vrijdag 24 juli 2015

donderdag 23 juli



Sommai
 
Sommai is terug uit ziekenhuis, maar het gaat helemaal niet goed met hem. Waarschijnlijk is zijn wens om dood te gaan zeer nabij. Voorzichtig scheer ik zijn lange baart en hoofdhaar.
Hij ziet helemaal geel en heeft tbc. Er sijpelt vocht uit het gat in zijn keel waar de canule heeft gezeten.
 
 
Sommai, die blik van wanhoop in je ogen.
Jouw verlangen niet meer te willen leven, hoe kan ik je helpen.
Ik voel me onmachtig, hoe kan ik verzachten, dit lijden.
Waar zijn de grenzen van menselijkheid 
Mag ik hopen dat je er morgen niet meer bent?
Misschien niet, maar ik kan niet anders.....
 
 
 

 
Daar in tegen is Nadaa weer zo goed (ongelooflijk als je haar twee weken geleden had gezien, een wonder) als de oude en weer in is voor een grap,
laat zich door een van de verpleegsters opmaken met spullen uit een donatie.
 
 
 
Tibo en patient van huisje 1c die na de ruzie met zijn kamergenoot nu alleen ligt.
 Ik heb hem geschoren, Tiboa heeft de korst op zijn hoofd die vrij kwam nadat ik zijn hoofd geschoren had er af gewassen. Zijn bed is verschoond zijn kamer gepoetst.
 
Monnik Phra Nutchapon kijkt even vreemd op als ik hem er op wijs dat hij in een verkeerd bed ligt (van zijn buurman) Het duurt even voordat hij het zich realiseert. Gedwee loopt hij naar zijn eigen bed. Ik hoop dat dit niet het begin is van een volgende aanval. Met verwardheid begon het de vorige keer ook. Zijn gezicht wordt nog steeds magerder, zijn ogen liggen diep in de kassen.
 
Ik kom maar nauwelijks aan masseren toe. Eer ik mijn ronde van verzorging rond heb, is het alweer tijd voor een nieuwe ronde. De meesten hebben het al opgegeven een massage te vragen.
Kitti en Moo blijven volhouden en heb hun dan vandaag voor hun geduld beloond.
 
 
Vandaag bezoek van het koppel Phom en Chang. Zij zijn een half jaar geleden vertrokken nadat zij zich hier (werkten alle twee in de welfare ruimte) elkaar hebben leren kennen.
Phom maakte met het grootste geduld allerlei mooiste dingen.
Vandaag moesten ze voor controle in het ziekenhuis in LopBuri zijn, en kwamen ons even begroeten.
 
 
Elke morgen wanneer ik Pong begroet krijg ik weer die litanie van dank over me heen.
Hij noemt me zijn oom en dat hij van me houdt enz. enz.. Hij probeert in zijn beste Engels steeds nieuwe woorden te vinden om te zeggen dat ik zo goed voor hem zorg, dit terwijl hij bijna nooit iets vraagt.
 
 
 
Neung mag het nieuwe schort inzegenen.
 
Eindelijk nieuwe kappersschorten gevonden. Het oude is echt tot op de draad versleten. In Nederland was ik er al een hele tijd. zonder resultaat naar op zoek. Via internet kon ik er in China aan komen. Ze werden zelfs gratis verzonden, ongelooflijk.
 
 
Ook de reserve tondeuse (met dank aan de donateurs!!!) is aan gekomen ik kon ze vanmorgen op het postkantoor afhalen.
(ook gratis vanuit China naar hier verzonden).
 

 
De conditie van Mea Dang gaat weer achteruit. Ze wordt zo mager dat doorliggen dreigt.
Als bescherming tegen decubitus wordt ze op een luchtmatras gelegd.
 
Het lichaam van Annan is zo stijf als een plank, als ik hem op zijn zij moet leggen om zijn pamper te verschonen, gaat zijn hele lichaam in één beweging mee in die kanteling.
Vandaag hebben Lang en ik probeert zijn ontlasting te halen. Hij is al een week niet geweest, maar er kwam slechts een heel kleine hoeveelheid.
 
