zaterdag 29 oktober 2016

vrijdag 28 oktober

Eergisteren, (woensdag) op mijn vrije dag merkte ik dat ik toch wel moe ben, nu ik afgelopen week 7 dagen gewerkt heb.
Ik nam impulsief het besluit om naar Chiang Mai te gaan om een weekje uit te rusten.
Ik kon via internet nog een ticket krijgen voor een vlucht, en kon ook bij vriend Yves terecht.
Sutree, een vriend en medewerker van het aidscentrum Garden of Eden die een dag bij me logeerde, ook al om het donatiegeld voor Camillian socialcenter (aidsproject) in Rayong. (zij vangen ook mensen met aids op uit Myanmar) en tevens een donatie geschonken door Jan Straatman) persoonlijk op te halen. Sutree reisde met me mee in de snelbus (toch nog zo'n twee uur) naar airport Don Muang Bangkok. Vanwaar hij zijn busreis naar Ban Khai, Rayong verder voort zette.

                                   


Op het vliegveld was er gelegenheid om een condoleance register te tekenen.
Van die gelegenheid heb ik gebruik gemaakt tijdens het wachten op mijn vlucht.


Een met verse bloemen herdenkingsmonumentje trok veel aandacht.



Her en der, ook op straat hangen foto's van de overleden koning, vaak met een altaartje aangekleed.
Ook de meeste scholen, banken en openbare gebouwen zijn met zwart -witte doeken aan de hekken "versiert"

Vandaag in de tuin gewerkt, de Bougainville in de tuin van Yves moest nodig gesnoeid worden. Hopen bladeren bij elkaar geveegd met het verstand op nul.
Thong "patiënt" van Yves is vandaag voor onderzoek in het ziekenhuis opgenomen. 
Tegen de avond een tijdje gezwommen in het zwembad hier in de tuin, heerlijk.


zaterdag 22 oktober 2016

vrijdag 21 oktober 2016

Uit respect voor de overleden koning, maar vooral ook uit respect naar de Thai bevolking toe, doe ik mee aan het dragen van rouwkleding. De een zegt dat dit een maand duurt, maar ik hoor ook zeggen een heel jaar.
Ik heb daarom mijn garderobe een beetje moeten uitbreiden en naar de stad gegaan voor zwarte kleding. De kleur mag ook wit of grijs zijn.
Ik droeg deze week een zwart lintje (black ribbon) Van alle kanten kreeg ik de vraag waar ik dat vandaan had en dat ze graag ook zo een wilde hebben. Ik heb een hele rol zwart lint en veiligheidsspeldjes gekocht en samen met Piem hebben we er zo'n 85 gemaakt.


Een deel van de gemaakte rouwlintjes.

Gisteren kreeg ik via de buurman het postpakketje met de speciale decubitus pleisters die ik via internet in België besteld heb en door een vriend uit Nederland naar hier verstuurd.
Bedankt donateurs ( 135 euro voor 20 stuks plus 18 euro verzendkosten)
Ze zijn meteen ter gebruik gesteld voor Pisanu.

Het postpakketje met de Allevin pleisters dat twee weken onderweg was.

Deze foto geeft aan dat het geen luxe is om speciale pleisters te gebruiken.

Vanmiddag een tijdje met een van de vrouwen zitten praten. Heel openhartig vertelde ze dat ze al 18 jaar leeft met hiv. Ze kwam er achter toen ze zwanger raakte en in het ziekenhuis terecht kwam en een bloedonderzoek werd gedaan. Haar vriend die haar infecteerde wist niet dat hij door zijn ex geïnfecteerd was, zo vertelde ze. Het kind is uiteindelijk gezond geboren (ze had een jaar ervoor ook al een zoon gekregen) maar omdat ze pas in 2007 aan de aidsmedicatie kon, heeft ze jaren op het randje van de dood geleefd en leefde als een verstoteling. Nu gaat het, met gebruik van de medicatie  prima met haar.

