesten overeind geholpen worden bij het meten. Bij de bedlegerige patiënten werd er gewoon een doek met maten erop achter hen gehouden en zo werden ze gefotografeerd.

Alles bij elkaar heeft deze operatie de hele dag geduurd, de patiënten waren doodop na afloop.


In het nieuw gestoken, bermuda en polo omgerekend voor 5,40 euro (de donkere kleur is nog vanwege de rouw van de overleden koning)

zondag 14 mei 2017

zondag 14 mei 2017

Ik hoef vandaag gelukkig niet weer met een in memoriam te beginnen.




Gisteren na lange tijd Mami (geheel rechts) weer gezien. Vanwege ziek zijn was ze lang afwezig.
Samen met twee Japanse vriendinnen was ze op bezoek. Natuurlijk een reden om op het fotobankje plaats te nemen.


 Zoals op zondag de gewoonte is, ook vandaag weer offerdag. Gasten komen vaak van ver om hun offer te brengen (donatie) Daarna nemen ze een bord en vullen dat vanaf de grote schalen om het vervolgens aan Buddha te offeren. De vele apen doen zich na afloop (en vaak ook al tijdens) van de ceremonie te goed aan het lekkers.




Voorraad gedoneerde rijst.




Een levensgroot portret van de nieuwe Koning, Rama X
of te wel Prins Mara Vajiralongkorn Bodindradebayavarangkun
siert hier een van de perken.




Tanat beschermt zich tegen de zon, omdat hij blind is heeft hij niet in de gaten dat een meter naar links schaduw is. Daar moet hij even op gewezen worden.


Ik zou nog terug komen op mijn onderbreking in Chiang Mai.



Ik heb me de luxe veroorloofd om een vlucht te nemen naar Chiang Mai, om zo een meer dan twaalf uur durende treinreis te besparen.






Zoontje van een van de medewerkers in het tehuis van Yves waar ik op bezoek was, gekluisterd aan (jawel) zijn telefoon.


Terwijl hij aan het spelen is gaat steeds zijn blik even naar het scherm.



Genoeg fruit aan de bomen hier.


Elke dag even een duik in het zwembad, Ine dat het echt afkoelt, maar toch wel verfrissend na het werken in de tuin of een ander karwijtje.
Deze keer heb ik me ook met brood en cake bakken bezig gehouden.

Ook aan bananen geen gebrek.



                                                                                      Ook als de avond valt is het lekker zwemmen.



Enorme grote "jackfruit" vruchten.




Vanuit de bus van Bangkok/ vliegveld naar Lopburi genoten van de prachtige rood bloeiende bomen.
(ik hoop er nog een mooiere foto van de maken)
De gouden regen bomen zijn nu met hun bloei op hun retour.


Maar wat het meeste indruk op me gemaakt heeft en me erg ontroerde in Chiang Mai is het zien hoe Phat (een tot aan zijn nek verlamde jongeman die alleen zijn linker schouder, elleboog en pols kan gebruiken zich op eigen kracht van de elektrische rolstoel in bed kan begeven. Met tranen in mijn ogen heb ik staan kijken. Ongelooflijk wat hij in een jaartijd bereikt heeft. Ondanks dat ik om toestemming gevraagd had of ik mocht kijken hoe hij dat doet, voelde ik me toch ongemakkelijk.
Zoveel bewondering voor deze doorzetter.
Ik zag ook dat hij nu niet meer met een aangepaste vork eet.

woensdag 10 mei 2017

woensdag 10 mei 2017

IN MEMORIAM :  ATHOA  +  8 - 5 - 2017  59 jaar




















 Eak terug uit het ziekenhuis.


Vandaag hebben de scheerapparaten en tondeuse overuren gedraaid. Elk moment even niet in gebruik hingen ze weer aan de oplader. Aan het einde van de dag is de helft van de mannen weer geknipt en geschoren.
Ook de vrouwen Supin en Oat
hebben hun hoofd geschoren vanwege problemen met de hoofdhuid, die zo beter te verzorgen is

Over mijn verblijf in Chiang Mai zal ik morgen schrijven.









vrijdag 5 mei 2017

Woensdag 3 mei 2017

Ik kwam toevallig op de website www.aids-hospice.com een vroegere weblog van mijzelf tegen.
(Ik wist niet dat het nog ergens bestond)
Deze begon ik in 2003 toen ik een half jaar hier gewerkt heb.
Ik wil er een klein stukje van weergeven.
Hoewel het bijna veertien jaar geleden is voelt het nog als heden.

24 oktober 2003

Het lijkt of de beweging van jouw ademhaling het enige teken van leven is.
Maar als ik me afstem op jouw ritme kan ik voelen in je stilte dat er nog volop leven is,
al wordt de trilling zwakker....
Gezeten op mijn hurken mag ik bij jou zijn....
Vertel je me zonder woorden van je leven, van je zijn....
Als een kostbaar geschenk mag ik delen, dicht bij jou....
en mag ik weten....
en jij van mij.....

