zondag 19 november 2017

zondag 19 november

"Lady,s day"

Vandaag werden een paar van de dames verwend met een gezicht behandeling. Pi Sauw, hier onder mijn handen vroeg er gisteren er al om.
Nadat ik haar gezicht gewassen heb krijgt ze eerst een uitgebreide scrubbehandeling. Nadat deze verwijderd is volgt, deze keer, een masker van dode zee klei. Ondertussen dat dit kan inwerken ga ik verder met de volgende "klant".
Sangwan is er altijd voor te vinden en veert verheugd op als ik het aanbied.

 Ik heb een heuse kappersstoel tot mijn beschikking gekregen, draaibaar en in hoogte verstelbaar, wat vooral fijn is voor mijn rug nu ik niet meer hoef te bukken. Alleen is hij niet echt geschikt voor gezicht behandeling omdat de rugleuning niet gekanteld kan worden, dat blijft dus behelpen met een kussen, maar toch. Ik dacht dat het een geste was van de Manager, maar die was zelf verbaast toen hij hem vanmorgen zag staan

Het inwerken van het dode zee klei masker bij Pi Sauw.

foto: Helga
Waar na grondig afpoetsen een verzorgende dagcrème, masserend wordt aangebracht.


De grote kever is door Yang Yang inmiddels aangenomen als "huisdier" en mag voortaan, welliswaar in een kommetje bij hem op bed.


Een van de vele zwerfhonden die hier rondlopen wordt verzorgt omdat een oor dat er half afhangt is gaan rotten, wat een smerige stank geeft.

Ook een stuk van zijn romp wordt schoon gemaakt om ook daar een wond te kunnen verzorgen.
voor de veiligheid is zijn bek dicht gebonden.

Helga is naar Bangkok gegaan om de herdenkingsplekvan de overleden koning te bezoeken, erg
indrukwekkend zo van de foto,s af te zien.

detail van het uitgebreide herdenking monument.

pracht en praal 


Een "dubbel" toetje, eerst de koele kokosmelk drinken en daarna het vruchtvlees uitlepelen




Ik wil gaan uitproberen of ik met zulke brace het been van Sommai uiteindelijk in een gestrekte houding kan krijgen zodat hij misschien weer kan lopen, zijn grootste wens, waar hij elke dag hard voor traint.






dinsdag 14 november 2017

dinsdag 14 november

Vanmorgen bij mijn ochtend rondgang vroeg de bedeesde Tanawat me zijn haar te knippen. Hij wees me dat hij alleen rondom geknipt wilde worden, beslist niet bovenop.

Tanawat

Toch mocht ik aan de voorkant een stukje afknippen, zodat zijn prachtige ogen weer tevoorschijn konden komen. Ik hoop alleen dat ze in de nabije toekomst iets minder droefheid zullen uitstralen.
Eigenlijk mocht hij zijn mondkapje niet afdoen omdat hij tbc heeft, maar hoe knip je dan in godsnaam zijn haren. Ik heb toen tijdens het knippen zelf maar een kapje opgedaan.

Sangwan heeft een heel droge vorm van een huidaandoening op haar benen, omdat de patiënten niet genoeg afweer hebben geneest dit bijna niet, dus vettig houden met Vaseline.


Met veel moeite probeert Somchak me te vertellen dat als hij weer sterk is mij wil mee helpen met het verzorgen van de patiënten. Wat zou ik hem dit graag gunnen. Wie weet, ik had het ook nooit gedacht van Sauw en Ram, die eerst zelf heel erg ziek waren en nu de andere patiënten helpen.

Sauw, nu

Sauw, toen

Ram, nu

Ram, toen


Sutat, de nieuwe, van huisje c5, we hebben nu twee met dezelfde naam, wordt vandaag ingeschreven.
Omdat nu pas zijn documenten voor handen zijn.

Miau, op veilige afstand, omdat Sutat tbc heeft, schrijft hem nu officieel in.


Kitti ligt bijna de hele dag onder een handdoek, hij is sinds laatste keer zeer slecht ziend geworden.
Vandaag vroeg hij me om een massage.


Het `huisdier` van Yang Yang eet vandaag kokosnoot, hij graaft zich met zijn schaar een weg in de vrucht.

