vrijdag 21 april 2017

donderdag 20 april 22017

 IN MEMORIAM :    Montri  +  20 - 04 - 2017   59 jaar


De wens waarmee ik mijn vorig bericht afsloot is niet ingewilligd, vanmiddag overleed
Montri van huisje 1c.
Hij is pas een week geleden opgenomen, ik kende hem nog niet, had hem nog niet gezien.
Ik zag toen ze me kwamen zeggen dat hij overleden was een veel jonger uitziende man, dan de leeftijd die ik later hoorde van hem. Zijn lichaam volledig onder de tattoos.


Gisteren was de crematie van Wisit. Ze hadden hem gelukkig nu goed gelegd met zijn hoofd vlak, maar nu staken zijn voeten uit de kist, die rustte nu op de rand. Dit zag er toch wat minder pijnlijk uit.
Er was wederom veel belangtelling van medepatienten en meerderen hadden mijn bloemengroet over genomen.
Vlak voor de crematie werd de lijkwade opengevouwen en zag ik dat zijn gezicht er heel mooi uitzag. Piem heeft een mooi portret van hem laten inlijsten. Een grote foto waar hij met zijn gitaar op staat. 

Het blijft me verwonderen, de manier van aandacht vragen. Yang-Yang vroeg me zijn nagels 
 te knippen. Met veel moeite kreeg ik er anderhalve millimeter af. Neung vraagt me zijn luier te verschonen omdat hij ontlasting heeft gehad zegt hij, niet dus. Zo kan ik nog wel even doorgaan met voorbeelden. Telkens weer iets vragen om even uit de eenzaamheid te zijn.

Oad kwijnt helemaal weg op de vrouwenzaal, triest om te zien. Ze is niet alleen bijna doof, maar ook wat ze zegt heeft geen verband, kwam ik gisteren achter. Ik had haar al vaker gezegd dat ik haar niet verstond, maar ze praatte toch maar steeds door. Ze heeft daardoor zo goed als geen contact met de anderen. De wonden aan haar benen worden steeds groter, ze maakt een trieste indruk.

Het gebeurd telkens weer, wanneer ik monnik Nattapon zijn hoofd kaal scheer, dat hij in slaap sukkelt. Zijn hoofd zakt steeds verder naar beneden. Ook telkens als ik zijn hoofd weer rechtop zet omdat ik anders niet aan hem kom, zakt het weer.
Het is de gewoonte dat monniken ook de wenkbrauwen krijgen afgeschoren.


Ik kam vanmorgen "toevallig" Piem buiten tegen. Ze droeg de bundel overblijfselen van Wisit in een katoenen zak bij zich, die ze bij de man van het crematorium had opgehaald. Ik vroeg of ik haar kon helpen. Toen vroeg ze me een foto te maken van haar en de resten van Wisit met haar mobieltje. 
Ze ging de resten verstrooien in een rivier hier in Lopburi. Maar ze wilde er wel een deel van voor zichzelf houden, om later in een urn te doen.

Ik ben blij dat ik gebruik kan maken van mijn humor. Zo ook vanmiddag weer. Ik stond mijn handen te wassen in de toilet/douche ruimte (een handeling die ik tig keren per dag moet uitvoeren) toen Yang-Yang bloot uit de doucheruimte kwam. Ik deed net of ik schrok en sloeg mijn handen voor mijn ogen en riep " O My God " hij bulderde het uit van het lachen, zo hard dat Pakai kwam kijken wat er aan de hand was. Het na lachen heeft nog lang geduurd, telkens als hij mij weer zag begon hij weer opnieuw. 
Ook de blinde Neung (Whorakit) is een jongen die altijd in is voor een grapje.
Ondank zijn meervoudige fysieke handicaps, heeft hij altijd goede zin.

Het komt vaker voor dat oud medewerkers op bezoek komen en dan als vrijwilliger een dag meehelpen, ook vandaag een meisje van voorheen op kantoor die ik van jaren geleden herkende.
Deze plek blijft op een of andere manier aantrekken.

