maandag 26 september 2016

vrijdag 23 september 2016



Zaterdag 17 sept.

Toen ik vanmiddag mijn lunch aan het gebruiken was, werd er op mijn schouder geklopt.
Ik draaide me om en daar stond Ahoea plots voor me.
Nog maar amper beseffend dat hij het was die voor me stond werd ik in een stevige knuffel genomen.
Verrast dat ik hem zag sprongen de tranen in mijn ogen en herhaalde zich in een paar flitsende beelden van de tijd dat Ahoea hier in het hospice verbleef. Ik zal de foto,s van hoe hij er toen uitzag niet meer tonen, dat is verleden tijd. Belangrijker is hoe het nu gaat met Ahoea. Een stralende stevige enthousiaste jongeman.
Het blijft niet bij een knuffel maar steeds opnieuw pakt hij me stevig vast, in plaats van woorden herhaald hij de omhelzing.
En meteen moeten de mensen om ons heen weten waarom ik deze knuffels krijg. Begint hij zelf te vertellen over zijn gezondheidstoestand van nu zo,n vier jaar geleden en de rol die ik daar in had.

Hij was er door een vreselijke huidziekte heel slecht aan toe. Hij moest daarom elke dag van top tot teen worden ingesmeerd met een zalf, een enerverend karwij dat Tiboa en ik op ons genomen had, en wat Ahoea op een ongelooflijk moedig, pijnlijdende manier onderging. Soms was ik bang dat bij het insmeren zijn oren eraf zouden afscheuren, zo slecht was zijn vel) Nooit kwam er een klacht over zijn lippen en bleef vriendelijk en optimistisch bij het ondergaan van de intieme insmeer beurten.
Toen hij eindelijk wat opknapte kreeg hij te horen dat hij thuis niet meer welkom was.
Toch bleef Ahoea op een ongelooflijke manier voor zijn genezing vechten. Uiteindelijk mocht hij toch terug naar huis, naar vrouw, dochter en zoon.
Als er iemand was die ik die kans gunde was het de grote vechter Ahoea, voor ik wie ik heel veel respect had.

Nadat hij zijn rondje langs de voor hem bekende patiënten had gemaakt gingen we opzoek naar Tiboa. En werd ik, nu samen met Tiboa bij een innige drieman knuffel betrokken.

Ahoea op bezoek


Vandaag de verjaardag van Sunisa, ze is 37 geworden.
Sunisa is gek op dieren, hier met een hondje van een van de bezoekers.


zondag 18 sept.

Het begint hier te lijken op een bedevaartoord, vooral op zondag is het al vroeg een drukte van bezoekers.



                                                       Nen en Ed ( ladyboy vriendinnen) maken limonade van siroop om aan de gasten uit te delen.

Opgedofte gasten offeren bij de verschillende altaatjes.


Ook op de tafel bij het Hanumanbeeld (donker beeld op de achtergrond) wordt geofferd.
Schaaltjes met door de gasten zelf samengestelde bordjes eten worden bijgezet. 
zie foto hieronder



Mijn avondeten in het eethuisje bij Lek.
alles bij elkaar nog geen 4 euro.

maandag 19 sept.

Mijn vrije dag vandaag besteed ik in de ochtend grotendeels aan snoeien in de tuin van het guesthouse. De middag naar de supermarkt in de stad en de modder van mijn brommer spoelen.

Dinsdag 20 sept.

Laverend tussen de op weg liggende honden bereik ik het hospice.

Hevig geschrokken vandaag omdat Pisanu bijna stikte in een stuk vlees. Hij gaf aan dat hij honger had. Normaal pureer ik zijn eten, maar gaf hem nu een stukje vlees waar hij zich in verslikte.
Nu verslikt hij zich door zijn gulzigheid wel vaker maar deze keer kreeg hij het ingeslikte stuk niet opgehoest. Ik draaide hem op zijn zij en sloeg hem een paar keer tussen de schouderbladen waardoor het stuk uiteindelijk, gelukkig naar zijn keelgat schoot en hij het met zijn vingers kon pakken.