De schone plek op de stenen vloer verkreeg ik door er een scheutje toiletreiniger op te gieten en even in te wrijven, als sneeuw voor de zon verdween de smerige aanslag, er is weer hoop, maar hoe ga ik dat aanpakken op meer dan 100m2.

Wat een genot, de veldweg is opnieuw geasfalteerd. Een paar dagen zijn ze er mee bezig geweest.
Het is nu een stuk veiliger nu er, voorlopig althans, geen gevaarlijke gaten en scheuren meer zijn.


zondag 12 november 2017

zondag 12 november

Gistermorgen is Lampoy overleden.
Toen ik aan kwam s,morgens waren ze net klaar met haar aflegging.
Kriangsak was zo bereidvol om de deksel van de kist even te openen en haar gezicht vrij te maken van de lijkwade zodat ik nog afscheid van haar nemen kon. Lampoy was hier slecht twee dagen eerder doodziek met een maagsonde in, door een ambulance van een ziekenhuis "afgeleverd". Ze lag met andere twee patiënten in een aparte ruimte vanwege dat ze tbc hebben. Eergister hebben Helga en ik haar nog verzorgd voor zover ze dit nog aankon. We moesten haar op haar zij draaien om haar te kunnen wassen omdat ze tot halverwege haar rug vol diarree zat. Met veel moeite kregen we haar een schoon T-shirt aan getrokken. Haar door de koorts natte haren plakten tegen haar gezicht dat ik met een lauw Badedas sopje probeerde wat op te frissen.

IN MEMORIAM :  LAMPOY  + 11 november 2017  46 jaar



Haar kamergenootje van huisje c3, de zeer magere Siriton, die een paar dagen eerder door haar family is gebracht maakte vandaag een wat betere indruk. De eerste dag van aankomst viel telkens haar hoofd in haar nek door zwakte. Doordat ze zo mager is, is het alsof haar ogen bijna uit de kassen komen. Kreeg ik eerder haar met beetjes soep aan het eten, nu vraagt ze zelfs om een cola en ook visburger zo vertelde Helga mij. Nou die haal ik morgen wel ergens vandaan.

Er is gisteren ook een nieuwe patiënt gekomen op de tweede verdieping zo zag ik. Vanmorgen even met hem gepraat, maar veel kreeg ik niet uit de zeer verlegen jongeman. Hij heet Tanawat en zijn roepnaam is Ae. Hij is pas (sip-paet) 18 jaar zo vertelde hij mij. Ook hij is broodmager.

Al vroeg vanmorgen vroeg Somchak van bed 17 me hem te scheren. Hij vertelde me dat zijn "parends" op bezoek zouden komen. Eerder had hij mij in het Engels verteld dat hij 55 jaar is. Vanwege een herseninfarct is hij halfzijdig verlamd en de woorden komen wat langzaam en met wat twijfel, ook al omdat zijn mond scheef is. Somchak oefent trouw elke dag met lopen aan de hand met Jao. Ik verwachtte dus wat oudere mensen. doch pas vrij laat in de middag zag ik drie jongere mensen aan zijn bed.

Er zat een enorme grote kever met een schaar op zijn kop op het bedkastje van Yang Yang. Hij was hem stukjes koek aan het voeren welke hij zich goed liet smaken. s,Middags zag ik hem slapen tussen de kruimels.


dinsdag 7 november 2017

Dinsdag 7 november

De lege plek die de overleden Pakai achterlaat blijft op een bepaalde manier steeds bij me wringen.
Er staat een kleine foto van haar bij de koelkast in de ziekenzaal, ik heb er een klein flesje met een bloemetje bij gezet. Vaak als ik er langs loop trekt het mijn aandacht er voel ik het gemis van haar. Pakai was altijd zo prominent aanwezig, weliswaar niet altijd in mijn optiek op een positieve manier.
Ook zie ik het gemis bij haar hond die hier soms zo verloren rondloopt, alsof hij haar steeds zoekt of op haar wacht.
Pakai

Van het overlijden, het er niet meer zijn, van Anan heb ik minder last, ondanks dat ik met hem een sterkere band had. Van hem zag je het overlijden al lang van te voren aankomen en was ik al langer bezig met afscheid van hem te nemen.