Als ik na het avondeten nog even, voordat ik naar huis ga bij Sommai ga kijken zit hij op de rand van zijn bed. Hevig hijgend, happend naar adem. Ik ga snel zuurstof voor hem vragen aan de verpleegster.
Ik kan niet naar huis gaan voordat ik zeker weet dat hij is aangesloten. Maar als ik even later weer ga kijken zijn ze toch bezig met deze voor hem aan te sluiten.
 

maandag 20 juli 2015

maandag 20 juli

Eergisteren werd een hevig bloedende Pressert door Pakai het hospice binnen gebracht.
Omdat hij helemaal onder het bloed zat was niet direct te zien waar het vandaan kwam.
Pakai ging meteen met hem onder de douche en toe kwam een flinke snee in zijn hoofd tevoorschijn.
Schijnbaar had hij ruzie gehad met zijn kamergenoot van huisje 1c en daarbij zijn evenwicht verloren (hij is zwaar spastisch en loopt moeilijk) en ergens tegenaan gevallen.
 

 
Pressert zit met zijn hoofdwond even bij te komen van de ruzie met zijn kamergenoot.
 
Toen ik later zijn huisje kamer betrad lag de vloer besmeurd bij met opgedroogd bloed, dat nog moeilijk te verwijderen was. Zijn kamergenoot lag rustig te slapen.
 
 
Versiering met foto van een nog jonge oudste Princes van het Thaise koningshuis.
Toen ik vroeg hoe ze heet  kreeg ik van Fon een briefje met haar naam:
Maha Chakri Trindhorn, Pratapruttanaradsuda Sayambaromratchagomale
(als ik het goed gelezen heb)
 
 
 Ongevraagd krijg ik vaak van de blinde Neung een massage, dit wanneer ik zijn inco heb verschoond en hij mijn arm vastpakt en deze stevig begint te masseren. Ook dit is een manier om aandacht te vragen, waar ik dan graag aan toe geef
Hij weet de pijnlijke plekjes goed te vinden en als ik dat dan aangeeft begint hij te lachen.
 
 Neung
 
Nadat ik terug was uit ChiangMai miste ik Naang. Toen ik naar haar vroeg aan haar vriend Thong zei hij dat het helemaal niet gaat met haar gaat en in huisje 4c ligt.
Ik schrok toen ik er heen ging en haar zag. Ze lag in foetushouding nagenoeg naakt op haar bed in een ontzettende troep, zelfs haar voeten zaten onder de poep. De hele vloer van de overvolle ruimte lag vol gebruikt toiletpapier en er stonden meerdere borden met etensresten. (moet je voorstellen met deze hitte hier)
Ik wist echt niet waar ik moest beginnen met ruimen. De moed zakte me even tot in mijn schoenen.
Ze werd kwaad toen ik een paar aangebroken  flesjes met drinken weg pakte. Ik zag ook haar medicijnendoos die nog helemaal vol zat, terwijl ze deze ook tegen de tbc moet slikken.
 
Foto van Naang vorig jaar genomen
 
 
 
 
 

 

woensdag 15 juli 2015

woensdag 15 juli

Het gebrek aan water in LopBuri wordt steeds nijpender. Door de uitblijvende regenval (ondanks dat het regenseizoen is) komt het steeds vaker voor dat ook in het guesthouse de kraan geen water geeft.
Ik zag gisteren dat de bodem van het kanaal zichtbaar werd. Mensen slepen met grote reservoirs om als er water is dit als voorraad op te kunnen vangen.
Om te kunnen wassen moest ik maandag de wasmachine met emmers vullen.
Maandagavond was er bij uitzondering een hevige tropische bui.
Gelukkig hebben we in het hospice een eigen water voorziening, maar ook daar komt het water soms druppelsgewijs uit de kraan. Niet echt handig als je tig keren per uur je handen met wassen.


 
hopelijk hoeft deze voorraad kisten voorlopig niet worden aangesproken

 
toch kwam er gisteren een grote vrachtauto voorrijden om de voorraad aan te vullen
 
Na werktijd gisteren wilde ik Sommai in het ziekenhuis gaan opzoeken. Eindelijk was het mij gelukt zijn gegevens boven water te krijgen. Met een briefje, laten schrijven in het Thai toog ik naar het ziekenhuis. Meestal is het zo dat als ik zeg dat ik voor een patiënt van Wat Prabat nampo kom dat ze meteen weten wie ik bedoel. Echter nu gaf het wat problemen, niet alleen door het taalprobleem maar de patiënt was niet op de afdelingen dat kon me pas duidelijk gemaakt worden toen een stage lopende student het voor mij kon vertalen. ik kreeg een stoel aangeboden (opzicht al heel bijzonder) met de mededeling dat de patiënt over twintig minuten van een oog onderzoek zou terug zijn. Doch na tien minuten kwam een zuster mij vertellen dat het wellicht wel langer zou duren. Ik zei dat ik morgen zou terug komen.
 
