maandag 27 maart 2017

maandag 27 maart 2017

Intussen ben ik al weer helemaal gewend aan mijn leven hier in al zijn "eenvoud".
Doordat ik niet door andere dingen wordt afgeleid kan ik geconcentreerd met het werk bezig kan zijn, heb ook weinig behoefte aan andere dingen, het werk op zichzelf geeft afwisseling genoeg waardoor ik weer energie krijg voor de volgende dag.
Jammer dat mijn tablet gesneuveld is. Ik stootte het een paar dagen geleden van de tafel, waardoor ook de al gemaakte foto's verloren gingen. Gelukkig kan ik met deze laptop ook foto,s maken anders was het wel heel erg zuur geweest. Het blijft trouwens behelpen met de "techniek" want bij deze laptop doet het toetsenbord het niet goed, maar heeft gelukkig ook een bord op het scherm, al is dat even behelpen.

Ik blijf het moeilijk vinden te zien hoe Pon van bed 5 (de tekenaar ) verder wegkwijnt, hij is zo verschrikkelijk mager en broos geworden. Zijn tekenezel staat ongebruikt aan zijn voeteneind.
Hij heeft nauwelijks de kracht om zelfstandig overeind te komen. Ik merk dat hij het moeilijk vindt om hulp te vragen.

Op dit bord wordt het aantal patiënten bijgehouden. In totaal zijn er op dit moment 149 patiënten, waarvan 93 mannen, 41 vrouwen, en 15 monniken. Daarvan verblijven er 55 op de drie ziekenzalen en ongeveer 10 in de huisjes, patiënten met tbc of een andere reden waardoor ze niet op een van de zalen kunnen liggen.

Er wordt nog steeds rouwkleding gedragen door de bevolking voor de op 13 oktober van vorig jaar overleden Thaise koning. Hier op het terrein staan meerdere herdenkingsaltaartjes.
Trouwens ook voor de nieuwe koning.


 Voordat Tinoy aan zijn dagelijkse beenspier oefeningen begint op de hometrainer worden zijn spieren eerst met olie opgewarmd door Jao.

Tinoy, een van de meerdere patiënten die niet kan spreken.
Er zijn ook ongeveer 8 blinde patiënten.




dinsdag 21 maart 2017

donderdag 16 maart 2017

Vandaag 16 maart 2017 begin ik weer aan de "oversteek" naar Azië.
Een beetje gehavend door een stomme val met ladder die van de muur gleed, twee dagen geleden, waarna arm bepleisterd, snee onder mijn knie, gezwollen pols en schrammen her en der, doch dit mag de pret niet drukken.

Na een voorspoedige record vlucht van 10 uur en 15 min. met KLM de volgende ochtend geland in Bangkok.

zaterdag 18 maart mijn eerste werkdag:
Na alle welkomstknuffels in ontvangst te hebben genomen aan het werk gegaan.
De nieuwe tondeuses en scheerapparaten meteen hun werk laten doen.
Enkelen waren in de vier maanden dat ik er niet was niet geknipt, dus was het resultaat erg duidelijk.

Ik vernam dat Rachen is overleden. Rachen was de langs hier verblijvende patiënt, 18 jaar, een "long time survival"
Ik maak me zorgen over Anan, hij is erg vermagert en oogt zwak.
De eerste dag kom ik niet verder dan de beneden zaal.
Het is wennen aan de overgang naar 34 graden, maar na een paar uur werken is het alsof ik niet ben weggeweest.

(probleem met internetverbinding doet me even het zwijgen opleggen, probeer morgen verder te gaan)