zaterdag 30 januari 2016

dinsdag 26 januari 2016

maandag 25 januari 2016

Het weer is volledig omgeslagen. Was het eergisteren nog 34 graden, gisteren best fris, vandaag is het echt koud slechts 16 graden. Voor Thai begrippen ongekend koud.
Ik heb vandaag een vrije dag en ben de hele dag nog niet buiten geweest. Als er een verwarming in het huis zou zijn, zou ik hem zeker aanzetten. Vannacht al werd ik wakker van de kou en nu met trui en fleece jacket aan nog koud. (gelukkig had ik deze bij me omdat ik deze aan had toen ik uit Nederland vertrok)
Hoe moet het dan wel met de patiënten zijn vraag ik me vaker af.
Het is opvallend stil op straat, hoor bijna geen vogels, honden geblaf en brommers.
De staat lijkt uitgestorven, iedereen houdt zich binnen.

dinsdag 26 januari,

Op de brommer naar het hospice verga ik van de kou. Vanmorgen is het zelfs maar 15 graden. Zie op de veldweg dat door de storm gisternacht twee bomen het hebben begeven.
Op het terrein lopen patiënten dik gekleed, sommigen onherkenbaar. Een raar gezicht als ik al de patiënten in de zaal zie met witte handschoen aan. Allemaal een extra groene deken en wollen mutsen op.
Het eerste wat ik doe is warme chocomelk maken en uitdelen.
Annan heeft maar liefs vier dekens op, en nog heeft hij ijskoude voeten.
.
 
Sompong op z'n winters
 

 
Zelfs de honden zijn aangekleed

 
 
 
      Met dit soort schaaltjes fruit maak ik vaker een ronde langs de patiënten.


 
nog niet zo eenvoudig om met mijn tablet een "selfie" met Annan te maken.


 
Nuttawan begint langzaamaan  wat te eten.
 
Gewoon eten lukt nog niet echt, maar als ik haar een kleine portie rijstsoep maakt, lepelt zij die toch lekker op. Ook neemt ze vaker een stukje fruit aan als ik haar dat aanbied. Ze begint ook steeds meer contact te maken.
Ik smeer haar van droogte wit uitgeslagen huid in met bodylotion. Ze knikt goedkeurend als ik vraag of ze geur lekker vindt.
 
Ploy is weer terug uit het ziekenhuis, maar ligt weer bijna de hele dag te slapen. Ze wordt zo ontzettend mager. Als ze me vraagt haar rug met tijgerbalsem in te smeren voel ik alleen maar botten.
 
 
woensdag 27 januari,
 
De dag begint fris, maar doordat de zon schijnt is het na een paar uur weer behaaglijk.
Hier en daar gaan de mutsen weer af en komen de patiënten weer "boven water"
Dus ook weer knippen en scheren.
 
Voor de zoveelste keer uitgegleden op de gladde vloer van het hospice. Languit lag ik op mijn rug met een gelukkig lege kan chocolade melk in mijn hand. Ik denk dat ik schuurpapier onder mijn zolen ga plakken.
 
Wan heeft koude koorts. Ze heeft niks te missen en spreekt met een dun stemmetje.
Ik organiseer een warme kruik voor haar. Ze drinkt zelfs warm water om warm te worden
Ik geef haar wat extra aandacht en ze eet de rijstsoep die ik haar aanbied, omdat ze de gewone maaltijd weigert
 
 
 
De prachtige bloei-/aarwijze van Kawfang (gierst)
 
donderdag 28 januari,
 
De temperatuur begint weer te stijgen, vandaag haalt het kwik 27 graden, heerlijk!
Ik zal voorlopig niet meer klagen over de warmte, de kou van afgelopen dagen was maar helemaal niks.
 
Het is ongelooflijk met hoeveel aandacht Annan eet.
Van eerste tot de laatste hap is zijn blik volledig op het bord gericht. Kijkt hij vol aandacht hoe ik de happen van zijn maaltijd samen stel. (ik denk dat ik het naar zijn zin doe, want hij heeft nooit commentaar) Als ik nadat het bord leeg is vraag of hij genoeg heeft gehad, schud hij altijd van nee. Terwijl niemand van de andere patiënten nooit zijn bord helemaal leeg eet. Een uur of langer voor de maaltijd vraagt hij mij al of het eten er al  aankomt.
 
Piem is gisteravond door een hond in haar kuit gebeten. Een injectie tegen hondsdolheid was nodig, daarvoor moest ze naar het ziekenhuis. Vandaag heeft ze een onvrijwillige vrije dag.
 
De hond van Pakai (patiënt) drinkt geen water maar (naam dang) rode limonade.
 
 
 
Vandaag is Eak aan de beurt voor een gezichtsbehandeling hij heeft het mij al diverse keren gevraagd, maar had nooit tijd omdat hij het druk heeft met het rondleiden van bezoekers.

Pakai (van het shopje) is in het ziekenhuis opgenomen, ze voelde zich al een paar dagen niet lekker, en is voor een paar dagen observatie opgenomen.
Laat haar man nou vanmiddag met de brommer vallen. Gehavend en bebloed kwam hij van boodschappen doen terug. Uiteindelijk valt het mee op een pijnlijke enkel, kapotte ellenboog en knie en schade aan zijn brommer.
Hij gaat toch even langs bij de dokter voor onderzoek.
 
vrijdag 29 januari,
 
 
Weer een van die vele verschillende soorten Thai groenten, ben de naam al weer kwijt, maar in elk geval niet bekend in Nederland.
 
De patiënten worden vandaag weer overladen met snoep de een na de andere bezoeker laat een zakje zoet achter op de bedden. in een grote doos wordt het overtollige verzameld.
 
 
 
Thongbun
 
Thongbun, altijd bezig. Of met iets schoon te maken of zich zelf verzorgen, met de was, noem maar op, altijd bezig en heel precies en netjes. Alles doet hij met latex handschoenen aan. Hij verslijt tandenborstels bij de vleet, maar niet om zijn tanden poetsen maar gebruikt ze om iets mee schoon te maken.
 
 zaterdag 30 januari,
 
Nom is in het ziekenhuis opgenomen.
Ik verwittigde gisteren Wi dat zijn buik steeds meer opgezwollen raakt. De huid voelt en ziet er heel strak uit. Toch klaagt hij niet over pijn.
 
Vandaag is een Japanse vrijwilliger begonnen, die vier dagen gaat meehelpen. Ik heb haar wat wegwijs geholpen en gelukkig vindt ze masseren leuk om te doen.
Omdat er vandaag ook weer een paar studenten rondlopen, kunnen ook zij masseren zodat ik wat meer tijd heb om me met scheren en haarknippen bezig te houden.
 
 
Vanmorgen werden we getrakteerd  op live muziek. Een groepje jonge muzikanten namen plaats op het bordes.
 
 
Met mooie bijzondere instrumenten geven ze een lange serenade aan de patiënten.
 
Na werktijd nog even naar de stad voor bloemen, wil vanavond een boeketje maken voor de gastvrouw van het guesthouse die morgen jarig is. De keuze is niet groot, moet het doen met een bosje rode roosjes.
 
 
Dat zo geworden is...........
 

woensdag 20 januari 2016

woensdag 20 januari 2016

Maandag was er weer hoog bezoek. Wat ik begreep van de manager was de minister van Defensie met haar gevolg op bezoek. Meerdere zwarte geblindeerde busjes kwamen voorrijden. Na het officiële gedeelte werd ook het hospice bezocht.
Ik heb me even uit de voeten gemaakt.

 
Een klein gedeelte van de delegatie van het hoge bezoek vandaag, samen met de danseressen op de foto.
 
 
 
De dames en heer (midden) van de dansgroep.
 
 
 
de solo "danseres"  Aek
 
 
 
Danseres en bezoekers-rondleidster Piem
is in haar sas met haar nieuwe jobs.
 