Ik kwam dezer dagen een paar foto,s van koningin Maxima tegen. Zij was hier tijdens de crematie van de koning.



                   Koningin Maxima tijdens haar condoleance bezoek in Bangkok, Thailand.


                                        Ladyman Bo, altijd in voor een vriendelijke lach.


Opvallend is dat er overal van deze gele Afrikaantjes staan, in perken, potten, tuinen, langs de weg en bij openbare gebouwen. Geel is de kleur van de overleden koning, dus ik denk dat het te maken heeft met de crematie plechtigheid anderhalve week geleden.






zondag 5 november 2017

zaterdag 4 november


Gisteren was het Loy Kratong festival, een Boeddhistische feestdag.
Al vroeg in de morgen werd er een begin gemaakt aan het maken van kunststukjes welke die avond na een gebed aan het water werden toe vertrouwd.

Het begint met het zagen van een banaanboomstam, de ontstane schijven dienen als basis voor de arrangementen.
Daarna wordt de basis bekleedt met repen bananenbladen, hier door Pewa de dochter van Tanat een van de vrouwelijke patiënten.

Miao bezig met de opbouw, waar ze de hele dag mee bezig is. Ze sloeg er zelfs haar lunch voor over. Er wordt ook een wedstrijd gehouden voor het mooiste kunststuk.

Kunstig gevouwen reepjes banaanblad vormen de versierselen die met spijkertjes en draad op de basis bevestigd worden. 


Na uren werk is dit het eindresultaat, drie wierook stokje en een kaarsje in het hart.


Natuurlijk kwam ik er niet onderuit om mee te doen.


Mijn bescheiden bijdrage

                                              Ook dit feest wordt gehouden bij volle maan.


winnaar derde prijs
               Na een toespraak en gebed van de Manager mr. Tanatchai, kregen Helga en ik de ondankbare taak om jury te zijn en de drie beste inzendingen uit te kiezen.


winnaar tweede prijs
    

winnaar hoofdprijs voor dit schitterende arrangement.  



 
Geen feest zonder eten, pittige papaya salade, kleefrijst met gebraden stukjes kip.
Voor de vegetarische Helga en Huub werd het eten aangepast.


                  Onder het toeziend oog van de manager werden onze "brouwsels" te water gelaten.


De kaarsjes en wierookstokjes zijn ontstoken.


         Mapraan bewonderd het prachtige werkstuk waarmee haar moeder de tweede prijs won.




zaterdag 21 oktober 2017

donderdag 26 oktober 2017

Vandaag ontving ik het verhaal dat vrijwilliger Christa Boot schreef over haar maand verblijf in het aidshospice Wat Prabat Nampo in Lopburi Thailand.

Hi Huub,

Hieronder mijn beloofde stukje. Nogmaals bedankt voor alles.

