maandag 29 juni 2015

woensdag 1 juli

Een paar dagen niet geschreven, intussen weer veel gebeurd zodat ik niet weet waar ik te beginnen.
Om mijn poging te beginnen ga ik terug naar maandag ochtend toen ik de ziekenzaal binnen kwam en Pakai al naar mij toegelopen kwam met de melding dat Wannaa zondagavond een zware aanval heeft gehad en in het ziekenhuis van lopBuri is opgenomen. Ik krijg niet veel bijzonderheden te horen, maar ze moet er slecht aan toe zijn. Net als bij de monnik kort geleden heeft ook zij een soort zware epileptische aanval gehad waarbij de patiënt in coma raakt. Ik krijg er de juiste naam  niet duidelijk van te horen door de verpleegster, maar lees op internet dat het een bijwerking van de medicijnen kan zijn.

Wannaa  een jaar of twee geleden.
 
Was ik net aan de nieuwe indeling van de patiënten gewend, worden nu alle vrouwen op een aparte zaal gelegd, wat betekend dat er nog meer verspreiding van de patiënten is, voor mij erg onhandig. Bovendien zijn de grotere twee mannenzalen maar half bezet wat door de halve leegstand geen prettig gezicht is.
 
 Toen ik vanmorgen hier naar toe reed op mijn brommer stond er op de veldweg een man te zwaaien ten teken dat ik moest stoppen. Toen ik vaart minderde en dichterbij kwam zag ik dat hij iets in zijn hand had waar hij aan dronk zag ik dat hij ( al op de vroege ochtend) beschonken was en passeerde ik hem om verder te rijden.
 
 
 Nagels knippen van de rechterhand van Annan is een voor hem pijnlijke klus. Die hand zit op slot die ik met veel moeite een beetje opengevouwen krijg om zijn lange nagels die anders in het vlees van zijn handpalm groeien te knippen. ik neem er alle tijd voor en probeer de scherpe kantjes voorzichtig weg te vijlen.
 
Ben nu bijna drie weken bezig, maar nog steeds ben ik de enige vrijwilliger.
Het doet me even terug denken aan vroegere tijden, toe we wel eens met zeven, acht vrijwilligers waren. Om elkaar toen niet voor de voeten te lopen deden we diensten draaien. Waar zijn die tijden (en vrijwilligers) gebleven.
 
 
De korte nachtrust van afgelopen nacht begint zich al vroeg te wreken, ik loop aldoor te geeuwen.
Ik ging gisteravond om acht uur naar bed, maar door harde muziek ergens in de omtrek uit een luidspreker kon ik niet in slaap komen. Ik zag het negen, tien en ook elf uur worden op de klok eer ik in slaap viel.
 
Maandagmiddag ben ik wat vroeger gestopt met werken om Wannaa in het ziekenhuis op te zoeken.
Jezus wat ben ik geschrokken. Net als Prha Nutchapon de vorige week, lag zij ook aan de beademing met de nodige toeters en bellen verbonden.
Ook zij kwam even bij toen ik haar aansprak, maar viel nadat ze me even herkend had weer weg. Drijfnat van de koorts plakte haar haren tegen haar hoofd.
Ik ben weggegaan met de vurige hoop dat het met haar ook zo goed zal aflopen als met de monnik.
maar het heeft me nog lang bezig gehouden.
Ik ben s' avonds mijn was gaan doen om even op andere gedachten te komen.
 
Gisteren is Sunan overleden de aan tbc lijdende man was al dagen erg zwak en weigerde medicatie te slikken, wat hem uiteindelijk noodlottig is geworden.
 
Sunan  Foto 5 dec. 2014 
 
IN MEMORIAM :  SUNAN + 30 juni 2015
 
 
afscheid van Sunan
 
Alle post en postpakketten die patiënten van buiten ontvangen worden voordat zij deze in handen krijgen gecontroleerd op drank, drugs en rookartikelen. 
 
