woensdag 23 november 2016

dinsdag 22 november 2016


Ik dacht eerst aan een modern kunstwerk toen ik de motorkap van de geparkeerde auto van een van de medewerkers zag.
Maar het is om de honden en katten van de motorkap af te houden.
Hoe warm het ook is ze zoeken toch altijd nog naar een warmer plekje.

Een grote sprinkhaan steekt vlak voor mijn voeten het pad over.
Geroosterd of gefrituurd zijn ze hier een lekkernij. Het is me al vaker aangeboden om te proeven.
Ik moet er niet aan denken!



Elke zondag wordt ik getrakteerd op een ijskoffie.
Ik kan hem zelfs zonder suiker bestellen.



Heb gisteren een tijdje gesproken met een heel integer koppel dat op bezoek was. Ze namen alle tijd om zich met de patiënten te onderhouden. Een zulk oprechte interesse maak ik hier niet elke dag mee.
Toen ze vertrokken pakte de man me heel geëmotioneerd vast. Deed het medaillon, met een afbeelding van een monnik, dat op zijn shirt gespeld was af en spelde het op mijn T-shirt.


Afgelopen zaterdag was hoogzwangere verpleegster nog aan het werk. Ze zei wel dat ze buikpijn had en is toen toch maar om 11.00 uur naar het ziekenhuis gegaan. Drie uur later kregen we bericht dat haar dochter geboren was.
Gisteren mocht ze het ziekenhuis verlaten en vandaag kwam de baby laten zien.


Trotse grootmoeder die de kleine Teuye-Hom vandaag ook voor het eerst zag.
Ze kwam haar dochter en de baby ophalen voor twee maanden kraamverlof.

Afgelopen zondag was voor het eerst deze periode dat Phra Alonkot de Abt de patiënten bezocht.
Vroeger was het gebruikelijk dat hij elke zondagmorgen langs de bedden ging.

Vanmorgen heb ik het nog gebruikt en vanmiddag zag ik, toen ik het weer wilde gebruiken dat een van de twee nog functionerende scheerapparaten kapot is.

Met mijn vertrek in zicht was ik dezer dagen mijn lade kastje in de ziekenzaal aan het opruimen.
Er sprongen twee muizen uit een van de lades. Ik had er niets eetbaars inliggen maar er lagen massa's snippers van allerlei spullen. Vandaag trok ik een van de laden weer open en precies hetzelfde.
Nu weet ik ook hoe de gaten komen in de voorraad noedelzakjes die op een van de rekken staat.
Ik heb me ook gewaagd aan de gazenhorren in de badkamer, de dikke slierten zwart geworden spinnenwebben van twee jaar verwijderd. Het resultaat is verbluffend.

Het gaat heel slecht met Ekapap van bed 18. Hij eet al een paar dagen niet meer. maar drinken doet hij nog wel. Ik maak telkens een warme proteïne drank, of soms ook chocolademelk voor hem. Vanaf gisteren moet ik dat met een spuitje in zijn mond toedienen, hij heeft niet meer het besef van zuigen aan een rietje. Hij is in een paar dagen tijd erg vermagert.

Morgen alweer de laatste werkdag. Waar zijn de drie maanden gebleven?

donderdag 17 november 2016

woensdag 16 november 2016

Wi, (hoog zwanger) hoofd van de verzorging geeft uitleg aan een groep bezoekers.

maandag 14 november

Loi Krathong feest (lichtjes festival bij volle maan)

 Als vroeg wordt er begonnen met het maken van kunstwerkjes (Krathongs) die uiteindelijk vanavond aan het water worden toevertrouwd compleet met kaarsje en wierookstokjes. (betekenis er achter "om het ongeluk af te voeren")


 De basis is een stukje stam van de bananenboom, welk een drijfvermogen heeft.
Grotendeels wordt het opgebouwd uit gevouwen stukjes bananenblad. Uiteindelijk met wat bloemetjes afgewerkt.  Wat opvalt is dat de makers uren op de grond kunnen zitten.