Vandaag woensdag15 juli mijn vrije dag.
Uitslapen is niet nodig, lag al om half negen op bed. dat is geen uitzondering, soms lig ik er al vroeger in.
Als eerste ben ik naar het postkantoor gegaan om het pakje dat gisteren werd aangeboden door de postbode, (maar niemand thuis was) op te halen. Ik neem aan dat het de bestelde slaapmaskers voor Pong zijn die ik in China besteld heb drie weken geleden.
Omdat Pong ze de hele dag op zijn hoofd heeft, (ook als hij niet slaapt) worden die dingen door het transpireren gauw smerig en zijn ze na een paar wasbeurten niets meer waard.
 
Daarna ben ik naar het ziekenhuis gegaan om een tweede poging te doen Sommai te bezoeken.
Ik trof een triest kijkende man, zittend op zijn bed. Wriemelend met een lege beker in zijn ene hand en een lepel in zijn andere hand. Hij herkende mij en probeerde zijn gezicht tot een lach te vormen, maar de trieste ogen bleven. Nu en dan even hopeloos nee schuddend met zijn hoofd deed die trieste blik onderstrepen.
Ik zag dat hij een canule in zijn keel had en vroeg mij af of dit met zijn verwondingen te maken had die hij zichzelf heeft toegebracht. Want kijkend in zijn openstaand pyjamajasje zag ik geen verwonding op zijn borst (er was mij verteld dat hij een mes in zijn borst had gestoken)
Niet wetend wat te zeggen leg ik mijn hand op zijn rug. waarna hij weer probeert vriendelijk te kijken.
 Vanwege de canule kan hij niet praten, wat hij toch probeert maar wat alleen wat onverstaanbaar geluid voortbrengt.
Ik vul zijn beker met water die hij in een teug helemaal leeg drinkt.
Ik zou zijn baard willen scheren, maar heb niets bij me.
Mijn hand op zijn been leggend zeg ik dat ik morgen terug kom en hem zal scheren.
 
Daarna heb ik me laten masseren, maar telkens kreeg ik het beeld van die trieste ogen van Sommai.
 
Nu brandt er een kaarsje voor hem en een voor mr. Samrid (een goede kennis vanaf  het eerste jaar dat ik hier kwam) die ik gisteren thuis bezocht nadat hij uit het militair ziekenhuis van LopBuri  is ontslagen maar nog heel zwak is.
 
 
Hoewel ik vanmiddag na de massage een uur geslapen heb,
Lig ik vanavond toch weer vroeg op bed.......
 

maandag 13 juli 2015

maandag 13 juli IN MEMORIAM : SURAT

Tussen de bedrijven door ga ik telkens even kijken bij Surat die stervende is.
Omdat ze doof is, is het moeilijk contact te maken met haar. Als ik haar aanraak, wat ik heel voorzichtig moet doen, want alles doet pijn, opent ze haar ogen en lacht ze. Zo voorzichtig mogelijk verschoon ik haar pamper, die volgens mij nog van gisteren is.
Ze vraagt telkens om ijsblokjes, die ik haar in kleine stukjes in haar mond laat glijden, waar ze dan op kauwt. De linkerkant van haar neus is helemaal weg. Het is niet meer mogelijk al haar wonden te verzorgen, de grote nieuwe onder haar kin bloedt, er is geen plek meer op haar lichaam heel.
 
  Surat:  ongeveer 6 jaar geleden
 
 
Afgelopen weekend was er hulp van drie studenten. Gisteren deden twee van hen als afscheid een traditionele klassieke Thai dans.
Ze hadden heel wat tijd nodig om zich op te maken en aan te kleden. Toen ze na twee en een half uur eindelijk klaar waren bleek de muziek het jammer genoeg niet te doen.
 
 
Met veel geduld en kundigheid maakt hij haar op....

 
Nadat hij dit eerst bij zichzelf heeft gedaan...

 
Een mooi lap gevouwen tot een prachtige broek....

 
Nadat hij zijn borstpartij met een opgerolde handdoek heeft opgevuld en de voorkant van zijn kostuum heeft dicht genaaid mag het resultaat gezien worden....

 
Klaar om eindelijk te beginnen.....

 
let op de handbewegingen....

 
na de dans die slecht tien minuten duurde...
 