De rode plekken op mijn onderbenen worden steeds heftiger. De dokter die gisteren aanwezig was gaf me een zalf waarna het gisteravond leek dat het minder werd maar vandaag voel ik het met lopen, lijkt het meer opgezet en voelt het branderig aan.
 
 
Wat al lang niet meer gebeurde was gisteren weer een heftige gebeurtenis. Gelukkig was ik er geen getuige van. De jongeman.
Sommai, patiënt van huisje 6 deed een poging tot zelfmoord. Met een mes stak hij zich in de borst, waarna met spoed is overgebracht naar het ziekenhuis.  Hij zou buiten levensgevaar zijn hoorde ik later van  Wi de verpleegster.
Ik gebruik voor het schillen van fruit voor de patiënten een schilmesje, dat ik net als de schaar die ik vaak nodig heb altijd heel goed opberg.
 
Al bij de eerste happen eten kwam Annan vanmorgen aan het kokhalzen. Het geen wil zeggen dat hij dan vol ontlasting zit die hij niet kwijt kan. Ik vroeg aan Lang wanneer die het laatste keer  geweest is.
Zijn twee handen omhoogstekend wijst hij zeven dagen aan. later probeer ik zijn pijnlijke buik wat te masseren, maar ontlasting blijft uit. Gelukkig ging het bij het avondeten wel goed en probeer ik hem meerdere keren fruit te laten eten, waar hij overigens dol op is.
 
Vanmorgen vóór werktijd ben ik Wannaa in het ziekenhuis weer gaan opzoeken.
Tot mijn grote vreugde gaat het een stuk beter met haar. Zie dat ze geen beademing meer heeft en herkend me meteen, pakt me stevig vast en wil mij tegen zich aan drukken. Praten gaat nog moeilijk vanwege dat de beademingsbuis in haar keel heeft gezeten. ze geeft aan dat ze weer wat gegeten en gedronken heeft. Toch kost haar dit bezoek veel inspanning en valt even later in slaap, waarna ik een heel stuk meer gerustgesteld vertrek naar de tempel, met de hoop haar daar over een paar dagen weer naar toe kan gaan.
 
 Ik heb gisteren een treinticket voor de nachttrein van morgen naar ChiangMai gekocht. Ik heb het hier en daar verteld en meteen krijg ik allerlei vragen en opmerkingen van Patiënten als ik vertel dat ik twee weken weg blijf. ik vind het zelf ook moeilijk maar ik voel dat ik, ook vanwege mijn been even rust met nemen. Of ik die in ChiangMai krijg, zal ik zelf voor moeten zorgen.
 
Mea-Dang ligt stilletjes, tevreden te genieten wanneer ik uitgebreid haar voeten masseer en teennagels verzorg. Met bodylotion smeer ik de zeer droge huid van haar wel erg dunne benen in waardoor de schilfers van droogte verdwijnen ze een heel andere kleur krijgen.
Voor zulk soort dingen krijg altijd te weinig tijd en zijn daardoor misschien wel nog waardevoller als ze gebeuren.
Gelukkig is ze zo ver opgeknapt dat ze zichzelf weer kan verzorgen.
 
Vandaag zag ik een paar heren verschijnen die patiënten "consulteerden". Ik vroeg aan zuster Wi wat dat betekende. Ze vertelde me dat de heren, patiënten die daar belangstelling voor hebben aan een proef willen laten deelnemen. Wat inhoud dar ze een soort geneeskrachtige olie een maand gratis te beschikking stellen die het gehalte aan CD4 cellen zouden verhogen( het gehalte aan CD4 cellen bepalen de hoogte van het afweersysteem. Daarna zou zo'n flesje van 250 cc 1000 bath kosten
In het verleden zijn al vaak patiënten "belazerd"  met zulke kwakzalverij praktijken. Natuurlijk is het logisch dat patiënten zich vastklampen aan elke hoop op verbetering.
In veel gevallen zou ik zeggen baat het niet......maar om patiënten op deze manier te benaderen vind ik misdadig. Ik snap trouwens niet dat ze deze lieden tot de patiënten toelaten.
 