 
 
Het is 35 graden, toch heeft Somkid zijn wollen muts op en de deken omgeslagen.
 
 
 f
 foto van foto

 
Een dierbare foto die bij het opruimen van een lade van Wi's kantoor te voorschijn
 kwam, dierbaar omdat op deze ongeveer zeven jaar geleden gemaakte foto de verpleegster Banana (Klwy) staat die twee jaar geleden aan kanker is overleden.
Van de honderden foto's die ik hier gemaakt heb is er maar één van Banana bij, terwijl ze hier bijna tien jaar gewerkt heeft.
 
Maandag na werktijd Ploy in het ziekenhuis gaan opzoeken. Ze sliep toen ik aankwam en ik twijfelde om haar wakker te maken. Na een kort praatje waarin ze zei dat ze Mapot, haar zoontje, miste heb ik haar verder laten slapen.
 
Ook vandaag heb ik weer een fruit ronde kunnen doen. De laatste dagen zijn  er steeds appels en mandarijnen voor handen. Een enorme afwisseling tegenover al dat zoet wat aan de patiënten gegeven wordt. Ik was de appels, probeer ongeschilde appels te introduceren, wat wonder boven wonder steeds meer geaccepteerd wordt, en deel ze in parten om uit te gaan delen.
 
Eindelijk zo dacht ik wordt er iets aan de gladde drempels gedaan. Acht mensen van een bedrijf stonden te kijken toen één van hen de opmetingen aan het doen was voor de bevestiging van metalen strippen op de schuin aflopende tegeldrempels bij de in totaal acht deuren van het nieuwe gebouw. ik dacht nog, dit karweitje is met deze acht mensen zo gefikst. Wat blijkt, na een paar uur verder, dat ze slechts één drempel hebben gedaan. en de groep was verdwenen.
Toch hoop ik da de anderen nog volgen want het effect is toch wel beter als hoe het was.
 
Ook vandaag krijg ik van Pong weer een pluim. Elke dag heeft hij wel weer in ons praatje over hoe dankbaar hij is voor wat ik voor hem doe. Vandaag zegt dat ik voor hem de linkerhand van God ben, kust mijn hand en drukt die daarna plechtig tegen zijn voorhoofd.
Andere keren maak ik er wel eens een grapje over, maar deze keer is hij zo serieus.
Als ik hem vraag hoe het met hem gaat zegt hij steevast "het zelfde als gisteren" en  "easy life" (wat hij ook op zijn hand heeft staan)
Als ik zeg dat ik dat bewonder, zo evenwichtig te zijn en aangeef dat het bij mij soms wisselt is en ik een golvende beweging met mijn hand maakt, moet hij lachen.
 
 
 
 
 

vrijdag 15 januari 2016

donderdag 14 januari 2016

Gisteren was de crematie van Kayson.
Al een paar keer had ik geïnformeerd of deze misschien al had plaats gevonden, had me zelfs al ervoor bij de manager gemeld. Hij zou me op de hoogte houden beloofde hij me.
Inderdaad werd ik s' morgens door een medewerker aangesproken dat de crematie om tien uur zou plaats vinden.
Ondanks dat Kayson al twee jaar hier verbleef waren er slechts drie mede patiënten aanwezig bij de dienst.
Toen ik mijn gebruikelijk takje Bourgainvillea bij hem legde zag ik dat de doek waarin hij gewikkeld lag helemaal vol bloed zat. weer zo'n nalatigheid van het ziekenhuis waar hij is overleden. Het kan natuurlijk gebeurd zijn tijdens het vervoer naar de tempel hier, maar dan nog is hij niet goed afgelegd. ik heb de foto dan ook moeten retoucheren om hem te kunnen tonen.

 
afscheid van kayson


 
omdat ik aanwezig was eer dat de monniken hadden plaats genomen heb ik deze foto van de crematie/gebed ruimte gemaakt.


Door de jongen die de crematie leidde werd ik gevraagd de kaarsen op het altaartje aan te steken.
 
