vrijdag 28 november 2014

donderdag 27 november

Vanmorgen, ik weet al niet meer hoe het kwam, dacht ik voor het eerst in de twee en halve maand dat ik hier ben aan mijn prostaat kanker. Omdat ik er niks van voel of merk sta ik er bijna nooit bij stil. Bij de laatste controle voordat ik naar Thailand vertrok was alles stabiel.
Ik hoef nu ook niet meer over drie, maar pas over vier maanden weer op controle, ook dat is een geruststellende gedachte.

Ook in het begin van deze week waren de ochtenden koel.
Maar voor de tijd van het jaar is het daarin tegen s' middags weer erg warm, zo'n 34 graden.
Ik zag toen ik vanmorgen naar de tempel reed al wat gele, verdorde plekken tussen het groen op de heuvels.
Het heeft nu ongeveer twee weken niet geregend.

 
Sunisa compleet met trui en sokken tijdens een van deze koele ochtenden.
 

 
Supin heeft het nooit koud, ik denk dat dit een andere reden heeft dat ze met haar hoofd onder de deken ligt. 
 

 
Jumlong heeft toch de ventilator aan terwijl hij zich helemaal tegen de kou in zijn deken heeft gewikkeld. Ook als ik de ventilator uit zet staat hij binnen no time weer aan, dus daar ben ik maar mee gestopt.

 
Gisteren wilde Yang-Yang een gezichtsbehandeling.
Hij durfde het niet rechtstreeks te vragen, wat ook gebeurde was dat de andere mannen er wat lacherig over deden. maar de pokdalige gezichtshuid van hem kon het goed gebruiken.

                 Yang-Yang
 
 
Neung wilde het eigenlijk meer voor de grap en ook al omdat Dr. Kitti hem aanmoedigde.
Het viel me op hoe rustig en stil ook hij bleef liggen tijdens de behandeling
Neung heeft een ontzettend mooie egale huid.
 
 
Gisteren was er weer een camera ploeg aan het filmen.
Ik heb me een beetje afzijdig gehouden toen ik zag dat ze waren aan het interviewen.
Op een paar keer na dat de camera me volgde met wat ik aan het doen was, hebben ze me met rust gelaten.
 
Vandaag was Lenie en Lisa op bezoek. Zo'n tien jaar geleden waren ze vaker voor langere tijd vrijwilliger in het hospice.


 
Deze week mocht ik dit prachtige kindje bewonderen, zoon van Lek en haar man.
Bij hun in het eettentje neem ik twee tot drie keer per week mijn avondeten.
Wint is twee weken te vroeg geboren en is 12 dagen oud op deze foto.
Hij ligt er heel tevreden bij, en lachte even, maar ik was net te laat met de camera.
 



Aan de manier waarop Dumnuy naar de verpleegster kijkt lijkt het me geen objectieve bloeddruk meting. Ondanks dat hij een van de oudste mannen is heeft hij het meeste last van zijn hormonen. De vrouwelijke vrijwilligers moesten altijd wat afstand van hem houden.


Bij het naar huis gaan kwam ik in het veld een groepje mensen tegen die in een wei de oogst van "Katiap" -vrucht waren aan het verwerken.
In het prachtige, nog warme late zonlicht zaten ze onder een paar bomen en hadden het heel gezellig met elkaar. Ik vroeg of ik een paar foto's mocht maken, wat giechelend bevestigd werd.

 
Deze vrouw rist de vruchten van de takken.



 
De anderen steken met een bepaalde stok de vruchten uit de huls, waarna uit de prachtig rode schil een witte vrucht tevoorschijn komt.
 

 

Wat me opviel deze week was dat er een tweede keer mais is gezaaid. Op een paar velden staan de verdroogde resten van de vorige oogst nog en op andere plaatsen komt weer nieuw loof op.
De zonnebloemen die in het verleden zo prachtig elk jaar in massa stonden te bloeien zie ik jammer genoeg niet meer.

