zondag 30 augustus 2015

zondag 30 augustus 2015

 
 
Toen ik vanmorgen het gebruikelijk flesje koud water en potje kippen extract bij Sommai bracht zag ik dat hij heel kortademig was.
Ik verwittigde Wi die zei dat ze hem gisteravond aan de zuurstof gelegd hebben, maar dat hij telkens het systeem uit zijn neus trok.
Duidelijk is dat hij niet meer wil leven, maar moeilijk om te zien dat hij bijna geen adem krijgt.
Als ik even later, na een paar karweitjes weer in zijn huisje kom, zie ik dat hij stervende is.
Ik neem een stoel en ga bij hem zitten. Neem zijn donkere, krachteloze hand in de mijne, en spreek hem geruststellend toe. De hand steekt fel af tegen mijn blanke westerse hand. Hij voelt warm en klam.
Zijn ademhalingen nemen een steeds langere tussenpauze.
Ik ben blij dat ik deze laatste minuten bij hem kan zijn, alsof hij op me geroepen heeft.
Een paar keer stokt zijn adem en knijpt hij zijn ogen dicht en plots volgt er geen ademhaling meer.
Het is vier minuten over tien als hij de geest geeft, zijn doodswens in vervulling gaat.
Precies twee maanden na zijn suïcide poging op 30 juni.
Met gemengde gevoelens ervaar ik zijn heengaan. Blij voor hem dat hij nu is waar hij wilde zijn.
Maar ook weer afscheid moet nemen van een heel integer mens.
Ik probeer zijn ogen te sluiten en blijf nog een poosje bij hem zitten. Dan trek ik de deken over hem heen en ga ik zijn overlijden melden.


 
IN MEMORIAM : SOMMAI   + 30 augustus 2015  55 jaar
 
 
 
Ik laat Sommai achter om zijn overlijden te gaan melden.
 
 
 
                                       Nadat ik Tiboa gevonden heb, neemt hij afscheid van Sommai



 
Gisteravond gaan uiteten met Pakai en familie, ( man, drie dochters en kleinzoon)
een traktatie van Jan Straatman.
Het was gezellig en erg lekker.
Jan, heel erg bedankt!!

 
Jammer dat de schoonzoon wegens ziek zijn niet aanwezig kon zijn.
 
 
 
Vanavond was er het jongetje dat langs kwam met bloemen. (hoezo kinderarbeid)
Ik ken hem al van toen hij nog een kleuter was en aan de hand van zijn moeder de restaurantjes langs kwam om bloemenkransjes te verkopen. Jammer dat je zijn guitige staartje niet kan zien op zijn voor de rest kale kopje.

 
Het is ongelooflijk hoe deze honden in de middaghitte in de zon liggen te slapen op brandend hete beton.
 
Om twee uur hou ik het voor gezien en met een zak te wassen knuffels rij ik huiswaarts.
Om voor mijn massage afspraak nog even een dutje te doen.
 
Nog deze avond hangen de knuffels, geurend van de wasverzachter vanwege regendreiging buiten op mijn kamer te drogen.
 
Wan en Sunisa moeten het vannacht zonder knuffel stellen.
 
 
 

zaterdag 29 augustus 2015

zaterdag 29 augustus 2015

Allemaal hebben ze zo hun eigen slaap houding.
Hoewel heel intiem ben zo vrij geweest er een paar vast te leggen.



           Tinoy, zijn knuffel omarmend.


                                          
                                                    Chayivara, onder een tijdschrift.


                                                        
 
                                        Nisit, met hoofd onder de deken.

 
   Manop, met armen over elkaar.
 

                                                       
 
                                           Phra Supod, op de rand van het bed.
 
Eindelijk weer eens tijd gemaakt om mijn "Beauty salon " open te stellen. Gretig wordt van mijn aanbod gebruik gemaakt.
 
 
Sunisa tijdens de behandeling, een niet al te prettig gezicht eerlijk gezegd.
 

 Sunisa na de behandeling.
 
 

 
Piem en Fhon relaxen onder hun aangebracht masker.


 
Vandaag, (en ook morgen)  is Poeng er om te helpen. Jaren heeft ze in hier in het hospice gewerkt,
nu is ze verpleegster in Bangkok.
Annan wordt verwent met een wandelingetje over het terrein.
De plank achterop is nodig om hoofdsteun te creëren, anders klapt zijn hoofd naar achter.
Jammer dat ik aan wandelen met de patiënten bijna niet toe kom, terwijl het zo belangrijk is.
 