Heb vanavond toch maar een nieuw iPad gaan bestellen, zodat ik straks ook weer foto,s kan plaatsen.

woensdag 19 april 2017

maandag 17 april 2017

IN MEMORIAM :  WISIT + 16 - 04 - 2017  41 jaar








Gisteravond is heel plotseling Wisit overleden, patiënt in bed 39 op de bovenzaal.
Ik hoorde het vanmorgen bij het aankomen in de tempel en zag een intens droevige Piem, zijn vriendin. Ik kom er niet achter wat de oorzaak is, gisteren was er nog niets aan de hand.
Toevallig vertelde Piem me de dag ervoor de relatie weer eens uit is.
Wisit is zo lang, zo uitzonderlijk lang voor een Thai, dat hij niet in de kist paste. Zijn hoofd moest helemaal met de kin naar de borst gebogen worden. Een paar dagen geleden liet hij op zijn Facebook pagina nog een song horen met zijn onafscheidelijke gitaar.



Een lang gesprek met Chat, die zijn verhaal over zijn overleden partner kwijt wil. Hij laat me foto,s zien van de indrukwekkende begrafenis.

Nai is verlost van zijn katheter. Hij verblijft niet meer in de ziekenzaal. Ik zag dat bij alweer wilde gaan werken in de opslagruimte.
Ik kon het niet na laten hem te zeggen dat hij rustig aan moest doen met tillen.

Vanmiddag was de crematie van Dha. Onverwacht een uur eerder dan oorspronkelijk was gepland.
Een enorme belangstelling, nooit eerder telde ik veertig mensen bij een crematie hier. Ook het grote aantal monniken, ik dacht zeven, heb ik lange tijd niet meer meegemaakt.

Ik hoop dat de dood ons nu even met rust laat. Vijf overledenen in tien dagen hakt er erg in.



dinsdag 18 april 2017

zondag 16 april 2017

IN MEMORIAM  :  Wanchana  + 16 - 04 - 2017  49 jaar.



Wanneer ik s,morgens mijn "goede morgen" ronde maak krijg ik meteen al zoveel verzoeken en vragen dat ik daarmee al een paar uur zoet ben en de dingen die ik gisteren nog wilde doen en niet aan toe kwam weer moet uittellen. Kitti houdt zijn potje met massage creme al omhoog zodra ik mijn neus om de deur steek.

Ik heb de grote pech (lees domheid) dat ik mijn laptop kapot heb laten vallen. Gelukkig doet hij het nog wel, maar dit schrijven gaat uiterst moeilijk. Meerdere letters doen het niet en die moet ik dan op het schermtoetenbord zoeken. het beeld valt vaak weg. Maar ik kan hem gelukkig nog gebruiken, al kost het veel meer tijd om iets te schrijven. Nieuwe foto,s maken zit er voorlopig niet in, jammer genoeg.

De laatste zegening van Songkran kreeg ik vandaag van Ao, Nada en Lang. Hoewel Songkran  vier dagen duurt heb ik er de laatste dagen niet meer veel van het feest gemerkt.
Vanmorgen is de doodzieke Wanchana van boven naar de zaal beneden gehaald. Omdat ze niet eerst zijn bed in orde hebben gemaakt moet hij een tijd in de rolstoel zitten, wat hen heel veel kracht kost. Elke morgen werd de grote wond aan zijn bibs verzorgt. ik zag gisteren dat hij er erg stil bijlag maar toen ik hem later zag sliep hij toch rustig.

Telkens wanneer ik deze ochtend bij Wanchana kom gaat het slechter met hem. Heb hem voorzichtig nog iet laten drinken, hoewel hij zuigpogingen deed kon hij het beetje water dat ik voorzichtig aan de zijkant van zijn wang liet binnenlopen, niet wegslikken.
Toen ik na de lunch weer bij hem kwam zag ik dat het niet lang meer duurde, langzaam, heel rustig doofde het leven uit zijn lichaam in nog geen tien minuten dat ik bij hem was. Pakai die er het laatste moment bij kwam schoof de deken over zijn hoofd. Ik zag dat hij nog niet overleden was en schoof de deken weer terug omhoog en zag toen nog een laatste beweging met zijn mond. In nog geen twintig minuten later lag hij al in een kist en werd hij door de gammele pick-up naar het mortuarium gereden.


Nopalat heeft een topje geknipt voor de corpulente Wan. Ik zal het overmorgen als ik vrij ben in elkaar naaien op de nieuwe naaimachine van de vrouw van mijn Guesthouse. Ik merk als ik iets doe met mijn oude vak, dat me dat erg ontspant.