                                                 wachtende patiënten op het wondermiddel


 het wondermiddel, dat zoals ik probeerde, proeft als olijf olie.
 
Ladyman Chalom geeft me een enveloppe, of ik deze aan vrijwilligster Helga wil sturen.
 
 
 Chalom
 
 
Het is intussen half tien, ben twee uur met dit stukje bezig geweest en ben toe een mijn nachtrust , bij deze sluit deze weer enerverende dag af...
 
wel te rusten......... 
 
 
 

zondag 28 juni 2015

zondag 28 juni

Toen ik gisteren vóór werktijd de monnik Nutchapon in het ziekenhuis van LopBuri wilde opzoeken zag ik tot mijn schrik dat de plek waar hij eerder lag leeg was. Bij informatie bleek dat hij gisteren later op de dag ontslagen was uit het ziekenhuis. In eerste instantie zou je denken dat dat een goed teken is, maar het komt vaak voor dat als ze niets meer voor een patiënt kunnen doen, deze terug naar het hospice gaat, dus blijft het nog even gissen naar zijn situatie.

Ik was ook opzoek naar mr. Samrid (een goede bekende van me hier) die zoals ik hoorde ook in het ziekenhuis is opgenomen. Doch bij navraag hier en daar met mijn gebrekkig Thai bleek deze niet in het ziekenhuis geregistreerd te zijn.
Mijn verder zoektocht naar hem kwam uit bij het militair ziekenhuis hier in LopBuri.
Via Pakai van het winkeltje en enkele telefoontjes van haar ( haar man is ook gepensioneerd militair)
kon ik uiteindelijk die middag de behoorlijk zieke Samrid bezoeken.

Tot mijn grote verbazing zag ik Phra Nutchapon met zijn mobieltje bezig op zijn bed. Weliswaar nog zwak uitzient, maar weer helemaal terug op de wereld.

Vanmorgen was het behelpen in het guesthouse omdat er gaan water was. Mijn douche bestond uit een paar bakken koud water uit de voorraad ton.

Eindelijk weer eens tijd gekregen voor een paar gezicht schoonheid behandelingen.  Gelukkig genoeg materiaal door Silva en Peep afgelopen jaar achtergelaten. Sangwan en haar buurvrouw Anong van de tweede verdieping genieten er met volle teugen van.
Yang -Yang de Ladyboy van bed 4 slaat het aanbod ook niet af. Met moeite krijg ik de klei van het masker uit de diepe poriën van zijn pokdalige gezichtshuid.

 
                                                        Yang-Yang met klei masker

De geestelijk gehandicapte Pawat heeft vandaag bezoek van zijn vrouw. Ze onderneemt van alles met hem om hem steeds bezig te houden, mooi om te zien.

Vandaag was er bezoek van een of andere filmster of tv bekende. Meerdere verzoeken kreeg om met hem op de foto te mogen. Met een hele delegatie achter hem aan bezoekt hij heel vriendelijk de patiënten.
Met zijn opvallend grote, flamboyante hoed trekt hij de aandacht. Wan weet zijn naam, maar ik ben hem alweer vergeten.

Omdat ik over mijn nek ga van de kippenpoot die bij het eten van Annan zit geeft ik hem die als ik klaar ben met hem te voeren in zijn ene nog enig sinds functionerende hand. Ik zie dat hij nog lang, heel smakelijk op zit te peuzelen. 