 Nu en dan schuiven er andere mensen aan om hun kunsten te laten zien in het vouwen.


Deze kreeg ik als super belangstellende. Hij heeft alleen het water niet gezien, omdat de tewaterlating pas in de avond is. Ik ga in de avond liever niet meer met de brommer op pad. Na het zien van dat vreselijke ongeluk een paar weken geleden heb ik toch wel wat "floep" gekregen in het verkeer.
(ik zag de dag erna honderden Krathongs op het water drijven van het kanaal en grote vijvers)

 De "Super moon" gaf zo scherp licht dat ik de foto niet scherp kon stellen.




 Woensdag 16 november

Piem had vandaag bezoek van haar twee zonen.
Met trots liet ze me kennis met hun maken en moest natuurlijk met hen op de foto.




Vandaag heb ik meerdere Boeddha's toegestopt gekregen. Ze werden door een bezoeker uitgedeeld.


Lenou, maar ze wordt Jaay genoemd (betekend oudere dame) trilt zo sterk met maar handen dat eten moeilijk gaat. Als ik haar eten van het bord in een kom doe gat het iets beter.

Het gaat slecht met Ekapap (Wyn) Hij is van de bovenverdieping naar beneden gekomen.
Hier is meer toezicht. Hij lag vanmorgen aan de zuurstof, maar trekt steeds het slangetje uit zijn neus. Ook de uitgetrokken infuusnaald bengelt aan de standaard. Die heb ik veiligheidshalve (hiv infectie gevaar, wij verzorgers) maar verwijderd en naar de zusters post gebracht.

Al dagen wordt er gemaaid op de maisvelden. De bruin verdroogde planten worden gemalen afgevoerd. Het vrije uitzicht komt daardoor gelukkig weer terug.
Hier en daar zie ik in de verte iemand de laatste, achtergebleven maiskolven verzamelen.

Wat er overgebleven is na het maaien zal de volgende week wel afgebrand worden.
Dan hangt het hele dal vol rook en ziet de hele vlakte zwart.

donderdag 10 november 2016

donderdag 10 november 2016


Eergister was de crematie van Hong. Ik had een vrije dag en wist niet dat hij die dinsdag gecremeerd zou worden. Dit bundeltje as is alles wat er van zijn lichaam is overgebleven. Het werd me vandaag getoond.


Gisteren was de crematie van Pisanu.

                                     Phet, de enige die afscheid kwam nemen van Pisanu.


                 Gelukkig waren er wel twee familieleden die de korte afscheidsdienst bijwoonden.
De vrouw legt een bloemenkransje op hem. De rode bloemetjes plukte ik voor hem.


Het stoffelijk overschot van Pisanu wordt in de oven geschoven.


Een laatste groet voordat de oven wordt gesloten.
Buiten zit in nog even te mijmeren over de afgelopen twee maanden, hoe het was om hem in de laatste periode van zijn leven te mogen verzorgen.



dinsdag 8 november 2016

maandag 7 november 2016

Wanneer ik richting ingang ziekenzaal loop zie ik op het bordes een doodskist staan.
Vannacht is Hong overleden. Op de smerige deksel plakt een papiertje met de datum van vandaag, 7 november, 2559 het uur van overlijden (4 uur) zijn naam en zijn leeftijd, (51 jaar.)
Ben nog net op tijd om hem gedag te zeggen, een paar minuten later wordt hij met de pick-up opgehaald.



 

                               IN MEMORIAM : HONG  + 7-11-2016  51 jaar                            


Vanaf de dag dat ik terug was uit Chiang Mai heb ik Hong alleen maar zien slapen.
In de tijd dat ik weg was is hij opgenomen, (2 nov.) slechts vijf dagen is hij hier geweest.
Geen enkel moment heb ik hem bij kennis gezien. Al die tijd heeft hij niets gegeten en gedronken.
In het begin heb ik hem proberen wakker te maken om hem iets te laten drinken, maar dat lukte niet.
Wat me opviel was dat hij getatoeëerde wenkbrauwen had. Later vertelde men me dat hij een ladyman is.
Eergister probeerde ik met een lemonswap zijn mond schoon en vochtig te maken, maar telkens draaide hij zijn hoofd weg. Daarna heb ik hem dan ook gelaten en telkens alleen bij hem gaan kijken, omdat hij er rustig bij lag en niet zoals die dag ervoor allerlei onrustige geluiden maakte.