 
 
 
Nee, deze verenpracht toonde hij niet voor mij. Buiten beeld staat een vrouwtje rustig uit een bakje voer te eten en heeft geen belangstelling voor deze opdringerige heer.
 
Maandag had ik een vrije dag en ben ik na een massage in Wat Shipa naar de naast gelegen dierentuin gegaan om even bij te komen van mijn massage.
Het onderhoud en zoals de kassa bezetting wordt door dienstplichtige militairen verricht.
Het is een verwaarloosde boel, maar de rust (er waren nauwelijks bezoekers) deed me erg goed en gelukkig was er één koffiestalletje open.
 
 
 
en alles heeft ook een keerzijde, ook mooi dit bijzondere lijnen spel.
 
Eindelijk ook de rammelende ketting van mijn brommer laten bijstellen en ook maar even de olie verversen en banden op spanning laten brengen, zo kan ik weer een tijdje voort.
Zo vliegt een vrije dag snel om.
 
Gisteren is een nieuwe patiënt in bed van 13 gekomen. Een wat oudere vrouw die een voedingssonde heeft, Ze sliep bijna de hele dag. Toen ik haar iets wilde laten drinken zag ik dat haar mond vol schimmelinfectie zat. Met moeite dronk ze een paar slokjes.
 
s' Middags werd er nog een nieuwe patiënt, een wat oudere man, door zijn vrouw binnen gebracht. Na een hele tijd met de verpleegster hebben zitten praten in de ruimte naast de ziekenzaal zag ik de man huilend rondlopen. toen ik hem wilde troosten begon de vrouw ook te huilen. Onwennig zat hij later met zijn schoenen aan en zijn rugzakje om op zijn bed.
 
Patiënt Ram is van een paar dagen bezoek aan thuis weer terug. Het was een prachtig gezicht hoe hij binnen kwam lopen. Fier, borst vooruit, straalde met een brede glimlach achter zijn macho zonnebril en droeg de Trendy broek die ik hem laatst gegeven had.
Duidelijk zichtbaar was dat de paar dagen thuis hem goed gedaan hadden.
 
 
 Vandaag is Ploy weer naar het ziekenhuis, zou het weer een opname worden?
Ik heb Nuth (ze wordt hier Jaay wat grootmoeder wat betekend genoemd) de nieuwe vrouw in bed 13 haar haar geknipt, althans dat wilde ik, maar ze stonden erop dat ik haar kaal scheerde.
 
Een paar dagen geleden moest Faay kalmerende medicatie krijgen, ze liep hysterisch en schreeuwend over het terrein, een beetje akelig om te zien hoe ze buiten zinnen was. Vandaag was dat weer met een andere vrouw aan de hand. toen ze gisteren buiten zat te huilen en ik vroeg wat er aan de hand was kwam er een stortvloed van woorden, waaruit ik opmaakte dat ze onenigheid had met iemand. Na een paar uur geslapen te hebben liep ze een beetje suffig rond.
 
Terwijl ik Anan op zijn zij hou, (met zijn gezicht naar mijn kant gericht) zodat Lang zijn ontlasting kan halen aan de andere kant van het bed, voel ik plotseling dat Annan mijn sandalen onder plast. Ik spring voor zover dat gaat opzij, want ik kan Annan niet loslaten, voel ik ook mijn broek nat worden. Een lachsalvo van Pakai en Path die net langs komen en mij de urinestraal zien proberen te ontwijken. Annan is zich van geen kwaad bewust en kijkt met verwondering naar wat gaande is.
 
De oudere man (Yotin) die gisteren nieuw kwam begint zich toch al wat meer op zijn gemak te voelen. Hij zat zag ik een hele tijd met Suthat te praten. Later sprak hij ook mij aan en vroeg onder ander waar ik vandaag kom. Hij spreekt een beetje Engels en is uiterst bescheiden.
 