Eigenlijk was het prima dat Pisanu zich vanmiddag verslikte. Hij heeft wel een hele tijd liggen hoesten, maar er kwam wel een heleboel slijm los dat hij daarvoor niet kreeg los gehoest.
Hij drink ook zo gulzig. Ik krijg hem maar niet aangeleerd dat hij rustig moet drinken. Ik hou nu de beker mee vast, anders giet hij het over zijn shirt. Het gaat erg op en af met hem. Ik moest toch lachen met hem, hoe ellendig hij zich gisteren ook voelde van de hoge koorts vroeg aan me of ik al gegeten had, ongelooflijk.

Dit is de recente lijst van de patiënten in het hele project.
21 okt 2016  (2559) 90 mannen 38 vrouwen en 14 monniken.
Te samen 142 mensen met hiv/ aids.

Vanmiddag ben ik met Sangwan weer een wandelingetje gaan maken. We zijn weer een ijsje gaan kopen, dat ze heel smakelijk zat op te likken.
Ze kan gelukkig weer blij zijn en lachen om de grapjes die ik maak. Wel moet ze nog erg wennen aan haar oriëntatie die is ze volledig kwijt. Ze is ook nog heel onzeker bij lopen en als ze bv in een rolstoel moet gaan zitten, daarin moeten we nog veel oefenen.


Deze twee mensen komen al jaren om zo nu en dan een bloemetje te verzorgen voor op de bed kastjes van de patiënten. Soms in kleurige flesjes, soms versierde blikjes, altijd heel creatief.


Ik heb me weer eens gestoten en loop weer een paar dagen met blauwe plekken op mijn arm.

Vandaag was er niemand van de verpleging aanwezig, heel vreemd.
Gelukkig is er niets ernstigs voorgevallen, maar er werden dus ook geen wonden verzorgd.

Het was vandaag 35 graden, maar doordat het een paar dagen niet geregend heeft is de vochtigheid graat laag en is de warmte beter te verdragen.


dinsdag 18 oktober 2016

maandag 17 oktober 2016



Een vrolijk beeld van deze weelderig bloeiende boom in de tuin van de buren.
Welk dat we op dit moment goed kunnen gebruiken. Geel, de kleur van de koning.

Na en hevige regenbui liggen de meeste bloemen op de grond, maar na twee dagen staat hij er weer prachtig bij.

Ook nu in deze periode van rouw moet het "gewone" dagelijkse leven ook weer door gaan.
Weer oog kunnen hebben voor de kleine dingen om ons heen.
Zien hoe een eekhoortje over het afdak rent vlak onder mijn raam.


Bezoekers hebben zelf beschreven wenskaarten in hartvorm op de slapende Pisanu gelegd.
Ik heb hem na het overlijden van de koning zijn armbandje met de tekst " I love my Father" terug om zijn pols geschoven. Hij gaf een daarbij goedkeurende blik.


Bowjou in haar prinsessenjurk.

De schooljeugd heeft op dit moment een maand schoolvakantie.
Bowjou, dochter van een patiënten koppel, is door haar werkende ouders voor een paar uur in de zusterpost gedropt. Ze heeft me vanmiddag even geholpen bij het voeren van de blinde Neung.
Ik moest lachen hoe ze nu en dan ook zelf een hapje nam om te proeven.

Bowjou maakt een foto van ons beide, even tijd voor een grapje.


Even ervoor marcheerde deze colonne jonge rekruten tussen de bedden in de ziekenzaal.

Een close-up van de omkijkende jongen op vorige foto.
Het bezoek aan de zieken heeft, zijn gezicht te zien sporen achtergelaten.

Gisteravond kwam ik moeilijk in slaap. Nee, niet door de verkoudheid, die is gelukkig zo goed als over. Maar toen ik terug naar huis reed vanuit de Tempel was op de drukke, grote weg, was weer eens een ongeluk gebeurd. In het langs rijden zag ik
vreselijke beelden van een ernstig gewonde vrouw, man en jongetje liggend in de berm. De sirenes van in de verte aankomende hulpdiensten. Die beelden kwamen aanhoudend terug, mezelf steeds afvragend hoe het met hen zal aflopen.


zaterdag 15 oktober 2016

Vrijdag 14 oktober :

Nationale rouwdag in Thailand, start van een jaarlang rouwen om de zo alom geliefde koning Bhumibol Adulyadej, die gisteren op 88jarige  om 15.48 uur overleed.

Bedrukte stemming, veel mensen erg aangeslagen. Bijna iedereen draagt zwarte kleding.