Omdat ik bezig was met een patiënt de haren te knippen, maakte ik de stomme fout door Tinoy, die zat te wachten, zichzelf alvast te laten beginnen met zich te scheren.
Hij heeft het apparaat misschien drie minuten in zijn handen gehad, maar toen ik het terug nam was een van de twee scheerbladen gesneuveld. Nu is ook het nieuwe scheerapparaat niet meer compleet.
Dat wordt klungelen de laatste drie weken. Ook de beste tondeuse heeft kuren, de batterij is heel snel leeg. Na elke knipbeurt moet ik hem opnieuw opladen. Het heeft geen zin om hier een nieuwe te kopen, dat heb ik eerder geprobeerd maar met slechte ervaring. Zelfs een dure Phillips uit Nederland is door het veelvuldig gebruik relatief snel versleten.


zondag 6 november 2016

zaterdag 5 november



                                                       
                                                                                                                                                                                                                         
             IN MEMORIAM :  PISANU   + zaterdag 5 november 2016.


Terwijl ik dicht bij zijn rechteroor zachtjes influister dat het oké is, hem het grote licht toe wens,
leg ik mijn hand op zijn schouder.
Dan blaast hij zijn laatste, kleine zuchtje adem uit en ZIJN nog maar subtiele lichtje dooft stilletjes uit.
Het is 19 minuten over elf in de morgen als Pisanu op 46 jarige leeftijd overlijd.
May he rest in Peace





Vandaag is een grote "offerdag"
Een grote geldinzameling voor het project hier.
Ook nu valt het op dat alle bezoekers van buiten in het zwart gekleed zijn.
Wij zijn gevraagd in het wit gekleed te zijn.
Het is een komen en gaan van de vele bezoekers door de ziekenzaal
Even ben ik naar de grote zaal geweest om de drukte te bekijken en een foto te maken, dan snel weer terug. Ik ben nog steeds niet bij met het achterstalligwerk door mijn afwezigheid. Ook was ik veel bij Pisanu en Hong.

Omdat ik ook iets aan de "geldboom"gehangen heb moet ik van Dolidee perse mee op de foto.


beeld van de grote inzamelingsactie.



vrijdag 4 november 2016

vrijdag 4 november 2016

Gisteren vanuit Chiang Mai weer terug gevlogen naar Bangkok. Het was heel relaxt om er even "uit te zijn".
Maar ik vond het ook weer prima om weer terug naar Lopburi te gaan, mijn gedachten dwaalden toch wel vaak af naar de patiënten daar.
Vanaf het vliegveld eerst een bus naar een van de centrale busstations. Ik bof dat ik daar vrijwel direct een minibus met snelle verbinding Lopburi krijg wat me wel anderhalf uur scheelt in tijd, en dat voor 102 bath (2,60 euro) Er moet wel eerst een groot pakket op de passagiersstoel worden verplaatst om mij deze plek te gunnen. Als de bus leger en leger wordt doordat nu en dan gestopt wordt in de buurt van Lopburi om passagiers uit te laten stappen, knoopt de bestuurder een praatje met me aan. Ik denk dat hij zijn Engels een beetje wil ophalen en stelt mij meerdere vragen. Hij stelt wat alter voor me naar het guesthouse te rijden, zijn dienst zit er toch op, zo zegt hij. Hij is vanmorgen om half vier begonnen en vier keer op en neer gereden van Lopburi- Bangkok vv. (ongeveer 260 km, enkel). Het is wel grotendeels autoweg dat wel, maar toch.