 
 
Ook in de regentijd is het drogen van de was geen probleem. Tussen de buien door is hij in een uurtje droog in de zon.
 
Gisteravond was ik op bezoek bij Mea Dang in het ziekenhuis. Ze kon zonder het gebruik van zuurstof, al was haar ademhaling wel duidelijk hoorbaar.

donderdag 27 augustus 2015

Donderdag 27 augustus 2015

De lange treinreis terug naar LopBuri gisternacht verliep voorspoedig, heb waarachtig even geslapen tijdens de twaalf uur durende rit.
Thuis gekomen daar van vijf tot zeven nog even een tukje gedaan. en om half negen weer op weg naar het hospice.
Gisteren en vandaag heb ik hard moeten werken om alles enig sinds weer op orde (naar mijn inzien) te krijgen.
 foto: Tum
 
Knippen en scheren (op deze foto is Sirichai aan de beurt), nagels knippen enz. enz., Ik werd van alle kanten geroepen. Aan masseren kwam ik deze afgelopen twee dagen niet toe.
 
Mea Dang is vandaag met ademhaling problemen in het ziekenhuis opgenomen.
Sommai is tot mijn grote verbazing terug uit het ziekenhuis. Ik begrijp eigenlijk niet waarom hij dan was opgenomen, waren ze misschien bang dat hij een tweede suïcide poging zou doen.
 Ik ben benieuwd of hij zijn tbc medicatie nu wel gaat slikken. Hij blijft zijn doodswens uitspreken.
 
Er zijn twee nieuwe patiënten bijgekomen, de 16 jarige Fhon in de vrouwen zaal en Somjit bij de mannen. Met moeite liet de man zijn smerige lange haren knippen. Toen ik na het scheren en haren knippen zei dat hij zich moest gaan douchen ging hij met een klein bakje water voor zich op de grond zitten om zich te wassen. Met de schone broek die ik hem aanbood wist hij even geen raad. Ik wilde hem die zelf laten aantrekken omdat hij in het begin nogal argwanend naar mij keek en ik daarom nog wat afstand wilde houden.
Later zag ik dat hij deze toch had aangetrokken en zag toen dat hij zijn jas als deken gebruikte.
 
 
 Somjit
 
 
Als ik Tiboa met een van de schurftige honden in zijn armen zie lopen vraag ik hem wat hij gaat doen.
Hij zegt dat de dierenarts er is om oa deze hond tegen de schurft een injectie te geven.
Het dier piept en wringt zich los uit de armen van Tiboa en gaat er van door. Een tweede injectie waarmee de dokter klaar staat zit er niet in.
Tiboa kennende zou het me niet verwonderen als hij met het geld dat ik hem nu en dan toe stop (voor zijn harte werken en tomeloze inzet) gebruikt om deze dierenarts te laten komen. Laatst kocht hij ook plantjes voor een perk en kocht katten voer, voor de dieren die hier rondlopen.
 
 
Het dier heeft geen vacht meer en een grote wond op zijn rug.

 
Nog net op tijd om deze foto te maken voordat het dier na de eerste injectie er piepend van doorgaat.
 

Chiangmai, maandag 24 augustus

Maandag 17 augustus met de mini bus naar Bangkok voor een korte break.
Heb daar voor één nacht een kamer gereserveerd, om morgen naar ChiangMai te vliegen.
Omdat de nacht rit met de trein vorige keer was me erg tegen gevallen.
Pas in ChiangMai hoorde ik van Yves over de bomaanslag in Bangkok. Wel viel me op dat er ontzettend veel politie op de been was en veel controleerden.
 
Thong (patiënt van Baan Yves) liet me via zijn mobieltje een foto van een kapsel zien dat hij graag zou hebben en vroeg of ik dit voor hem kon knippen. Heel overmoedig zei ik ja, maar direct er achteraan mijn belofte beseffend "ik zal het proberen" Gelukkig was hij heel blij met het resultaat en zette het meteen op Face Book.
 
 
 
Kham (patiënten verzorger) met de enorme Jackfruit van denk ik bijna vijf kilo.

 
Als voorbereiding worden er bananen bladeren op de vloer uitgespreid

 
Voorbereiding tot het "slacht ritueel"

 
De enorme vrucht word in parten gedeeld, wat niet zo makkelijk gaat omdat er door een enorme kleef laag moet gesneden worden. Om de handen ertegen te beschermen, want het goedje gaat er moeilijk af worden rubber handschoenen gebruikt.
Jammer dat door de overbelichting van de foto de binnen structuur van de vrucht niet goed te zien is.