Gelukkig neemt Tiboa de patiënten van de huisjes voor zijn rekening, daar kom ik nauwelijks aan toe. In het hospice zie ik hem jammer genoeg niet meer. Gelukkig helpen daar Ram en Lang heel goed mee, die heb ik vandaag ook een "fooi" toe bedeeld.

vrijdag 26 juni 2015

vrijdag 26 juni

Vooral bij etenstijd wordt het "apenprobleem" steeds groter. De brutale, vaak ook agressieve beesten komen steeds dichterbij. Ze kruipen op de balustrade van het nieuwe hospice en hangen in de aangrenzende bomen te loeren om voedsel te kunnen stelen. Ze verjagen heeft slecht enkele minuten effect, welk met veel geschreeuw en vals opengesperde bekken gaat. De hond van Pakai rent van de ene naar de andere openstaande deur om te beesten blaffend te verjagen. Gelukkig zijn ze daar nog bang voor.

 
 
Ying Jay en Wan
 
Deze  week was "oud patiënt" Ying Jay weer op bezoek. om de zoveel tijd komt hij vanuit Bangkok een praatje maken met vooral Wan. Heerlijk om te zien hoe goed het met hem gaat. Gelukkig komen deze voorbeelden steeds vaker voor.




 
De dagelijkse wond verzorging van Surat is een pijnlijke gebeurtenis.
Ik zie dat er weer een wond is bijgekomen op haar been. Er vallen gewoon gaten in haar huid.
Er zijn stukken uit haar neus verdwenen.
 
 
De weelderige bananen groei rond het hospice.
 
 
De oogst van één tak......
 
 
Elke keer als hij me ziet wordt ik met deze mooie, brede glimlach begroet.
 
 
 
De zwaar spastische patiënt van huisje 1c, hij kan ook niet praten.

zondag 21 juni 2015

zondag 21 juni

Al vroeg deze zondag staat het vol auto's en lopen hordes bezoekers over het terrein van de tempel.  Ik vind nauwelijks plek om mijn brommer ergens te zetten.
Harde muziek schalt uit luidsprekers, gelukkig is het in de ziekenzaal een stuk rustiger.

De doodzieke Narat vraagt me haar hoofd kaal te scheren. Met moeite houdt ze zich rechtop als ik bezig ben. Toch krijg ik als dank een vriendelijke lach van haar.

Als ik de zuster vraag hoe het met de monnik is, weet ze me dat niet te zeggen. Ik neem me voor om na werktijd hem in het ziekenhuis van LopBuri te gaan opzoeken. Ik laat me in het Thai door haar opschrijven welke afdeling hij ligt.

Chaay heeft zijn been in een spalk, de verwonding van het uitglijden op de gladde vloer is toch ernstiger dan het zich liet aanzien.

                                                             Chaay

 

 
Meestal tref ik de blinde Yuy somber aan...


 
maar met een grapje krijg ik haar toch aan het lachen.
 
 
                                                  ....en over alles waakt Boeddha...


 
vrolijke beelden partij...
 
 
 
Nurse Wi in gesprek met patiënt Sanom.
 
Na werktijd ben ik naar het ziekenhuis gegaan om Phra (monnik) Nutchapon te bezoeken, 
Wat ligt hij er beroerd bij. Vastgebonden, verbonden via allerlei slangen aan apparaten.
Een laken dienende als luier, bedekken slechts een klein deel van de grote tatoeages op benen en borst. Als ik mijn hand op zijn arm leg gaan langzaam zijn ogen open.
Als hij mij herkent vormt zich een vage glimlach rond zijn mond, steekt traag zijn hand op als teken dat hij niet kan spreken vanwege de beademingslang in zijn keel.
Pakt dan even mijn hand vast, maar kort daarop vallen zijn ogen weer dicht.
Ik blijf nog even staan kijken en neem dan afscheid van hem.
 
 

donderdag 18 juni 2015

18 juni 2015

 
                                                      foto serie van het hospice in 2010
                                            (de blanke arm op enkele foto's is de mijne)

Vandaag, al weer een week geleden was mijn eerste werkdag.
Het kwam er niet eerder van om te schrijven.
De verandering van klimaat was de grote struikelblok tijdens de eerste dagen van mijn verblijf.