Ik schrok vanmorgen toen ik Pisanu zag, hij is stervende. Hij reageert nauwelijks, maar herkent me wel.
Probeer hem nog wat te laten drinken. Maar hoe klein ook de beetjes zijn die ik hem geef, hij verslikt zich telkens, wat hem veel moeite koste dit op te hoesten. Ik ben moeten stoppen en heb hem alleen zijn mond kunnen schoon maken. Zijn rechteroog puilt helemaal uit en staart naar het plafond. In het bed naast hem ligt een nieuwe patiënt, Hong, een man die er heel slecht aan toe is. Hij ziet helemaal geel en heeft een gezwollen buik.

Ik krijg van alle kanten verwijtend te horen waarom zonder vooraankondiging ben weggeweest.
Sommige dachten dat ik zonder afscheid nemen naar huis was.
Maar ik krijg ook knuffels hier en daar.

Sangwan is uitzinnig als ze mij hoort aankomen wanneer ik goedemorgen zeg. De andere vrouwen moeten lachen om haar reactie, maar gunnen haar deze pret. Ik maak de gebruikelijke warme chocolade melk voor haar en Supin en laat haar nog even doorgaan met knuffelen. (is aan mij wel besteed)

Mijn spullentafel is bezaait met keuteltjes van een of ander dier. Zelfs de wattenstaafjes in een openstaand doosje zijn aangevreten.
Omdat ik onverwacht afwezig was had ik mijn verzorgingsspullen niet goed weggeborgen.
Als ik wil gaan beginnen met achterstallig haar knippen en scheren, merk ik dat mijn spullen behoorlijk zijn misbruikt. Lege batterijen, volle scheerapparaten en zo meer. Voordat ik kan beginnen moet er eerst worden opgeladen, dat geeft me wel tijd om meer bij de stervende Pisanu en Hont te zijn.

Er is vanmorgen weer een nieuwe vrouwelijke patiënt opgenomen. Omdat de vrouwenzaal vol ligt moet ze voorlopig boven tussen de mannen verblijven.

Ik heb de weddenschap met Wan gewonnen. Wi komt met het nieuws dat het een meisje wordt waarvan ze in verwachting is, precies zoals ik had aangevoeld.
Ik heb de gewonnen 100 bath inzet toch maar niet aangenomen.

Ik kom een huilende Chalom tegen, zittend op de balustrade. Ik kom er niet achter wat gebeurd is, maar hij laat zich wel troosten.

Tussendoor maak ik een aangekoekt zeepdoosje schoon op het toilet. Het heeft eigenlijk niet veel zin, maar het is meer voor mijn gevoel.

Voor ik naar huis ga leg ik nog even een nat doekje op het warme voorhoofd van Pisanu.
Zal hij er morgenvroeg nog zijn?

dinsdag 1november 2016 Chiang Mai.

 
Eergister nacht behoorlijke regenval. Misschien een laatste stuiptrekking van de regentijd die nu zo'n beetje op zijn einde loopt. De weg naar Yves,s huis stond vanmorgen blank. Daarna is het prachtig weer gebleven en vooral in de nacht niet zo warm als in Lopburi, heerlijk om te slapen.

Verzorgers Kham, Mea Lek en Kheng en op de voorgrond bewoners Kyp en Phat. Jammer genoeg staat Thong niet op de foto die verblijft voor onderzoek in het ziekenhuis van Chiang Mai.
 Yves (arts) wil niet op de foto.




Detaille van sculptuur door Yves gemaakt.

De prachtig bos krullen van Phat nog even bijgeknipt, wat vooral niet te kort mocht worden, zo werd me opgedragen.
Het middagdutje, waar ik hier de gelegenheid voor krijg is aanbevelingswaardig.

Vandaag heb ik me geamuseerd aan het onkruid verwijderen tussen jong aangeplante haag.