Gisteravond besteed aan het schrijven van kaarten. Ik wil op deze manier "mijn donateurs" nogmaals bedanken voor hun financiële hulp.


zaterdag 15 april 2017

Songkran donderdag 13 april 2017

Vandaag 13 april is het precies een half jaar geleden dat op 13 oktober vorig jaar Koning Bhumibol overleed. Opvallend genoeg wordt hieraan geen aandacht geschonken, alles staat in het teken van Songkran. Wat me ook opvalt is dat er vandaag geen rouwkleding gedragen wordt, iedereen fleurig en kleurig.


 Aan de vooravond (gisteren) van Songkran ben ik al drie keer gezegend geworden. (lees overgoten met water) Tijdens het opzeggen van een gebed wordt er met bloemetjes geparfumeerd water over mijn handen gegoten en daarna een beker over mijn schouder.

 Kew toont me haar creatie voor Songkran. Lotus bloemen in knop heeft ze open gepeld en op een speciale manier gevouwen.



Vanmorgen al vroeg begon de ceremonie. Alle aanwezigen gieten water over de handen van de Abt.
Daarna schenkt ieder iets in de bedelnap van elke monnik. Daarbij werd ik ook uitgenodigd om dit aan te bieden. (een foto daarvan staat op mijn Facebook pagina, ik weet niet hoe ik deze hier kan overzetten.



Daarna werd dit door Noey en Dolidee ook aan de bedden gedaan.
Hier wordt de blinde Neung geholpen.

                                      Het wit kalken van gezichten hoort ook bij deze traditie.


                                                 Bij Pasali hebben ze het wel erg bont gemaakt



En natuurlijk zoals bij elk feest wordt er gedanst
De blinde Tanat en Faay gaan uit hun bol.


Dan begint het waterfeest pas echt en wordt de kraan open gedraaid en op de dansende menigte gericht. Ik heb me er ook even ingemengd, heerlijk met deze hitte. 


Een feestelijke donatie, maar zeer spicy vispastei.


En zowaar voor elk een hamburger...


woensdag 12 april 2017

maandag 10 april 2017

IN MEMORIAM : Dha 10 - 04 - 2017  40 jaar

Echtgenote van Yuij, moeder van Ning.




Anan, die vandaag een redelijke dag heeft omdat hij niet telkens hoef over te geven en zich daardoor wat sterker voelt, vertelt me dat het morgen 39 graden wordt. Het is per dag erg verschillend met hoe hij zich voelt. Elke dag vraagt hij om zijn pijnlijke benen in te smeren en te masseren. De laatste dagen is daar op verzoek een korte hoofdmassage bij gekomen. Ik heb hem gevraagd, wanneer hij me nodig heeft niet meer, " Hoep, Hoep, Hoep (Thaise uitspraak van Huub) te roepen, omdat het voor mij telkens heel paniekerig klonk en ik dacht dat er iets acuuts gebeurd was. Meestal ging het om een karweitje dat geen spoed was, maar kreeg hij door zijn manier van roepen direct de aandacht.
Hij vroeg mij vanmiddag hem in de rolstoel naar de doucheruimte te rijden.
Dit heb ik al enige tijd niet meer waar genomen.

Vanmorgen is Dha overleden. Haar dochter Ning kwam het in de ziekenzaal aan Pakai zeggen.
Phet heeft haar in zijn armen vanuit haar huisje de zaal in gedragen om haar af te leggen.
Het was geen prettig gezicht hoe haar levenloze hoofd helemaal achterover hing.
Yuij, haar man toonde wonderlijk genoeg weinig emotie. Wel zorgde hij dat er een mooie kist voor haar kwam, die hij zelf met de vrachtwagen ging ophalen. Er was veel belangstelling van medepatienten, die tijdens het afleggen rond het bed stonden. Een van de mede patiënten nam dochter Ying troostend onder haar hoede.
Mami vertelde mij een paar jaar geleden dat zij niet hiv geïnfecteerd zou zijn, maar ervoor gekozen had om met haar dochter en hiv geïnfecteerde man hier in het project te verblijven.
Ik heb niet eerder hier meegemaakt dat een patiënt zolang op sterven lag.

Vroeg in de middag vond de crematieceremonie van Pon plaats. Buiten de drie vrouwen die vorige week bij hem waren, waren er nu ook twee mannen en jongens bij. Er ging wel een stuk kostbare tijd aan wachten verloren. De monniken lieten op zich wachten eer de dienst kon beginnen.

Gisteren kwam er een ambulance met een nieuwe patiënt vanuit een ziekenhuis ergens in Thailand. Er werd ons, degene die hielpen uitdrukkelijk verzocht een mond kapje op de doen. Hij verblijft in een van de aparte huisjes vanwege besmettingsgevaar van longziekte.


Vorige week kwam er een nieuwe, heel jonge patiënt, de jongen Mhe, amper 16 jaar.
Gelukkig oogt hij sterk en gezond, waarom ik niet begrijpt dat hij niet in de thuis situatie kan blijven met gebruik van hiv medicatie. Het stigma is schijnbaar nog te groot.

De temperatuur zal de komende dagen nog gaan oplopen, dus wordt het tijd voor het watergeest of te wel Songkran.

Morgen is de crematie van Toom, maar ik besluit toch om mijn voorgenomen vrije dag door te laten gaan. Heb duidelijk het gevoel dat ik even afstand moet nemen.

zaterdag 8 april 2017

vrijdag 7 april 2017

     IN MEMORIAM : TOOM  7 - 4 - 2017  38 jaar




IN MEMORIAM : PON 7 - 4 -2017  52 jaar
















                                    Het afleggen van Pon en aantrekken van het doodskleed


Het lichaam van Pon wordt in lappen ongebleekte katoen gewikkeld. 


                                      Ram en Phet knopen de lijkwade dicht.




                           De twee kisten staan op het bordes gereed
                           om naar het mortuarium vervoerd te worden.


donderdag 6 april 2017

Donderdag 6 april 2017

Tussen de bedrijven door probeer ik hier en daar wat schoon te maken wanneer ik iets wel heel smerigs tegen kom. Vanmorgen maakte ik een voorraadrek schoon, (dik onder de muizenkeutels),  en wilde enkele omgekeerde metalen bekers verplaatsen, sprongen er twee dikke muizen langs mijn oren. Met een gil liet ik alles uit mijn handen vallen. Je had de patiënten een moeten horen lachen.



Maandag is Nai terug uit het ziekenhuis van Lopburi gekomen. Ik had juist de gegevens opgevraagd waar ik hem kon vinden om hem op te zoeken.
Hij is inderdaad van het stoma af en heeft nu een blaaskatheter. Hopelijk voor korte duur.
De anders zo stoere Nai is heel aanhankelijk geworden.

Een aap veroorzaakte een paar uur stroom storing door een kabel los te trekken. Hij heeft het met de dood moeten bekopen. Kun me je voorstellen dat met die warmte alle ventilators bij de bedden uitvallen. Een paar patiënten die er teveel last van kregen zijn in een rolstoel buiten gezet.

Nog steeds had Pon vanmorgen de beloofde airmatras nog niet. Ik ben nog eens gaan vragen, toen eindelijk vanmiddag aanstalten gemaakt werd deze voor Pon te gaan plaatsen. Ik zag vanmorgen dat hij nu ook op de heupen decubitus heeft, die ik met Sudo crème probeer tegen te gaan.

Pon in betere tijden.


Gisteren was zijn moeder en nog twee dames op bezoek. Ik heb hen in al de jaren dat Pon hier verblijft nooit eerder bij hem gezien. Het past me niet maar voelde toch wat boosheid bij me boven komen. Ze begonnen het hele bed met alle tekenspullen en schildersezel weg te halen.
Mijn hart kromp in elkaar. Ik weet dat hij niet meer aan tekenen toe komt, maar dit deed toch wel erg pijn. Gisteren vroeg Pon mij om hem overeind te helpen, hij wilde perse  rechtop zitten om te eten, maar telkens verloor hij zijn evenwicht en viel hij terug op zijn kussen. Een keer viel hij met zijn hoofd tegen de bed stang. Hij probeert koste wat koste te eten, vanmiddag vroeg hij me voor koawniouw (kleefrijst)

Toom de ladyboy van de bovenverdieping is gisteren naar de vrouwen afdeling naar beneden gebracht. De hoge koorts die eerst met paracetamol een beetje moest zakken eer zij gewassen kon worden. Haar lange haren plakte tegen haar hoofd, haar kleren drijfnat van transpiratie, dik gezwollen voeten van het vocht.
Samen met  Dolidee heb ik haar gewassen. Ze was erg blij met het resultaat, dat was ook duidelijk te zien.

Er was voor het avondeten nog net even tijd om Sangwan een schoonheid behandeling te geven. Ze was tijdens het inwerken van het masker zo diep in slaap gevallen dat ze niet wakker werd toen ik het afwaste. Een groepje meiden die net een bezoek brachten stonden vol belangstelling te kijken.