Net zoals gisteren doe ik vandaag een "fruitronde". Gisteren waren er appels, vandaag mandarijntjes. Ik schil een hele kom en maak partjes en verwijder pitten, die ik onder de patiënten uitdeel.
De laatste dagen doe ik omdat het voor de niet mobile patiënten wat fris is een warme chocomel ronde. Annan ligt al gretig te kijken als hij ziet dat ik hem aan het maken ben.
 
 
 
 
 
 
 

maandag 11 januari 2016

zondag 10 januari 2016

                             IN MEMORIAM : KAYSON + 9 jan. 2016  47 jaar

 
Gistermiddag bereikte ons vanuit het King Narai ziekenhuis in LopBuri het bericht van overlijden van Kayson waar hij de dag ervoor in zwakke toestand vanuit het hospice was overgebracht.
 
Ik was bezig met een massage voor Thanit, die in het bed naast dat van Kayson
(bed 2) ligt toen plotseling een paar helpers kwamen aanstormen richting het bed van Kayson met de mededeling dat hij is overleden. In een mum van tijd werden alle spullen van Kayson in zakken en dozen gestopt en werd het bed afgehaald. Het bericht kon nauwelijks tot me doordringen. Ik was beduusd door het bericht, maar ook door deze bliksemsnelle handeling. Hier en daar werd een beetje ironisch door andere patiënten gereageerd en hoorde ik gniffelend zeggen "wie is de volgende"
Het fotolijstje met de foto waarop hij met Poo Paiya (een bekende Thai filmster of tv bekende die hier in mijn vorig verblijf op bezoek was) opstaat, dat ik de vorige week voor hem inlijstte kon ik nog net van de rigoureuze opruiming redden.
Ik vermoed dat ze zijn situatie hier hebben onderschat, jammer dat hij niet hier heeft kunnen overlijden, een voor hem minder eenzame en anonieme omgeving dan in dat ziekenhuis.
 
 
Ik heb de kans niet gekregen hem daar nog te bezoeken en afscheid te nemen.
Ik kan me herinneren toen hij voor de amputatie van zijn tweede onderbeen (anderhalf jaar geleden) ook in het ziekenhuis lag hoe blij hij was met bezoek
 
 
 
Kayson en Poo Paiya
 
Een bezoeker smeekte me vandaag geld aan te nemen toen hij langs kwam terwijl ik Kitti masseerde. Ik probeerde hem duidelijk te maken dat ik dit werk vrijwillig deed en daarom geen geld aanneem. Hij bleef echter aandringen " je moet toch ook eten " opperde hij. Toen ik zei dat ik het wel aan de patiënten wilde besteden stopte hij een briefje van 500 bath (ongeveer 12 en een halve euro) in de borstzak van mijn shirt.
 
Vanmorgen nog vóór zes uur werd ik gewekt door allerlei geluiden van buiten. Af en aan rijdende auto's, draaiende motoren en druk pratende mensen. Toen ik na even heb liggen luisteren ging kijken zag ik in feestelijk geklede mensen rond lopen bij de overburen. Mannen in chique traditionele Lopburi kledij en dames in kleurrijke, wapperende avondjurken en diep uitgesneden decolletés. Uit  mijn ervaring wetend dat het dan om een bruiloft gaat die hier al heel vroeg op de dag van start gaat.
Even heb ik staan kijken naar dit feestelijk gebeuren en toen de laatste auto vertrokken was en de rust weer gekeerd nog even terug naar bed gegaan.
 