Groetjes,
Christa

Een maand Wat Pra Baht Nam Phu

Vorige week woensdag nam ik afscheid van de patiënten in `the centre of hope`. Met gemixte gevoelens heb ik hier een maand vrijwilligerswerk gedaan. allereerst moest ik wennen aan het klimaat, de cultuur en de mensen (waarvan niemand op een enkele na Engels sprak). Vooral de eerste dagen zat het mij dwars dat ik de taal niet begreep omdat ik niet wist wat ik kon en mocht doen. Het personeel leek het ook lastig te vinden en deed bijna geen pogingen om mij ergens in te betrekken of iets uit te leggen. Als ik iets wilde weten moest ik daar dus zelf achteraan. Ik moest en zou de taal leren. Elke middag als ik weer in het gasthuis kwam, had ik een waslijst met woorden en zinnen die ik wilde weten. Wi, de gastvrouw van het gasthuis waar ik verbleef, hielp mij daarbij. Doch lastiger dan gedacht. Patiënten keken mij beleefd aan maar begrepen de helft van de tijd alsnog niet wat ik bedoelde. Ik werd ook niet verbeterd waardoor ik ook niet wist hoe ik het dan wel moest uitspreken.
Huub had mij eens gezegd dat iedereen de taal van het hart verstaat dus ik besloot het bij basiswoordjes Thai te laten en mij op de patiënten te richten i.p.v. de taal. Ik ben verpleegkundige en heb ik Nederland wel vaker gezorgd voor mensen met HIV. Door de behandeling daar is hier goed mee te leven en zelfs oud mee te worden. Ik had nog nooit eerder HIV patiënten gezien waarbij hun immuunsysteem daadwerkelijk zo achteruit is gegaan dat er sprake is van aids. Bij elke patiënt komt dat weer anders tot uiting en gaat die daar anders mee om. Ik wilde wat kunnen doen maar wat en hoe? Wat is voor hen van meerwaarde? Ik kwam er achter dat dat precies is wat de meerwaarde is; het feit dat het je raakt. Dat je om ze geeft en iets voor ze wilt betekenen. Someone who cares. Is dat  uiteindelijk niet wat iedereen wilt? Voor mij was het maar een maand dat ik dit kon laten zien. maar de patiënten zelf worden elke dag geconfronteerd met achteruitgang en verlies.
Ik probeerde contact te maken met de patiënten middels het geven van massages, muziek en een dagelijks fruitrondje.
Tijdens het masseren van de patiënten zag ik hun littekens, krachtverlies en wonden maar ook de basiszorg waarbij ik kon helpen zoals scheren, nagels knippen, haren wassen etc. Van een paar patiënten kwam ik deels achter het verhaal achter de persoon (de enkeling die Engels sprak of door de kaart van het lichaam) Bizar wat sommigen hebben meegemaakt..een leven van weinig liefde erin. Ik was ditmaal blij dat mijn gezicht vaak een open boek is en dat zij aan mij konden zien dat hun verhaal mij raakte. Mensen recht in hun ogen kijken en de brok in je keel wegslikken. Een kleine aanraking. Naast deze momenten werd er ook gelachen met name onder de mannen. Soms niet op een fijne manier omdat ze één van de blinde patiënten een tik gaven of belachelijk maakte. Veel mannen blijven haantjes helaas. Maar vaak ook hartelijk. Geen idee waar ze het over hadden maar een enkele keer bespeurde ik mijn naam `Cries-taaa` en was ik blij dat ik voor vermaak kon zorgen. Vaak praatte of zong ik in mijn eigen taal of in het Engels (ik blijf een prater) en hadden zij het woordje `oké` paraat dat ze van mij hadden overgenomen. Dit was een soort spelletje geworden en maakte ons allen aan het lachen. Zoals je ziet is; er is hoop in kleine dingen. Vooral het moment waarop ik één van de patiënten Tanet                                                                
  Tanet

de top 1 hit van de top 2000 liet horen, zal ik niet snel vergeten. Tanet is blind maar dansen kan hij zeker.
Veel patiënten zijn hier door familie achtergelaten. Bij een enkeling komt soms bezoek maar bij de meeste niet. De patiënten moeten het met elkaar doen. Degene die nog redelijk vitaal zijn, doen klusjes zoals schoonmaken, eten uitdelen etc. Er zijn vaak één of twee ziekenverzorgsters aanwezig, die helaas veelal op hun telefoon zitten. Iets dat mij pijn deed om te zien was dat er hier in de terminale fase (=patiënt ligt op sterven) niets aan comfort en kwaliteit van sterven voor de patiënt wordt gedaan. Ook de basiszorg heb ik zien versloffen wat juist extra belangrijk is als mensen volledig afhankelijk zijn. Als westerling zou je een hoop willen veranderen maar zo simpel is dat niet. Desondanks geloof ik ook voor deze mensen in een betere toekomst. Ik ben dankbaar dat ik een maandje mocht meedraaien in de tempel en voor het contact dat ik met de patiënten had. Het zijn mooie mensen en ze hebben mij veel nieuwe inzichten gegeven.

Christa Boot
                  Christa met Sangwan


vrijdag 6 oktober 2017

maandag 2 oktober 2017

Vandaag kreeg ik via vrijwilliger Christa het bericht dat Kittipan gisteren is overleden.


IN MEMORIAM  KITTIPAN  + 1-10-2017