 
Niet alles kan gegeten worden, het eetbare moet tussen dikke vliezen worden losgetrokken.

Het eind resultaat ongeveer drie kilo jackfruit vruchtvlees.de smaak is moeilijk te omschrijven, een beetje weeïge, tropisch geparfumeerde smaak. ik zou niet weten waarmee ik het met westers fruit zou kunnen vergelijken.
 
Dagen achter elkaar ben ik hier bezig met allerlei karwijtjes op de naaimachine.
Gordijnen vermaakt en nieuwe gemaakt. De kamer van de nieuwe medewerker gestoffeerd. Badlakens (die te onhandig in gebruik waren door hun formaat, gehalveerd en opnieuw afgewerkt.
Een wikkelrok met bij passend telefoontasje voor Mea Lek (verpleegster). Van allerhande verstelgoed werd me aangereikt om even tussen door te doen. Het is wel behelpen, met het minimale aan materiaal. Kham is thuis een naainaald gaan halen, zodat ik ook een knopen kon aannaaien.
Het nieuwe zwembad bij Yves is een zaligheid. Tussen door even een plons nemen om af te koelen, heerlijk.
 
 Vandaag dinsdag mijn laatste dag bij Yves. Vanavond neem ik de nachttrein naar LopBuri terug.
Maar voordat ik vertrek wil Yves samen met mij, proberen om Thong in het zwembad te krijgen.
Heel spannend of dat zal lukken. Het werd een groot succes. Thong reuze trots en wij verbijsterd hoe gemakkelijk het ging. Thong geniet, en wij niet minder. Ik kon zelfs op een gegeven moment
mijn ondersteuning los laten. Enkel hield Yves Thongs hoofd boven water
 
 
 
Thong voor het eerst drijvend in het zwembad.
 
Vanavond wordt er weer een nieuwe patiënt opgenomen. Een man die door een bedrijfsongeval volledig verlamd is geraakt.
 
 
Thong wil een afscheidsfoto......Ja Thong hij mag op facebook.
 
 

zaterdag 15 augustus 2015

zaterdag 15 augustus 2015

 
foto : Tum
 
Ik weet niet of het goed te zien is, maar op deze wijze worden patiënten vaker bij het hospice "afgeleverd" In een open achterbak van een Pick-up.
En voordat ze dan in een bed liggen gaat er nog heel wat tijd aan vooraf door allerlei formaliteiten.
 
 
 foto : Tum
 
Aan mij word meestal wel gevraagd of ik het goed vind dat er een foto gemaakt wordt.
De bezoekers vragen er niet naar of de patiënt dat ook wel wil.
 
 
foto: Tum
 
Soms ben je als vrijwilliger wel erg geliefd bij een patiënt. Ja, Marleen en John, jullie staan er ook op  al is dat misschien niet zo goed te zien.
Zo kreeg ik op Moederdag (12 aug. in Thailand) een cadeautje van een buiten patiënt.
 
 
Ik ben erg vereerd met dit zelf gemaakt presentje, schrijf het maar toe aan mijn zorgend vermogen.
 
 
 foto : Tum
 
Zo uitgedost als op deze wat oudere foto zit Mea Dang er al lang niet meer bij.
Vandaag moest ze vanwege het hoesten aan de vernevelaar en ook een mond kapje dragen, vermoedelijk tbc.
De laatste dagen vraagt Mea Dang steeds meer aandacht. Ik ben nog niet klaar met haar benen te masseren vraagt ze om haar nauwelijks gegroeide nagels te knippen. Ben ik daar nog mee bezig heeft ze alweer een nieuwe vraag.
Het lijkt erop dat ze met haar afscheid bezig is. Gisteren gaf ze een heel mooie dierbare pop weg aan Pakai.
 
 
Gisteren is een van buitenpatiënten door een schorpioen gebeten. Vandaag zag ik haar en zag dat ze zich helemaal niet lekker voelde van de koorts.
 
Sommai (van de suïcide poging) is gisteren niet mee terug gekomen van een consult in het ziekenhuis.
Bij navraag vernam ik dat hij in slaap is gebracht. Nooit eerder vernam ik dat hier palliatieve sedatie bij een patiënt is toegepast.
Ik ga hem morgen opzoeken.
 