 
 Al een paar keer is me door een lezer gevraagd wat een ladyboy is.
Om eerlijk te zijn weet ik het ook niet precies. Voor mij is op de eerste plaats een mens een mens en maakt zijn geaardheid niet uit. Wat ik weet is het dat het vaak jonge mannen betreft die er de voorkeur aangeven vrouw te zijn in een mannenlichaam ze gedragen zich vrouwelijk, laten zich als vrouw aanspreken en gaan vaak vrouwelijk gekleed, al of niet met bh (wat hen onderscheid van homo mannen). Ze vallen wel op mannen. Enkelen hier hebben ook een relatie met een man,(wat die mannen dan weer zijn, homo of hetero, zou ik niet weten.

zaterdag 9 januari 2016

donderdag 7 januari

....Vandaag eindelijk weer eens toegekomen aan de gezichtsbehandeling op de dames afdeling. Sangwan en Piem waren er wel voor te vinden. Morgen probeer ik verder te gaan.
Piem heeft overigens haar draai gevonden in het rondleiden van gasten. ze is helemaal opgebloeid. Toen ik haar er laatst over sprak glunderde ze helemaal en zei dat ze zich happy voelt. Vandaag heeft ze een vrije dag dus kan ze lekker luieren, haar was doen en de gezichtsbehandeling ondergaan.
Eigenlijk zou ze haar bed hier in de ziekenzaal moeten verruilen met een huisje op het terrein. Dat zal in de nabije toekomst ook wel gebeuren denk ik.

Ik ben blij dat ik Ploy een bordje pap zie eten, zo krijg ze tenminste iets binnen.
Doch tien minuten later komt het bordje pap er weer uit. Ze is brood mager heeft geen energie en klaagt over pijn in haar rug, die ik af en toe voorzichtig een beetje probeer te masseren. haar situatie wordt erg zorgelijk.
Haar zoontje Mapot is met Wiet 2 dagen naar zijn thuis geweest, daardoor was het wel een stuk rustiger. Het lijkt erop dat Wiet en ook Phet die zich over hem ontfermen hem aan het voorbereiden zijn dat zijn moeder er niet meer zal zijn. Het is wrang om te zien dat de jongen nog nauwelijks naar zijn zieke moeder omkijkt en zij de energie niet heeft om zich met hem te bemoeien. Het jongetje is erg verwent door iedereen en zijn "stiefvaders" en kan ongelooflijk schreeuwen en krijsen als hij zijn zin niet krijgt. Het is volgens zeggen niet bekend om de jongen geïnfecteerd is. Ik heb van horen zeggen dat ze hem pas op dertien jarige leeftijd wil laten testen op hiv. Een biologische vader is nooit in beeld geweest.


 
Ik heb een foto proberen te maken van het gouden sieraad dat ik van de Abt kreeg tijdens het jaarwisseling feestje, maar krijg het niet duidelijker. Iedereen die hem vol bewondering zag wist me de naam van wat het figuur in het midden voorstelt te geven, maar ik ben de naam alweer vergeten


 
Annan en zijn onverzadigbare eetlust. Toch blijft hij broodmager. Ook dit gebakken stuk kip gaat er moeiteloos in.
Ik moet hem voor zichzelf beschermen om zich niet te laten overeten zodat hij aan het overgeven komt.
 
Ben gisteren van het schuin aflopende gladde tegelstoepje van het guesthouse gegleden. Gelukkig kwam ik goed terecht en doordat ik mijn rugzak om had niet op mijn hoofd terecht gekomen.
                               
Al een paar dagen gaat het niet goed met Kayson, hij ziet er erg slecht uit en ligt de hele dag te slapen. Ik weet niet of het iets te maken heeft met zijn diabetisch zijn.
Twee jaar geleden heeft hij daardoor beide onderbenen moeten missen.
Bij uitzondering vroeg hij me vandaag zijn luier te verschonen, wat hij anders zelf doet. Hij zat tot aan zijn middel onder de diarree. Toen ik daar mee klaar was had hij tijd nodig om bij te komen, hij is doodop.
 
 Alweer een slang in het portaal van het hospice, een van de vrouwen probeert met  bezem en blik het beest te vangen, doch hij schiet in de rooster van een put.
 Dit soort, een zilver witte, heb ik niet eerder gezien.
  
Tussendoor probeer ik weer twee blouses voor patiënt Wan passend te maken.
Zelfs XXL is haar te smal. Door er zijsplitten in te maken en plooitjes te laten vervallen probeer ik benodigde breedte te krijgen.
 
s' Avonds gaan eten in het restaurantje van Lek. Ze vertelt me dat ze gisteren met man en zoontje een auto ongeluk hadden. Zelf bleven ze gelukkig ongedeerd maar de auto is total loss.
 