Voor het slapen gaan is het heerlijk om nog even te zwemmen in het donker. Dan is iedereen al op bed.


zaterdag 29 oktober 2016

vrijdag 28 oktober

Eergisteren, (woensdag) op mijn vrije dag merkte ik dat ik toch wel moe ben, nu ik afgelopen week 7 dagen gewerkt heb.
Ik nam impulsief het besluit om naar Chiang Mai te gaan om een weekje uit te rusten.
Ik kon via internet nog een ticket krijgen voor een vlucht, en kon ook bij vriend Yves terecht.
Sutree, een vriend en medewerker van het aidscentrum Garden of Eden die een dag bij me logeerde, ook al om het donatiegeld voor Camillian socialcenter (aidsproject) in Rayong. (zij vangen ook mensen met aids op uit Myanmar) en tevens een donatie geschonken door Jan Straatman) persoonlijk op te halen. Sutree reisde met me mee in de snelbus (toch nog zo'n twee uur) naar airport Don Muang Bangkok. Vanwaar hij zijn busreis naar Ban Khai, Rayong verder voort zette.

                                   


Op het vliegveld was er gelegenheid om een condoleance register te tekenen.
Van die gelegenheid heb ik gebruik gemaakt tijdens het wachten op mijn vlucht.


Een met verse bloemen herdenkingsmonumentje trok veel aandacht.



Her en der, ook op straat hangen foto's van de overleden koning, vaak met een altaartje aangekleed.
Ook de meeste scholen, banken en openbare gebouwen zijn met zwart -witte doeken aan de hekken "versiert"

Vandaag in de tuin gewerkt, de Bougainville in de tuin van Yves moest nodig gesnoeid worden. Hopen bladeren bij elkaar geveegd met het verstand op nul.
Thong "patiënt" van Yves is vandaag voor onderzoek in het ziekenhuis opgenomen. 
Tegen de avond een tijdje gezwommen in het zwembad hier in de tuin, heerlijk.


zaterdag 22 oktober 2016

vrijdag 21 oktober 2016

Uit respect voor de overleden koning, maar vooral ook uit respect naar de Thai bevolking toe, doe ik mee aan het dragen van rouwkleding. De een zegt dat dit een maand duurt, maar ik hoor ook zeggen een heel jaar.
Ik heb daarom mijn garderobe een beetje moeten uitbreiden en naar de stad gegaan voor zwarte kleding. De kleur mag ook wit of grijs zijn.
Ik droeg deze week een zwart lintje (black ribbon) Van alle kanten kreeg ik de vraag waar ik dat vandaan had en dat ze graag ook zo een wilde hebben. Ik heb een hele rol zwart lint en veiligheidsspeldjes gekocht en samen met Piem hebben we er zo'n 85 gemaakt.


Een deel van de gemaakte rouwlintjes.

Gisteren kreeg ik via de buurman het postpakketje met de speciale decubitus pleisters die ik via internet in België besteld heb en door een vriend uit Nederland naar hier verstuurd.
Bedankt donateurs ( 135 euro voor 20 stuks plus 18 euro verzendkosten)
Ze zijn meteen ter gebruik gesteld voor Pisanu.

Het postpakketje met de Allevin pleisters dat twee weken onderweg was.

Deze foto geeft aan dat het geen luxe is om speciale pleisters te gebruiken.

Vanmiddag een tijdje met een van de vrouwen zitten praten. Heel openhartig vertelde ze dat ze al 18 jaar leeft met hiv. Ze kwam er achter toen ze zwanger raakte en in het ziekenhuis terecht kwam en een bloedonderzoek werd gedaan. Haar vriend die haar infecteerde wist niet dat hij door zijn ex geïnfecteerd was, zo vertelde ze. Het kind is uiteindelijk gezond geboren (ze had een jaar ervoor ook al een zoon gekregen) maar omdat ze pas in 2007 aan de aidsmedicatie kon, heeft ze jaren op het randje van de dood geleefd en leefde als een verstoteling. Nu gaat het, met gebruik van de medicatie  prima met haar.