Vanavond was er onweer en hevige lange stortbuien.

Woensdag 21 sept.

Ik heb vandaag een andere weg moeten nemen om veilig in het hospice aan te komen. Door de hevige regenval van gisteravond durfde ik niet over de veldweg te gaan. Het is wel zeker 4 km  omrijden en over een heel drukke weg.
Ook vandaag is Helga er niet. Wel werd ik later in de ochtend gevraagd een Japanse vrijwilliger die hier drie dagen wil werken de weg te wijzen.
Hiroki een jongeman van 36 was die hier eerder op bezoek was en besloten heeft terug te komen om te werken.
Hij pakt het verbazend goed op en is al snel aan het masseren. Hij vraagt me al gauw voor te doen hoe een luier te verschonen en leer hem een paar veel voorkomende Thai woorden die de patiënten gebruiken en hem zullen vragen. Later zegt hij dat hij het prima naar zijn zin heeft wanneer ik hem daar na vraag, en is nu al van plan om weer terug te komen.

Vrijdag 23 sept.

Ik vind het moeilijk om te zien hoe het achteruit gaat met Sangwan. Volgens mij ziet ze bijna niets meer. Toch zegt ze er niets over, maar haar trouwe wandelingen naar buiten worden spaarzamer.
Je kunt aan haar ogen zien dat ze niet goed zijn, er zit een waas op haar netvlies.
Ze is ook sterk vermagert en ligt meer dan vroeger te slapen. Ook zie hoe haar bed en haar kleding minder goed verzorgd zijn. Ze is nog aanhankelijker dan voorheen merk ik.




vrijdag 16 september 2016

vrijdag 16 september 2016



Een echte kapper aan het werk! Winai vertelt me dat hij herenkapper is.
Chiat wil daar direct gebruik van maken.
Het is ongelooflijk hoe Winai op zijn ene been balanceert en de stomp van zijn geamputeerde been op de kruk laat steunen, terwijl hij aan het knippen is.


 Chiat met zijn nieuwe kapsel. Hier kan ik natuurlijk niet tegenop, ook al heb IK twee benen.


Sajar heeft het door mij geknipte haar een kleurtje gegeven.

Eergisteren kwam er een nieuwe patiënt (ook een Sommai) Omdat hij tbc heeft gaat hij verblijven in een van de huisjes. Daar is hij beter geïsoleerd van de andere patiënten, die door hun lage weerstand een te groot gevaar lopen besmet te worden. De kamergenoot, die er alleen verbleef heeft er een flinke puinhoop van gemaakt, zodat we de kamer eerst moesten uitmesten. De vele familieleden die hem bracht wacht geduldig dat ik daarmee klaar ben alvorens ze afscheid nemen.
Moest hij woensdag nog ondersteund worden bij het lopen, vandaag zag ik de jongen een ommetje maken op het terrein.

Een dezer dagen moest ik lachen hoe een groep van zeker 14 mensen van een bedrijf hier een tegelvloertje van ongeveer 5 bij 5 aan het leggen waren. Misschien dat het terras snel klaar moest zijn, dat weet ik niet. Wat ik wel zag was dat ze elkaar enorm in de weg liepen of zaten. In Nederland zou dat een ontzettend duur vloertje worden, maar hier gelden andere normen.

Yang-Yang is zwaar behangen met Boeddha amuletten.

Pisanu nu.

Pisanu twee weken geleden.

Zo blijft het toch een......


Misschien dat een buitenstaander het niet ziet, maar voor mij is Pisanu al een stuk bijgekomen.
Het eten gaat steeds beter. Zijn diaree is opgehouden, slaapt niet meer de hele dag. Ik laat hem nu en dan zonder steun rechtop zitten en vandaag zag ik dat Jao zich ook met hem wil gaan bemoeien met been oefeningen.
Er zijn toch nog een stel speciale antidecubitus pleisters tevoorschijn gekomen.
Ik sprak verpleegster Wi erover dat ik ze vergeten mee te nemen was uit Nederland. Ze zei toen dat er nog een paar waren. Dus vanaf vandaag krijgt Pisanu ze opgeplakt.