Foto van Sangwan bij een eerdere behandeling.

Gisteren, terwijl ik bezig was had een van de honden me te pakken. Zo vanuit het niets, niet op mij blaffen of iets, beet hij in mijn knie. Gelukkig alleen een schaafwond door mijn broek heen. Heb het toch maar even met alcohol schoon gemaakt.

Vanmiddag toen ik zat te eten kwam Yuj even bij me staan praten, liet me foto,s zien van de paar afgelopen dagen van zijn ernstig zieke vrouw Dha. Normaal werkt hij als vrachtwagen chauffeur voor het project, maar nu de situatie zo zorgelijk is durft hij niet van huis. Ze is niet meer aanspreekbaar. Ik had graag nog afscheid van haar willen nemen, maar dat is er vanmiddag niet van gekomen. Wellicht is dat morgen te laat.

zondag 2 april 2017

zaterdag 1 april 2017

Vanmorgen moest ik behoorlijk mijn handen aan het brommerstuur houden, dit vanwege                   heftige rukwinden. Gisteren daar integen moest ik me een weg banen door de modderstromen op de veldweg, veroorzaakt door het hevige onweer en hoosbuien de nacht ervoor (die dag ervoor was het zo heet, alsof er vuur uit de lucht viel). Zelf dikke stenen en stronken van maisplanten lagen op de weg verspreid. Normaal gesproken moet je al opletten voor kuilen en scheuren in het asfalt die net iets breder dan de voorband van een brommer. Je moet er niet aan denken daar met je voorwiel in terecht te komen.

                                     Ladyboy Eed met enkele van de grote groep bezoekers.

Net als vorige week een hele colonne van dienstplichtige militairen op bezoek. In groepen worden ze door ladyboy Ead, (die rondleidt en uitleg geeft), door de ziekenzaal geloodst. Sommige hebben echt belangstelling en zien het niet alleen als een verplichting hier te zijn, maar spreken ook patiënten aan. Een groepje komt om mij heen staan als een van hen mijn durft aan te spreken. Zoals gewoonlijk wordt mij gevraagd waar ik vandaan kom.

 Oad de nieuwe patient in bed 16.

Zij heeft grote open wonden op beide benen, die heel slecht verzorgd waren, toen ze binnen kwam.

Ik mis Nai al een paar dagen, de Birmese patiënt met het
blaasstoma. Hij zou naar het ziekenhuis zijn hoor ik, maar kom niet achter de reden van de opname. Ik hoop dat zijn urinestoma verwijderd mag worden.


In bed 17 Kittipan die een grote doorlig wond aan zijn rechterheup heeft. Jammer genoeg zijn de anti decubitus pleisters die ik meenam uit Nederland niet groot genoeg. Het is heel moeilijk hem te verzorgen, hij kan zijn benen niet van elkaar krijgen, dus een luier aan doen en een onderbeurt geven gaat heel moeilijk.


Ram is een harde werker, zelf ook patiënt, maar oersterk. Met groot gemak tilt hij patiënten in en uit bed. Hij is de hele dag in de weer.

Dit was de lunch vandaag, noodles in een gebonden saus met groenten en vlees.

En dit het toetje, gepocheerde eieren in een zoete saus.
(hoe krijgt men het bedacht, ik heb het niet geproefd)






Luchtmatras tegen het doorliggen.
Ik heb er in de loop van tijd een paar kunnen aanschaffen van donatie geld. ( bedankt donateurs !!)








Ik heb vandaag een luchtmatras voor Pon gevraagd. Ik zag bij het verschonen van zijn luier een bijna doorligwond op zijn stuit.
Pon die zijn luier altijd zelf verschoond ondanks zijn halfzijdige verlamming kan dit door zwakte niet meer zelf doen. Met moeite kan hij zelf nog overeind gaan zitten om te eten.

Gisteren werd Dha, (zij lag vorige keer in bed 16 en omdat er nu iemand anders ligt dacht ik dat het met haar weer beter gaat.) vanuit de ziekenzaal waar ze aan een infuus werd gelegd terug naar haar huisje gereden.
Dha is er zo slecht aan toe dat ze haar laatste dagen in haar huisje bij haar man en dochter wil zijn.


De bond van Pakai drinkt liever Grenadine dan water. Wellicht dat hij daardoor zo goed muizen vangt, wat een echte plaag is hier.