Wi is erg terughoudend over de situatie van Sommai, de man die 2 weken geleden probeerde een eid aan zijn leven te maken met een messteek in zijn boerst.
Ze zegt dat ze ook niet weet waar hij ligt in het ziekenhuis van LopBuri. Misschien wil ze liever niet dat ik hem bezoek. Vanaf morgen is ze voor de rest van de week afwezig, ik zou niet weten wie me wel zou kunnen informeren
 
Wanneer ik de benen van een van de dames aan het masseren ben, vraagt een langs komende bezoeker of dat mijn vrouw is die ik aan het masseren ben.
 
Om vier uur als ik naar huis wil gaan en nog even bij Surat langs ga zie ik dat ze nu echt aan haar einde is. Ik kan onmogelijk nu weggaan en blijf bij haar. Zachtjes streel ik een nog gaaf plekje op haar hand, zodat ze voelt dat ik bij haar ben. Met haar linker oog geeft ze me driemaal een knipoog en sluit dan om zeven over vier, voor altijd, heel vredig haar ogen na een paar kleine zuchtjes......
 
IN MEMORIAM : Surat 47 jaar  + 13 juli
 
 
afscheid van Surat
 
 
 

zaterdag 11 juli

Afgelopen nacht met de trein terug uit ChiangMai gekomen, terwijl het aanvankelijk mijn plan was om twee weken te blijven. De ontsteking in mijn onderbenen was na een paar dagen en een antibioticum kuur weer genezen. Ik heb erg genoten van mijn verblijf, maar na een week wilde ik toch weer naar het hospice.


 
een van de meerdere soorten fruit in de tuin van Yves, ben de nam vergeten.

 
ik kon het niet laten om een tak als stilleven op de glazen tafel te decoreren..
 
 
 
de aan mij toebedachte kamer in het huis van Yves.


 
de andere kant met bed.
 
 

 
intussen heeft Yves het zwembad gereed, wat een enorme verkoeling bracht bij de hitte.
Er moet nog voorziening worden gemaakt om de patiènten ook in het water te kunnen laten.

 

 
de grote Gekko die s´avonds wel veel herrie maakt.
 

 
bloemetje om de salade op te fleuren...

 
Pomelo, een soort grapefruit

 
slecht één grote jackfruit aan de hele stuik, wel zeker twee kg zwaar.

 
Mea Dang masseert kip

 
Path is bezig met schilderen via een computer programma.
Path is de laatst bijgekomen patiènt in Yves,s verblijf.
Op veertien jarige leeftijd, vier jaar geleden kreeg Path een brommer ongeluk.
Zijn vriend die erbij betrokken was wilde Path helpen opstaan, waardoor hij vanaf zijn oksels tot zijn voeten verlamd raakte.Hij kan zijn armen bewegen, maar niet zijn vingers.
Hij kan slechts een paar uur in zijn rolstoel zitten en moet dan weer op zijn bed gelegd worden.
Toch is Path een levenslustige, vrolijke jongen.
Een paar ochtenden geleden lag hij s´morgens vroeg al op bed te zingen.
 

 
Path is erg leergierig op de computer.
 

 
Het lege bed van Thong die voor onderzoek is opgenomen is het ziekenhuis van ChiangMai.

De weelderige bloei van de bourgainvilia
 

 
Confrontatie met een grote doodshoofd spin.

 
de avond valt, op weg van ChiangMai naar LopBuri, waar ik na bijna twaalf uur treinen om drie uur vannacht aankwam.
Ook op deze rit heb ik geen oog dicht gedaan, daarom bij aankomst meteen naar bed.
 
 
 
 Om kwart voor negen was ik weer paraat in het hospice. Verwonderde gezichten omdat ik immers gezegd had twee weken afwezig te zijn. Het meest benieuwd was ik naar Nadaa, die inmiddels zoals ik gehoopt had uit het ziekenhuis ontslagen is en weer een heel stuk is opgeknapt. Het was een intense begroeting.

Heel anders is het met Surad, de vrouw met de wonden. Deze zijn nu bijna over haar hele lichaam uitgebreid. Vreselijk om te zien.Ze is nog meer afgevallen als dat ze al was.

Bijna de hele dag bezig geweest met haar knippen en scheren.
Intussen dat de batterij van het scheerapparaat aan het herladen was even een blouse voor Wan vermaakt.

 
De vrolijke Buddha is gesneuveld.