 Gisteren toen de dokter er was sprak ik hem aan over de ontsteking op de buik van Satern, die een dikke gele puist begon te vertonen. Meteen werd er werk van gemaakt en heeft de dokter een inkerving gemaakt zodat het vuil eruit geduwd kon worden. Vandaag heeft Fhon de wond schoon gemaakt.

Tanat massert Pakai.

Vandaag grote groepen school jeugd op bezoek. De meesten wisten niet hoe snel ze weer bij de uitgang moesten komen. Deze groep praat met belangstelling met Souw.

Patiënt Dolidee bezig met het schoonmaken van de ramen van de vrouwen afdeling.


zondag 11 september 2016

zondag 11 sept. 2016


Zaterdag 10 sept.

Vanmorgen terwijl ik de blinde Ao in bed 18 aan het masseren was, kwam er een bezoeker bij me staan die me een aantal vragen stelde. Ze uiterst verbaast was dat ik helemaal uit Nederland kwam om hier mensen met aids te verzorgen. Toen ik zei dat ik het graag deed en daarom hier was schudde ze onbegrijpelijk met haar hoofd. Of ik niet bang was om geïnfecteerd te worden. Ik zei dat dit een groot misverstand was van de meeste Thai dat je door aanraking geïnfecteerd zou raken, moest ze beamen dat ook zij slecht geïnformeerd was en daardoor onnodig bang was.
Ze vroeg of er ook Thai vrijwilligers waren. Ik zei dat dat heel lang geleden was dat er een hier was, werd ze verlegen van schaamte en kreeg ze tranen in haar ogen. Later kwam ze bij me terug en vroeg of ik met haar op de foto wilde.

 
H and H     Helga en Huub
in het roze Tshirt van Hanumanday

Miou Fhon Huub Wi Helga en Kew
Staff and volunteers.

Helga en Ik waren met meerdere mobiele patiënten uitgenodigd voor een meeting in de stad ivm Hanumanday. De plechtigheid duurde wel drie uur, erg lang als je niet veel kunt zien wat er gebeurd en niet veel verstaat van de gebeden. Wel duizend mensen waren er op af gekomen.

zondag 11 sept.


De mooie kaart die Jeanny mee meegaf heb ik op mijn nachtkastje gezet.


Toen ik vorige week kennis met nieuwe patiënt Chiat op de mannen afdeling maakte, vertelde hij meteen zijn hele levensloop. Hoe hij een goede baan had in het toerisme in Chiang Mai. Zich een dure auto kon permitteren en voor zijn familie kon zorgen. Wat allemaal ophield toen ziek werd van zijn geïnfecteerd zijn met hiv en hij daardoor herseninfarct kreeg waardoor hij halfzijdig verlamd raakte. Een zeer pientere jongeman die plotseling hulpbehoevend werd en hier belandde.




Een altaartje zomaar  langs de veldweg, met geofferde flesjes "naam dang" (rode limonade)

Ik vroeg me steeds af waarom Pisanu nog steeds geen speciale anti-decubitusmatras had ivm zijn doorligwonden, terwijl ik zeker wist dat er  een vrij was na het overlijden van Annan.
Toen ik dat aankaartte werd er direct gehandeld, niemand was schijnbaar op het idee gekomen.
Hij kan nu op zijn rug liggen en hoef niet altijd zijn benen op te trekken.
Vandaag heeft Pisanu even met zijn benen buiten bed gebungeld. Hij gaf aan dat hij wilde lopen, maar zover zijn we nog net, daar is nog veel oefening voor zijn benen voor nodig. Maar een hoopvol begin is er. Ook worden de porties die hij eet langzaam wat groter, al is het soms onder protest.