IN MEMORIAM :  SIVIKORN  +  24 okt. 2003



Ik was je gezicht, alsof het iets zou uitmaken hoe jij daar aan gene zijde aankomt.
Dan toch, onverwacht stopt je adem, geen volgende meer.
Alleen al dat is een mysterie, de grens van leven, de grens van dood.
Je ogen kan ik nog sluiten, je mond kan niet meer dicht, die stond al een hele week open.
Ik geef je de tijd om uit je lichaam heen te gaan, de overgang te maken,
vanuit dit lijden naar een grote vreugde, jouw eeuwigheid.
Dan de laatste handelingen in deze aardse hoedanigheid.
We wassen je dode nog warme lichaam, zoeken wat kleding voor je uit.
Ik geef je een bloem mee voor onderweg,
en neem afscheid van je.......

huub

woensdag 3 mei 2017

dinsdag 2 mei 2017

IN MEMORIAM :  Sanit  +  1 - 5 - 2017  59 jaar











IN MEMORIAM : 

 Saravut  +  2 - 5 - 2017  45 jaar


Gisteravond rond half tien overleed vrij plotseling Sanit van bed 60. Sanit was pas korte tijd hier.

En vanmorgen om half zeven overleed Saravut van bed 38. Saravut lag meestal te slapen als ik aan zijn bed kwam. Omdat ze alle twee op de bovenverdieping lagen zag ik ze minder.

 Zondag is Eak naar het ziekenhuis gebracht, nadat de dokter hem op zijn wekelijkse ronde had onderzocht. Gelukkig, want bij is er beroert aan toe. Ik hoop dat ze iets voor hem kunnen doen.
 Wel at hij weer een beetje, al was het maar wat soep die ik voor hem warm maakte. Zelfs de potjes kippen extract die ik voor hem kocht weigerde hij al een paar dagen.

 Al vroeg in de morgen wil Thanit me duidelijk maken dat hij bezoek krijgt vandaag. Omdat hij niet kan praten zoekt hij op zijn mobieltje naar een foto, en wijst dat deze vandaag gaan komen.
En inderdaad in de loop van de dag, beladen met cadeautjes eten en fruit, staan ze rond zijn bed.
Nog terwijl ze er zijn deeld hij hier en daar van de dingen uit. Hij vraagt mij om iets ervan naar het meisje van kantoor te brengen (helpt hem altijd als hij een probleem met zijn mobieltje heeft, dat ik regelmatig naar haar moet brengen) Ik weet nietwaar het bezoek van vandaan moet komen, maar ze zijn toch al weer snel verdwenen

(Het lukt me nog niet om met de nieuwe iPad foto,s toe te voegen. Hoop dat ik de handeling spoedig onder de knie krijg) Maar ik ben alweer heel blij dat ik wat makkelijker kan schrijven.

Het doet me goed te zien dat Piem weer kan lachen en grapjes maken. Ze gaat stilaan ook weer haar taak opnemen.

Heb gisteren toch tot half een gewerkt, eigenlijk had ik na zes werkdagen een vrije dag gepland, maar donderdag ga ik er een paar dagen tussenuit. Ik heb een retour ticket naar ChiangMai geboekt voor donderdag 4 mei. Het lukte niet om deze met mijn creditkaart te betalen maar gelukkig was er een optie om met een code dit via een supermarkt te doen, een heel uniek systeem.


Nu gaat het slecht met Athao, hij heeft hoge koorts en ligt te ijlen. Ook hij ligt op de bovenverdieping, maar ik probeer hem toch in de gaten te houden. Gelukkig lig in het bed tegenover hem Chat die me wel eens komt waarschuwen al er iets is met patiënten die hulp nodig hebben.

Athao
Een paar jaar geleden

Ik blijf het moeilijk vinden hoe sommige patiënten worden afgesnauwd en in mijn ogen ruw behandeld. Niet alleen door mede patiénten, maar ook door personeel. Als je om een of andere reden niet geliefd bent heb je hier dikke pech. Wellicht ben ik met mijn westerse normen en waarden te empatisch, maar vaak vind ik hun houding alles behalve Boeddhistisch.

Hevig schrik als plots een kleuter de veldweg op rent en ik hem net op tijd op de brommer kan ontwijken. Gelukkig dat ik niet hard rijd. De moeder of grootmoeder verloor hem even uit het oog terwijl ze het hek kort aan de weg wil openen, en de kleine de weg oprent. Nog een tijd lang zit ik na te bibberen van de schrik.
Het verkeer blijft toch het grootste gevaar hier. Op de grote weg die ik dagelijks over moet staan borden met 50 km, maar er wordt 80 en harder gereden.Een paar jaar geleden hebben ze de weg, onbegrijpelijk, gaan verbreden zodat er nog harder gereden wordt.Ik sta s,morgens vaak lang te wachten dat ik kan oversteken.
Sinds het zien van dat vreselijke ongeluk vorig jaar heb ik wat angst gekregen in het verkeer hier.