maandag 7 september 2015

zondag 6 september 2015

Vanochtend voordat ik naar de tempel vertrok kwam mr. Samrid afscheid nemen. Daarna ging ik eerst naar het ziekenhuis om Mea Dang te bezoeken. Toen ik daar aankwam trof ik een leeg bed. Bij navraag moest ik vernemen dat Mea Dang twee dagen geleden was overleden.
(vrijdagmiddag 4 sept. om vijf uur)
 Ik was verdrietig maar ook wel boos over deze nalatigheid, ons niet eerder te hebben verwittigd. Ik sprak bij aankomst in de tempel Wi, die verbaast was en ook niet op de hoogte was van het overlijden.
Een hele domper op de dag van mijn afscheid om op deze wijze het heengaan van Mea Dang te moeten vernemen.


IN MEMORIAM : MEA DANG  (SOMJIT)  + 4 september 2015  52 jaar

Een prachtig mens is heen gegaan. Iemand die zeker geen gemakkelijk leven heeft geleefd.
Vrouw wilde zijn in het lichaam van een man.
Met een groot gevoel voor humor, een sterke persoonlijkheid.. 
Drie jaar geleden verloor ze haar grote liefde, Surasak die even als zij blind was en aan aids leed, plotseling overleed. 
Toch pakte zij haar leven weer op ondanks haar steeds afnemende gezondheid en het verliezen van het zicht van haar ogen.
Deze foto is genomen toen ze present was op mijn verjaardag feestje afgelopen jaar.
Ik zal zeker niet de enige zijn die haar zal missen, Mea Dang was erg geliefd bij vele.

Tijdens de middagpauze wordt ik bij de manager ontboden. Een hele ceremonie moest ik ondergaan, compleet met fotograaf.
Wel was ik blij met de prachtige bos bloemen, al wist ik niet hoe ik die thuis zou krijgen.  


En weer sluit ik een bewogen periode af, waar ik met veel voldoening op terug kijk.

Wil bij deze danken diegenen die mij tot steun waren, wat mij de kracht gaf hier te kunnen functioneren.

Nogmaals wil ik er op wijzen dat al wat ik schreef MIJN ervaringen, MIJN belevingen waren.

Dank ook, zeker niet in de laatste plaats aan de patiënten die mij vaak in heel intieme omstandigheden toelieten.

Dank ook aan u lezer voor de getoonde interesse door mijn verhaal te lezen op dit weblog dat intussen meer dan 17.000 keer bezocht is.


Ga ik nu aan mijn lange terug reis beginnen........

De bloemen hebben hun bestemming gekregen bij Kimlai, die me weer onverwacht kwam uitzwaaien op de luchthaven, heel aandoenlijk..

---------------- 







zaterdag 5 september 2015

zaterdag 5 september 2015

Gisteren werd door het ziekenhuis van LopBuri een heel pijnlijke vergissing gemaakt. Er kwam een telefoontje dat Mea Dang zou zijn overleden. Echter tien minuten later werd er gebeld dat dat niet zo was. Een heel nare vergissing. Mea Dang ligt al dagen in coma en wordt door allerlei apparaten in leven gehouden.. Eergister heb ik haar bezocht en wederom afscheid genomen net als twee dagen daarvoor. Er werd me verteld dat familie bij haar geweest is. Ze lag die laatste keer aan nog meer monitoren, ze reageerde op geen enkele wijze.

Heel wat dames zijn, toen ik bekend maakte dat het mijn laatste twee werkdagen zijn, nog even voor een kort kopje onder mijn handen geweest. Het gaat me steeds beter af met de dames kapsels.
Zelfs buiten patiënten weten me ondertussen te vinden.


 
Dit versleten beertje met mijn naam badge is zeker tien jaar oud, maar staat nog steeds op het bedkastje van Thanit.(ook na enkele verhuizingen) Ik weet nog dat ik het naamkaartje bij een van de eerste keren dat ik hier was droeg omdat ze mijn naam niet konden onthouden. Echter ik had toen niet in de gaten dat ze het niet lezen konden. Ik weet nog dat Thanit het graag wilde hebben en mij vroeg het op het beertje dat ik hem gegeven had te spelden. Thanit is altijd heel emotioneel bij het afscheid nemen. Ik hoop dat het morgen meevalt.
 
Medewerkster Fhon is weer present na een paar dagen ziekenhuis opname met flinke koorts door een insecten beet.
 
Dat niet alles peiz en vrede is tussen de patiënten blijkt weer. Deze week was er een fikse ruzie tussen twee patiënten op de boven verdieping. Met elkaars wandelstokken gingen ze elkaar te lijf. Waarvan de een een flinke snee in zijn voorhoofd opliep en de ander een gehavend scheenbeen en een blauwe borstkas. Om ze uit elkaar te houden is er een naar een huisje gedegradeerd.
 
Deze week was ook Neung een keer heel kwaad. Ik weet niet wat er was gebeurd. Ze plagen hem wel eens met zijn gebrekkig taal gebruik, doch meestal kan hij daar zelf om mee lachen.
Hij zag wit van woede en beefde helemaal. Ik was bang dat hij (zoals in het verleden wel eens is gebeurd) een aanval krijgen. Ik ging naar hem toe en pakte hem vast. Met een smoesje vroeg ik hem of hij mijn armen wilde masseren (dat doet hij vaak spontaan als ik iets voor hem gedaan heb)
Zo kon ik hem afleiden en kwam hij weer tot zichzelf en werd weer rustig.
 
In de middag pauze even een bezoek aan het life museum gebracht.
 

        Het blijft indrukwekkend al die zakjes as van overleden patiënten bij elkaar te zien liggen.


 
 
 
 
                                                       Enkele fragmenten uit de beeldentuin.


 
                                       Gemaakt uit bot resten van overleden patiënten.
                                                 (overblijfselen na de crematie)


  
 
 
Patiënt Somjit is van boven naar beneden gekomen. Het gaat erg slecht met hem. Heeft al dagen de hik. Ik heb al van alles geprobeerd maar steeds komt de hik terug. Het put hem behoorlijk uit. Ik zag vandaag pas dat hij heel lange nagels had, wat opviel doordat ze zo vuil waren. Normaal laat ik de handen dan in een warm zeepsopje even weken vóór het knippen, maar omdat hij een infuus naald in zijn hand heeft kan dat niet.
 
Vandaag werd ik spontaan begroet door een bezoekster. Ze begroette me met mijn naam, maar kon mij haar in eerste instantie niet herinneren. Na een tijdje begon het mij te dagen toen zij haar naam noemde. nb zes jaar gelden lag ze op de tbc afdeling in het toenmalige Walalak.
 
Terwijl ik dit schrijft gaat het buiten behoorlijk te keer met hevige regen en onweer. De padden maken weer een behoorlijk kabaal.
Vandaag hadden ze de veldweg weer een beetje beter begaanbaar gemaakt door met een schuiver de hopen modder wat meer aan de kant te brengen.
 
Morgen alweer de laatste werkdag en overmorgen terug naar huis.
Ik hoop dat het afscheid nemen me niet te zwaar valt.