 
 

zondag 3 januari 2016

3 januari 2016

Met een behoorlijke storm zijn we het nieuwe jaar ingewaaid.
Met moeite hield ik me op de weg toen ik nieuwjaar ochtend naar de tempel reed.
Het is opletten dat je niet door het langs jakkerende autoverkeer gegrepen wordt.
Het zou geen luxe zijn nu een goede stofbril op je neus te hebben.
Overal lag samen gewaaide troep.
Het water op de grote vijver van een van de kazernes maakte flinke golven.
Toch veilig bij het hospice aangekomen en wordt verwend met een kopje koffie door Pakai.

Gisteravond, oudejaarsavond bij de gastvrouw en haar gezin gezellig buiten zitten eten.
Om half tien lag ik (beetje beneveld door het glaasje wijn, slechts 7 procent alc.) op bed en heb de jaarwisseling in mijn slaap meegemaakt.
Even na twaalven werd ik even wakker en realiseerde mij dat het in Nederland inmiddels ook 2016 is geworden.

De schade van de brand valt achteraf mee, waar ik een zwart geblakerde heuvel verwachte bleek alleen de droge struiken verbrandt te zijn. Zo te zien hebben de boompjes het overleeft. Het enige verschil dat er meer rots te zien is dan voorheen.

Jammer dat ik de foto's van het eindejaarsfeest van de tempel die huis fotograaf Somporn maakte niet op dit weblog geplaatst krijg. Bij een foto die hij op mijn face-book page plaatste had hij een mooie tekst bij geschreven. vrij vertaald : Vriendschap geboren uit vrijgevigheid is geluk voor beide partijen.


Bij de foto waar ik als Santa Claus aan het bed van Somkid sta schreef hij :
letterlijk vertaald : Zoveel jaren voor werk/dienst, geduldig genoeg om Kerst te vieren, zoekt hij een verrassing voor de patiënten. Gisteren op de brommer meegenomen naar de stad om een Santa Claus outfit te kopen. Vandaag verkleedt als Kerstman, met in de hand een stuiver voor alle patiënten.

 
 
Krijg een Nieuwjaarscadeau aangeboden van Ram. De rubber handschoenen
heeft hij nog aan omdat hij net de prullenbakken was aan het ledigen.
 
 
 
Maar nog blijer ben ik met zijn liefdevolle knuffel.
 

 
 Maar liefst drie jarigen vandaag (1 jan.), hier het feestje van Lang onder het zingen van happy Birthday, links Pakai die ook jarig is en de ladyboy Madaou van de 2de verdieping.
 
 
 
De brandweer hield een oogje in het zeil, staat klaar om zo nodig in te grijpen.

Kreeg vandaag wel een heel on aller daagse vraag van de dementerende Somkid.
Hij vroeg naar Whisky. Toen ik hem wat anders aanbood om te drinken was hij daar gelukkig ook tevreden mee. Wat ik zo mooi vind bij Somkid is dat als je hem iets geeft dat hij dat altijd wil delen. Als ik vraag of het lekker is als hij iets eet steekt hij meteen zijn hand delend naar je toe.


 Somkid

 
.....en even later kruipt hij weer helemaal onder zijn deken.
 
Nu we toch over on aller daagse vragen hebben. Toen ik vandaag Sangwan's benen aan het masseren was en een van de grote stroom bezoekers vandaag aan haar vroeg of ik haar man was, zei ze gniffelde, ondeugend ja. Ze moest er later toen de vrouw weg was  hartelijk om lachen. 
 
Ondanks dat ik vannacht tien uur geslapen heb, zit in de stilte tijdens de lunchpauze te knikkebollen. De thermometer geeft 33 graden aan.
Wellicht een goed idee om morgen na zes dagen werken weer een dagje vrij te nemen.