 
Het is frappant dat telkens na mijn vrije dag me erop gewezen wordt dat ik voorzichtig moet zijn bij het eten geven van Annan Wel toevallig dat als ik er niet ben hij steeds moet overgeven. Ze denken dat het komt dat hij teveel eet. Oké Annan is een goede eter (gelukkig), maar volgens mij is het omdat ze hem te weinig tijd geven om rustig te eten.
Annan is dan bang dat ze snel stoppen met hem te voeren en gaat snel eten met alle gevolgen van dien. Als ze zien dat Annan bij mij zijn hele bord leeg eet, maken ze ongerust een teken van overgeven naar mij, maar dat gebeurd dus niet.
Ik zie het ook bij Neung, het meisje dat de blinde Neung helpt met eten is na drie minuten met het bijna nog volle eten weer verdwenen om zelf te kunnen gaan eten. Ik zag dat Neung aan het vermageren is en probeer ik hem tussen door wat "bij te voeren".
 
Op tijd van nog geen week alweer een platte band van mijn brommer bij het naar huis rijden. Gelukkig had de man die hem vorige week repareerde me zijn telefoon nummer gegeven, zodat ik hem kon bellen en hij naar de plek des onheils kon komen. Het is ongelooflijk hoe snel die (deze keer de voorband) een binnenband wisselde. 

dinsdag 11 augustus 2015

maandag 10 augustus 2015

Gistermiddag is toch nog vrij plotseling de man Sangwan van bed 22 (we hebben ook een vrouwelijke patiënt die Sangwan heet) overleden. Sangwan lag bijna altijd te slapen, zelfs bij het verschonen van zijn pamper en het scheren bleef hij door slapen. Ik had daardoor niet veel echt contact met hem.


 
Voeten van de zojuist overleden Sangwan.
 
 
Sangwan is nog maar net overleden, voor hij wordt afgelegd, staat de kist al klaar.
 
 
 
 slapende Sangwan, foto een week of zes geleden gemaakt
 
IN MEMORIAM  :  SANGWAN  + 9 augustus 2015  46 jaar
 
 
 
 
Hier en daar verschijnen al afbeeldingen van de Koningin die komende woensdag jarig is.
Er worden altaartjes met allerlei versieringen en bloemen bij gezet.


 
Wiet een van de meerdere "pleeg"vaders van Mapot, zoontje van een van de patiënten.
(hijzelf is niet hiv geïnfecteerd)
 
Zijn moeder heeft weinig grip op de jongen, ook al omdat zij steeds slechter gaat zien. Daarom ontfermen enkele mannelijke patiënten zich over hem om rol van de vader die uit beeld is te vervangen.
 

 
Mapot met zijn  "pleeg" grootvader.....
 

 
Hoewel de  beide benen van Chaay flink zijn gehavend (uit het verleden) is het linkerbeen het been dat juist van de spalk is ontdaan na genezen te zijn van een val op de gladde vloer zes weken geleden. De breuk was net onder de knie.
 

 
Vandaag was er bezoek van een grote groep monniken, de zaal was volledig oranje gekleurd.

 
Wat onwennig en verlegen lopen de jonge monniken rond.
 

 
Een paar jonge nonnen bewonderen de tekenkunst van Pon.
 
Zoals altijd wordt er met veel interesse bij  het bed van de tekenende Pon door bezoekers stil gestaan.
Met het tekenen van portretten, meestal van de koning doet Pon goede zaken met de verkoop ervan.


 
Omdat Pon linkszijdig verlamd is kan hij zijn potloden niet zelf slijpen, dat vertrouwd hij toe aan mij.


Gisteren hebben ze de weg door het veld naar de tempel met een schuiver wat meer begaanbaar gemaakt.
De morgen ervoor kwam ik met bemodderde schoenen en voeten in de tempel aan. Al slippend en schuivend moest ik me op mijn brommer een weg banen over het pad, proberend in het spoor te blijven dat een enkele auto eerder had gemaakt, maar wat niet altijd lukte. 
 

 
Pakai op bezoek bij haar pupil Mea Dang.
Hevige diarree en hoestbuien verzwakken haar erg
Vandaag sprak Mea Dang de eerste keer met me over doodgaan.


 
Vanmiddag was de crematie van Naang. Hier nemen haar man (met pet) en Thong haar vriend hier in de tempel afscheid van haar.

 
Even wordt voor het afscheid nemen van de familie de lijkwade open gevouwen. 


 
familie neemt afscheid van Naang


 
Een allerlaatste groet aan Naang voordat de oven sluit......