De hele dag uitzending op tv over het overbrengen van de koning van het hospitaal naar het koninklijk paleis, honderdduizenden mensen langs de route.

voorpagina van een van de kranten



Jao vraagt tot mijn schrik zijn paardenstaart af te knippen. Ik vraag wel drie keer of hij het echt meent. Nou ja, dan maar de schaar erin. Maar eerst nog een foto van de lang opgespaarde haardos.


Er is vandaag een maaltijd gedoneerd. Dit wordt dan door een firma verzorgt. Wat voor de keuken wat werkbesparing oplevert. Alleen jammer van al dat plastic afval.



Hoop dat deze op meerdere plekken aangebrachte sticker een einde maakt aan het maken van brutale, ongevraagde foto's van en met patiënten. Maar ik moet nog zien of het werkt.

Vanmiddag ging een brutale aap er met een toilettas vandoor van een van de patiënten.
Vluchtte ermee hoog een boom in omdat hij ze niet open kreeg op zoek naar iets eetbaars beet hij ze kapot. Alles kwam een voor een naar beneden vallen en viel kapot om het beton. Een zakje met medicatie at hij op. En als laatste gooide hij de kapotte tas kwaad naar beneden.

Hoop dat ik vannacht beter slaap dan afgelopen nacht. Hoesten, vanwege een verkoudheid die me al de hele week parten speelt maakte me vaak wakker.
Heb een voorraad limoenen, honing en vitamine C aangelegd.

woensdag 5 oktober 2016

6 oktober Pisanu

PISANU

Ik kan wel van alles willen,
maar nu is de zet aan jou, Pisanu.

Heb geprobeerd je een kans te geven, waar je aanvankelijk op inging.
Maar nu moet je tonen dat je verder wil leven.

Ik begin te twijfelen of je de opnieuw gemaakte start wil doorzetten.
Of heb ik te weinig geduld?

Ik mis je vechtlust, of verlang ik teveel.
Heb jij al gekozen om te stoppen met vechten.

Ik wil je best blijven motiveren, aanmoedigen.
Maar als jij niet echt wil (of kan?) dan houdt het ergens op.
Heb ik gedaan wat ik voelde te moeten doen en moet ik je keuze respecteren,
hoe moeilijk ik dat ook vind.

zaterdag 8 oktober 2016

Vorige week voor het eerst buiten gezeten op het terras van het guesthouse.
Het was tegen de avond, dus wel met de ventilator aan tegen de muggen en de warmte.



Ook weer eens tijd genomen voor een paar gezicht behandeling voor de dames.
Silva en Peep brachten vorig jaar een voorraad maskers mee waar ik nog even mee voorruit kan.

Piem tijdens de gezicht behandeling.

                                         Piem is na de behandeling in een diepe slaap gevallen.


Pisanu eet warempel een stuk Pisa, ik kan mijn ogen niet geloven.

Afgelopen maandag op mijn vrije dag werd ik wakker met keelpijn.
Vorige week waren enkele patiënten aan het snotteren, nu ben ik aan de beurt.
Ik heb er een echte rustdag van gemaakt.




dinsdag 11 okt.

Sangwang zegt niet meer zoals afgelopen dagen na elke twee zinnen dat ze niet meer kan zien.
Ze kan nu en dan ook weer lachen. De uitslag van het ziekenhuis is Staar, zo vertaalde de verpleegster me. Omdat ze Aids heeft doen ze daar niets aan, onbegrijpelijk.

Pisanu heeft ontzettend hoge koorts. Vanmorgen al wilde hij niet eten. Ik roep er de verpleging bij die hem meteen medicatie geeft en samen koelen we hem met natte doeken.


De zeer aparte stekelige bolsters van de Doerian vrucht.


 Zodra deze geopend is komt er een verschrikkelijke stank uit deze heerlijke vrucht

                                                   de brokken vruchtvlees van de Doerian

Omdat ik vanwege mijn verkoudheid met een mondkapje moet werken is het verschrikkelijk benauwd. Om een uur moet ik het voor gezien houden en rij naar huis en duik in mijn bed.


woensdag 12 okt.