Ik merkte vandaag dat Sangwan niet meer goed ziet. ook het lopen gaat steeds slechter. Vandaag moest ze halverwege terug keren toen ze naar buiten wilde, waar ze graag vertoeft.

Vandaag afscheid genomen van Num. Num gaat terug na huis. Een vriendin kwam haar vanuit Bangkok ophalen. Num is goed opgeknapt en kan weer op eigen benen functioneren.

Ook het haar knippen van Sajar is me goed gelukt. Telkens als ze me zag vandaag ging haar duim omhoog. Ik moet zeggen dat ze heel mooi en makkelijk haar heeft, eerlijk is eerlijk.

Ik heb  zoveel energie dat ik al twee weken elk zes dagen heb kunnen werken, morgen neem ik weer een dag vrij.

vrijdag 9 september 2016

donderdag 8 september

Ik was bij mijn vorig schrijven een beetje te vroeg met het uiten van enthousiasme over de begaanbaarheid van de veldweg. Die avond heeft het ontzettend geregend, met bakken viel het lange tijd naar beneden. Het eethuisje om de hoek was gesloten en moest toen een stuk verderop naar een ander restaurantje. Toen ik zat te eten begon de langdurige hoosbui, na een half uur wachten zag het er niet naar uit dat het snel zou ophouden, dus ik er doorheen. Z..k-nat, ploegend tot mijn enkels in het water omdat de rioolputten het niet geslikt kregen, kwam ik bij het guesthouse aan.
Ik had dus kunnen verwachten hoe de veldweg er die volgende morgen bij zou liggen.
Eigenwijs genoeg hoopte ik dat het mee zou vallen. Echter ook al reed ik stapvoets door de blubber, op een gegeven moment gleed de brommer onder me uit en maakte ik een schuiver. Ik kwam gelukkig goed terecht maar zat onder de natte rode leem. De brommer lag op mijn rechterbeen en kon door mijn liggende houding dat zware ding niet optillen. Gelukkig hielp de glibberige modder mee, zodat ik mijn been onder de brommer kon uitschuiven, wat wel het gevolg had dat ik nog dieper in de modder zakte. Met moeite kon ik de brommer tillen omdat ook mijn handen glibberig waren. Bij het hospice aangekomen hebben ze de waterslang op me gezet, en heb ik tot twaalf uur met natte kleren rondgelopen.
Ik heb nog geluk gehad, want even later was er geen druk meer op het water en hebben we een halve dag zonder water gezeten. Kun je je voorstellen wat dat betekend, merk je pas hoe vaak dat je anders de kraan open draait. Ook de bakken die als voorraad klaar staan (omdat het vaker gebeurd) waren snel leeg.

Miou verzorgt de decubitus wonden van Pisanu.

Een beetje primitief worden de doorligwonden verbonden.

Gisteren gaf Pisanu mij zijn armbandje. Ik wilde het eerst niet aannemen, dacht in eerste instantie dat het een teken was dat hij zou opgeven. Later zag ik op het bandje - I  Love My Father- staan.

    cadeautje van Pisanu


Jao oefend met Sommay om zijn been te kunnen strekken.


Souw maakt pittige "pok-pok"


Tanat, een van de vier blinde patiënten.
Ik heb er de gewoonte van gemaakt wanneer ik de patiënten begroet of tegen hen praat, de blinden aan te raken.


Tanat masseert Pisanu


Satern voor het eerst op de hometrainer, natuurlijk onder het wakend oog van Jao.

Wat de reden is van de huidafwijking (geen pigment) van Satern is mij niet bekend.
Men kon mijn niet vertellen of dit aangeboren is of dat het met het hiv virus te maken heeft. We hebben twee patiënten met zulke huid.


donderdag 8 sept.


Vandaag het kapsel van Pakai bijgeknipt. Het gaat me steeds beter af ook de dames te knippen, ben er niet meer zo bang voor dat het fout gaat.