Eigenlijk was het prima dat Pisanu zich vanmiddag verslikte. Hij heeft wel een hele tijd liggen hoesten, maar er kwam wel een heleboel slijm los dat hij daarvoor niet kreeg los gehoest.
Hij drink ook zo gulzig. Ik krijg hem maar niet aangeleerd dat hij rustig moet drinken. Ik hou nu de beker mee vast, anders giet hij het over zijn shirt. Het gaat erg op en af met hem. Ik moest toch lachen met hem, hoe ellendig hij zich gisteren ook voelde van de hoge koorts vroeg aan me of ik al gegeten had, ongelooflijk.

Dit is de recente lijst van de patiënten in het hele project.
21 okt 2016  (2559) 90 mannen 38 vrouwen en 14 monniken.
Te samen 142 mensen met hiv/ aids.

Vanmiddag ben ik met Sangwan weer een wandelingetje gaan maken. We zijn weer een ijsje gaan kopen, dat ze heel smakelijk zat op te likken.
Ze kan gelukkig weer blij zijn en lachen om de grapjes die ik maak. Wel moet ze nog erg wennen aan haar oriëntatie die is ze volledig kwijt. Ze is ook nog heel onzeker bij lopen en als ze bv in een rolstoel moet gaan zitten, daarin moeten we nog veel oefenen.


Deze twee mensen komen al jaren om zo nu en dan een bloemetje te verzorgen voor op de bed kastjes van de patiënten. Soms in kleurige flesjes, soms versierde blikjes, altijd heel creatief.


Ik heb me weer eens gestoten en loop weer een paar dagen met blauwe plekken op mijn arm.

Vandaag was er niemand van de verpleging aanwezig, heel vreemd.
Gelukkig is er niets ernstigs voorgevallen, maar er werden dus ook geen wonden verzorgd.

Het was vandaag 35 graden, maar doordat het een paar dagen niet geregend heeft is de vochtigheid graat laag en is de warmte beter te verdragen.


dinsdag 18 oktober 2016

maandag 17 oktober 2016



Een vrolijk beeld van deze weelderig bloeiende boom in de tuin van de buren.
Welk dat we op dit moment goed kunnen gebruiken. Geel, de kleur van de koning.

Na en hevige regenbui liggen de meeste bloemen op de grond, maar na twee dagen staat hij er weer prachtig bij.

Ook nu in deze periode van rouw moet het "gewone" dagelijkse leven ook weer door gaan.
Weer oog kunnen hebben voor de kleine dingen om ons heen.
Zien hoe een eekhoortje over het afdak rent vlak onder mijn raam.


Bezoekers hebben zelf beschreven wenskaarten in hartvorm op de slapende Pisanu gelegd.
Ik heb hem na het overlijden van de koning zijn armbandje met de tekst " I love my Father" terug om zijn pols geschoven. Hij gaf een daarbij goedkeurende blik.


Bowjou in haar prinsessenjurk.

De schooljeugd heeft op dit moment een maand schoolvakantie.
Bowjou, dochter van een patiënten koppel, is door haar werkende ouders voor een paar uur in de zusterpost gedropt. Ze heeft me vanmiddag even geholpen bij het voeren van de blinde Neung.
Ik moest lachen hoe ze nu en dan ook zelf een hapje nam om te proeven.

Bowjou maakt een foto van ons beide, even tijd voor een grapje.


Even ervoor marcheerde deze colonne jonge rekruten tussen de bedden in de ziekenzaal.

Een close-up van de omkijkende jongen op vorige foto.
Het bezoek aan de zieken heeft, zijn gezicht te zien sporen achtergelaten.

Gisteravond kwam ik moeilijk in slaap. Nee, niet door de verkoudheid, die is gelukkig zo goed als over. Maar toen ik terug naar huis reed vanuit de Tempel was op de drukke, grote weg, was weer eens een ongeluk gebeurd. In het langs rijden zag ik
vreselijke beelden van een ernstig gewonde vrouw, man en jongetje liggend in de berm. De sirenes van in de verte aankomende hulpdiensten. Die beelden kwamen aanhoudend terug, mezelf steeds afvragend hoe het met hen zal aflopen.