Het nieuwe gebouw valt achteraf toch mee is mijn bevinding.
Het nieuwe hospice heet: Konosphe. Wat dat betekend moet ik nog uitzoeken.
Buiten dat de vloer al niet te verwijderen grote vlekken vertoont en bovendien spiegel glad is als hij nat is. Gisteren nog maakte patiënt Chaay een behoorlijke smak en moest met een verwond been naar het ziekenhuis. In de tijd dat hij op vervoer moest wachten en zijn scheenbeen steeds meer opzwol probeerde ik dat met ijs tegen te gaan.
Toen ik een opmerking over de vloer maakte kreeg ik als antwoord dat het dezelfde vloer is als het nieuwe ziekenhuis van LopBuri. (dus?)

De verpleegsters ruimte heeft airco, waar ik af en toe even wat verkoeling zoek.

Vanmorgen heb ik de "traditionele" uit Nederland meegenomen chocolade uitgedeeld.

Vanmiddag kreeg Phra Nutchapon een heftige epileptische aanval.
Vanmorgen was hij al een keer niet goed geworden toen hij rond liep, toen ik hem eerder chocolade aanbood was hij erg afwezig viel me op.
Terwijl we de hevig schuddende monnik met een paar man in bedwang houden, probeert Lang (naam van werker) hem schoon te maken van de urine en ontlasting die hij heeft laten gaan.
Pakai houdt de lepel vast die ze hem voor bescherming in zijn mond gestopt heeft.
Zo wachten we op het busje dat onderweg is met patiënten terugkomend van het ziekenhuis, dat hem naar het ziekenhuis moet vervoeren.
Het is nog een hele toer om de lange, volledig slap hangende monnik in het busje te krijgen.

Eergister was het eerste overlijden.
Sajon van huisje 1c (in de aparte huisjes verblijven mensen met tbc) is dinsdag overleden.
Elke morgen daarvoor vond ik de volledig uitgeteerde, blote Sajon in zijn met ontlasting besmeurde bed, doordat hij zijn Pamper had uitgedaan. Tot op het laatste moment was hij heel helder en wist precies te vertellen wat hij wilde.

 
gistermorgen toen ik hem wilde gaan verzorgen vond ik een leeg en reeds afgehaald  bed.



IN MEMORIAM :  SAJON: 16 juni 32 jaar.



Medang knapt stilaan toch weer een beetje op. Ik schrok op de eerste dag erg toen ik haar zag.
De anders toch al broodmagere ladyboy zag er verschrikkelijk fragiel en zwak uit.
Tegen haar buurvrouw Wan had ze gezegd dat ze bang was dat ze het niet zou halen voor ik kwam, ze dacht dat ik pas de 27ste juni zou komen.

Ik heb in de loop van de jaren wel duizenden Pampers verschoond. Echter toen de zwakke Mea Dang me vorige week vroeg voor de eerste keer om haar luier te verschonen voelde ik enorme schroom. Ik had het gevoel dat ik verraad pleegde. Hoe moeilijk moet het ook voor haar geweest zijn dat zij als "vrouw" met een mannen lichaam zich door mij intiem te moeten laten verzorgen.

 
 
                                                                           Mea Dang


Ook Surat liet me die eerste dag schrikken, de kleine dove vrouw zit nu onder de wonden en vlekken en slaapt bijna de hele dag.

                                                                   
                                                                              Surat


De eerste dagen heb ik vooral haren geknipt en mannen geschoren zodat iedereen er weer fris en verzorgd uitziet.
Wi vertelde me dat er dit jaar "nog maar" acht patiënten zijn overleden. (dat hebben we in de begin jaren wel eens op één dag gehad. Winay, de patiënt die vorig jaar vertrok om te gaan trouwen, is een maand geleden is overleden.

 
Winay
 

Ook Thanin is overleden vorige maand op 8 mei.

 
                                                                             Thanin

                                                                                ****