Helga heeft ook vandaag weer meerdere patiënten gemasseerd, wat mij de gelegenheid geeft om andere dingen te doen. Helga blijft een maand, is een paar dagen na mij gekomen. Helga vertelde me dat de zeer verlegen en teruggetrokken Satern haar met haar naam had aangesproken en haar iets als dank gegeven had, heel ontroerend 


Verse bloemen en water bij Buddha, omdat het morgen weer een speciale feestdag is.



Ik ben altijd weer verbaast over de creativiteit en vindingrijkheid van de Thai.
Dit toefje "rozen" is gemaakt van bananenbladeren.
Ik kreeg het van de gastvrouw van het pension.




dinsdag 6 september 2016

dinsdag 6 september

Vanmorgen was de veldweg naar het hospice weer goed berijdbaar.
Hoewel het al dagen niet meer geregend heeft stroomde het water en de modder nog steeds over grote delen van de weg.
Hier en daar is het wegdek wegeslagen wat het moeilijk maakt de diepere met water gevulde kuilen te omzeilen.

Het is een wonder hoe Souw is opgeknapt.
Toen ze hier een half jaar geleden meer dood dan levend naar binnen werd gebracht was ze opgegeven. Met een paar mensen hebben we haar intensief verzorgd en moed in gepraat zodat ze weer beetje bij beetje begon te drinken en eten. minimale porties soep kon ze binnen krijgen, maar we hielden vol.

Zo zag Souw eruit toen ze begon op te knappen. Daarna begon ze met weer te leren lopen. Daar ontfermde zich Jao over.


Nu is ze een stralende vrouw die andere patiënten helpt.


In de tijd (half jaar) dat ik er niet was zijn 14 patiënten overleden.


Somkid van bed 18 die zwaar dementerend was overleed twee dagen na mijn vertrek op 9 maart.

Somkid


Iat de vrouw in bed 25 overleed op 19 april.

Iat


De verstandelijk beperkte Pawa overleed op 5 mei nadat hij korte tijd thuis verbleef.

Pawa

Komkun

De overlijdens datum van Somkun van 39 kon ik niet achterhalen.


Amnoy van bed 32 overleed op 24 juni.

Ploy de moeder van het jongetje Mapot overleed vorige maand op 28 juli.
Mapot is na haar overlijden in het kinderproject geplaatst.

 Ploy en haar zoontje Mapot.
foto is twee en een half jaar geleden gemaakt.




De andere negen overleden patiënten waren voor zover ik heb kunnen achterhalen nieuw, dus deze heb ik niet gekend omdat ze binnen zijn gekomen na mijn vorig vertrek.

Op dit moment probeer ik me extra in te zetten voor Pisanu, patiënt in bed 17. Hij doet me denken aan de situatie van Souw. Ik heb het gevoel dat hij het kan redden. Met kleine beetjes soep en gemalen voedsel proberen Helga en ik hem er doorheen te krijgen. Heb het gevoel dat hij steeds een beetje meer eten binnen krijgt en minder buikloop heeft. Wel heeft hij grote doorligwonden, waarvoor ik jammer genoeg de speciale pleisters heb vergeten mee te nemen uit Nederland.


Ik moest lachen om de opmerking van de dochter van de nieuwe medewerker, Miou
Ze zei tegen haar moeder dat ze ook een spitse neus wou hebben wijzend naar die van mij.

Vandaag was de crematie van Annan. Helga en ik waren aanwezig.
De zoon had het heel zwaar. Normaal laat de Thai niet zo snel zijn emotie zien, maar de jongen huilde de hele plechtigheid aan een stuk door. Op het moment dat hij het heel zwaar had toen Annan naar de oven werd gedragen heb ik hem tegen mij aangehouden.



Dochter neemt afscheid van haar vader.



                       Nadat we allemaal afscheid genomen hebben wordt de lijkwade dichtgeknoopt.



RUST IN VREDE ANNAN








.