Ik wil er alles aan doen om Sangwan weer aan het lopen krijgen. Ik heb de rollator die ik enkele jaren geleden van donatie geld kon aanschaffen weer voor de dag gehaald en afgestoft.
Vanmorgen al met haar gesproken daarover, ze was in eerst instantie een beetje huiverig.
Maar toen ik vanmiddag met haar ging proberen werd ze toch wel enthousiast. Heel onzeker en stevig op mij leunend begon het avontuur. Met aanmoediging van de andere dames op de zaal liet ze zich niet kennen en deed ze haar uiterste best. We zijn naar het terras gelopen waar ze altijd zat en hebben daar gerust. Ik heb haar een cornet gehaald en toen ze deze gegeten zijn we terug gelopen. omdat ze meer dag een week niet gelopen had was ze natuurlijk bekaf.

Pisanu is er slecht aan toe, vanmorgen geen koorts, nu vanmiddag trilt hij helemaal en heeft een snelle, oppervlakkige ademhaling. Wil niet eten, slechts kleine beetjes drinken met spuitje, anders lukt het niet om wat binnen te krijgen.

Een van de meisjes die in de tuin werkt komt met een reuze paddenstoel aan zetten.


Ik moet weer vroeger naar huis omdat ik en energie meer heb.

woensdag 5 oktober 2016


"voor Sangwan"

Ben zo bang dat Sangwan het gaat opgeven, dat de moedige, altijd vriendelijke Sangwan nu ze zo goed als helemaal blind geworden de moed aan het verliezen is.
Toen ik vijf weken geleden kwam had ik eerst niet in de gaten dat ze slechter is gaan zien in de tijd van mijn afwezigheid. Ik merkte later dat als ze me aankeek haar ogen troebel leken. Als ze haar trouwe wandelingen naar buiten maakte liep ze ook moeilijker en langzamer dan voorheen. Ik hoorde van Wan dat ze een keer tegen de muur aan gelopen is. Maar ze verborg haar klacht en sprak er in het begin niet over.
Ik vrees dat het hiv virus haar ogen heeft aangetast. Ik weet dat er nog een mogelijkheid is om dat proces met injecties in het oog te doen stoppen. Ik heb dit met de verpleegster besproken. Deze zei dat ze de week erop naar het ziekenhuis zou gaan.
Vorige week heeft ze haar zoon uit Chiang Mai laten komen om naar de opticien te gaan om voor een bril te gaan. Ik had voorzichtig aangegeven dat de kans om beter te kunnen zien met een bril nihil is.
Ze kwamen dus teleurgesteld terug met deze zelfde conclusie.
Afgelopen maandag is ze naar het ziekenhuis geweest, maar er was iets fout met haar papieren, dus heeft de dokter haar niet gezien en moet ze wachten, zo vertelde me de verpleegster, tot volgende week. Ik heb aangegeven wanneer ze in aanmerking zou komen voor ooginjecties en de kosten een probleem zouden zijn dat ik deze van donatie geld wil betalen.
Ondertussen komt Sangwan niet meer uit bed en slaapt bijna de hele dag. Ik heb haar vandaag een paar keer moeten verschonen, omdat ze ook niet meer naar het toilet gaat.
Telkens als ik bij haar kom pakt ze me stevig vast, ze wordt steeds aanhankelijker. Ze probeert vrolijk te zijn, maar ze is intens verdrietig.


Phet en Mapot

Vorige week was Mapot op bezoek. Het werd me al in de morgen door Wiet meegedeeld.
Mapot is het zoontje van de in juli overleden Ploy. Hij is geadopteerd door een family en niet zoals me eerder werd verteld naar het tweede project van WPN.
Een geëmotioneerde, met tranen in de ogen, normaal altijd koele Pakai kwam aan lopen met Mapot op de arm.
Iedereen liep er op af om hem te begroeten. Mapot was stil van al die aandacht en werd afwisselend door velen op de arm genomen. Het was mooi om te zien hoe hij naar Phet trok, een van de "vaders" van voorheen.


Vrijwilliger Helga uit Duitsland is na een maand hier te zijn geweest weer vertrokken.
Samen met de gastvrouw van het guesthouse hebben nog van een afscheid etentje genoten.
Als het haar lukt wil Helga al in januari terug komen.