 
De geriste vruchten, klaar om doorstoken te worden.
 


jong geleerd.....
 
Het meisje was zo verlegen dat ze de appel die ik haar wilde geven niet durfde aan te nemen.

zaterdag 22 november 2014

vrijdag 21 novenmber

Ook vandaag begon de dag voor Thai begrippen heel fris.
Ik heb in het winkeltje nog een paar mutsen gekocht voor wie er nog geen heeft.
Anan had vanmorgen ijskoude handen en voeten, heeft de hele dag met een warme kruik op zijn buik gelegen.Niet alleen vanwege de kou maar ook dat hij maar geen ontlasting kan maken en buikpijn heeft.
Hij trekt, ook bij de buikmassage die ik hem geef een pijnlijk gezicht, maar de ontlasting blijft uit.
 
 
 
Sirichai en Anan
 
 
 
 Jumlong
 
Tegen de middag is het dan toch weer een graad of dertig en is Jumlong weer onder zijn dekens vandaan gekomen. Het eten gaat steeds beter, hij begrijpt alles beter, zeker ook door de hulp van Sulapon voor wie het ook heel goed is dat hij voor Jumlong kan zorgen.
Sulapon trekt nu veel op met zijn kamergenoot Thanin.


 
Een knie holte van Jumlong. Zo zien er ook zijn oksels en elleboog holten uit. (ik vermoed schurft)
 
 

 Wchai

Wichai heeft zich helemaal met poeder bestrooid, alles ziet wit.
Hij maakt er altijd een grote bende van, hoe proper hij ook op zichzelf is, gaat meerdere keren op een dag onder de douche.


 
Op de foto valt de troep nogal mee, de hele vloer ligt vol poeder er liggen twee lege flacons op zijn bed. De kat komt een kijkje nemen.
 
Ik heb geprobeerd de wel een centimeter dikke grote teen nagel van Pong te lijf te gaan.
Al een paar keer had ik dat karweitje voor mij uitgeschoven, maar hij blijft er steeds mee in de deken haken.
 Eigenlijk heb ik er een speciale tang voor nodig. Met een grote schaar peuter ik er steeds een klein stukje af. Verder dan halverwege durf ik niet te gaan omdat ik bang ben dat ik in zijn vlees zit.
Het resultaat is matig maar toch voor de helft verwijderd en steekt niet meer zo omhoog.
 
 
Tinoy van de vierde verdieping heeft bezoek van zijn moeder en broer. Zwaar beladen kwamen ze uit de stad waar ze samen waren wezen schoppen.
 
Wi (verpleegster) bevestigd mijn stil vermoeden dat ik Scabies heb overgenomen. Al dagen word ik geplaagd door jeuk, speciaal mijn handen en voeten.
Ze geeft me een flacon emulsie waar ik me vanavond helemaal mee moet insmeren.
 
Ik maak voor Sangwan een gordijn van witte katoen, zodat de inmiddels laag staande zon niet meer hinderlijk op haar bed schijnt. Maak van deze gelegenheid gebruik om de troep die achter haar bed ligt en daar de vele spinnenwebben. Als ik met een vies gezicht zeg dat ze een "sokkepok" (viespeuk) is moet ze hartelijk lachen, ze weet dat ik weet dat ze heel netjes op alles is.
 
In de middag pauze (Pakai is er niet, dus is mijn lunch heel sober en bestaat uit een bakje noedels)
ga ik de in aanbouw zijnde tempel tegen de berg bezoeken. Ondanks dat het maar dertig graden is is de klim naar boven erg warm.
 
 

 
De enorme interieur van de nieuwe tempel.


 
Vrouwen zijn bezig met het vol gieten van mallen voor de ornamenten.


 
Deze man probeerde me met veel overtuiging aan een van de dames te slijten.
 

 
De tempel aan de buiten kant. