vrijdag 11 maart 2016

woensdag 9 maart 2016

Zondag 6 maart,

Mijn laatste werkdag. Ik probeer er een gewone dag van te maken en nog niet met mijn afscheid bezig te zijn.
 
Boo op haar zondags.
 
Boo, een heerlijk mens, altijd vriendelijk, heeft zich opgetut vandaag. Vindt het prima als ik vraag een foto van "haar" te mogen maken. Kreeg een verzoek om vrienden met haar te worden op Facebook.


 Iat
 
Telkens als Iat me ziet wenkt ze me, wil ze dat ik bij haar kom zitten.
De olifant knuffel die ik haar geef heeft niet het effect dat ik er van gehoopt had.
Ze blijft roepen.
 

 
Somkid gaat snel achteruit, zijn ogen puilen steeds verder uit. Een blik van angst en onrust. Hij wil absoluut naar het toilet maar weet die niet meer te vinden. Omdat hij vanmorgen een paar keer in een hoek van de zaal stond te plassen hebben ze hem vastgebonden aan bed. Hij weet zich steeds weer los te maken. Ik probeer hem gerust te stellen, maar heeft een schrikreactie bij elke aanraking, vind het vreselijk hem zo te zien. Gelukkig is hij vanmiddag in slaap gevallen.
 
Ik loop even met het idee rond om met en zwaaiend afscheid te nemen, om het me makkelijk te maken. Maar kan dat uiteindelijk toch niet over mijn hart te krijgen en ga het persoonlijk afscheid nemen toch maar aan. Neem de mensen waarvan ik weet van vorige keren dat ze emotioneel reageren het laatste.
 
Dankbaar voor wat hun voor mij betekenen en wat ik voor hen heb kunnen doen verlaat ik het complex en vang ik mijn terugreis aan.
 
Ook deze keer wil mijn dank uitspreken aan hen die mij tot steun zijn, op welke manier dan ook.
 
 
 
 
 
 
 
 

vrijdag 4 maart 2016

vrijdag 4 maart 2016

zondag 28 februari 2016

Annan heeft bezoek van zijn zoon (ik dacht dat hij alleen een dochter had, hem heb ik nog niet eerder gezien)
Als ik mijn duim opsteek bij het langs gaan straalt hij.

 
 
Gisteren werd er een optreden verzorgt door een groepje jonge lui.
Het duurde wel uren eer het zover was dat de voorstelling kon beginnen. Gelukkig had ik een paar patiënten pas op het laatste moment in de rolstoel bijgeschoven, anders waren ze al lang voor dat het begon te moe geweest om te blijven kijken.
 

 
Zang, dans en een toneelstukje stond op het gevarieerde programma.
Neung (blind) vond het zingen natuurlijk prachtig. Ik zag dat hij zowat alle nummers meezong, steeds met zijn prachtige brede glimlach genoot hij.

maandag 29 februari

Tigtug is weggelopen. Het is niet de eerste keer, maar als ik informeer wordt er gezegd dat ze nu niet meer terug mag komen. Al een paar dagen lag ze in een portaaltje omdat ze niet meer bij de vrouwen op de zaal wilde zijn. Wi verteld me dat ze ook niet naar huis wilde. Met slechts 1000 bath (25 euro) is ze de straat op. Als ik Wi vraag hoe en waarvan ze dan moet leven (heeft ook nog een verstandelijke beperking) zegt ze dat ze van plan was om in de prostitutie te gaan.

Er zijn een paar nieuwe patiënten opgenomen. Het is opvallend dat de meeste in minder erbarmelijke toestand binnen komen dan voorheen. Dit is natuurlijk een goede ontwikkeling, maar van de andere kant denk ik dan waarom ze niet in de thuis situatie kunnen verblijven. Dit is toch een bewijs dat de Thai samenleving hen niet accepteert met hiv.

Het is nooit eerder voorgekomen tijdens dat ik hier was dat er meer vrouwen dan mannen overleden. Ook dat is een nieuwe ontwikkeling.

Er dreigt een water te kort te ontstaan hier in de omgeving. Het heeft in de drie maanden dat ik hier ben zo goed als niet geregend.

dinsdag 1 maart

Vandaag heeft Nuttawan bezoek van haar moeder. Ik kon het eerst niet geloven en zei tegen Wiet die het me kwam vertellen "je bedoelt haar zus". Toen de vrouw me aansprak vertelde ze dat ze negenen zestig is en haar dochter tweeënvijftig. Dat ze al 30 jaar in Amerika woont en met een Amerikaan is getrouwd, dat ze het vreselijk vond dat ze er niet bij kon zijn toen haar dochter hier twee maanden geleden meer dood dan levend werd binnen gebracht. Dat ze dolblij was dat haar dochter nu zo goed vooruit gaat. Ik liet haar de foto zien van hoe ze er toen uitzag, een hemelsbreed verschil met nu.
Ze gaf alle patiënten een flinke fooi en boog vele malen dankbaar in mijn richting.

Nuttawan
 
woensdag 2 maart
 
Ik onderga een vrij pijnlijke massage in Wat Shipa. De jongeman die me onder handen neemt is onverbiddelijk. Ik gaf aan dat ik wat last van mijn onderrug had. Als hij merkt een pijnlijke plek te hebben gevonden duwt hij nog eens extra door. Ik ben voor de rest van mijn vrije dag uitgeteld.
 
donderdag 3 maart
 
 
                         Fhon (medewerker) is niet weg te slaan bij de jonge hondjes.

 
Ze heeft wel 25 foto, s met de beestjes op haar Facebook pagina gezet.
 
Wan heeft alweer een nieuwe buurvrouw gekregen nadat Tigtug is vertrokken ligt er nu Iat die me bij de kennismaking niet meer loslaat. Ze blijft mijn arm vast houden als ik verder wil gaan.
Ik meende haar te herkennen, wat klopt toen Wan zei dat ze een paar jaar geleden op de vierde verdieping lag.
 
vrijdag 4 maart 2016
 
Vandaag viert Phat haar 25ste verjaardag.
Gisteravond heb ik dit boeketje voor haar gemaakt.
 
 
 
Vandaag vroeg Iat me telkens om een massage. Vanmiddag had ze hoge koorts en heb ik Wi erbij gehaald. Met natte doeken heb ik haar afgekoeld.
Ook bij de nieuwe mannen op de bovenverdieping liggen er een paar de hele dag te slapen en zien er niet goed uit.
Met Somkid op de benedenzaal gaat het helemaal niet goed, hij weigert eten en drinken en is heel afwezig. Liep hij gisteren nog naar het toilet om zijn behoefte te doen, vandaag stond hij in een hoek van de zaal te plassen.


 
Deze drie maanden oude pompoen is toch nog goed eetbaar laat ik me vertellen.
Omdat ik hem mooi van lelijkheid vind zet ik hem op de foto.
Pompoen staat hier regelmatig op het menu.
 
Mijn tijd hier begint aanzienlijk te krimpen, nog twee werkdagen en het zit er al weer op. Waar zijn de afgelopen drie maanden gebleven, omgevlogen.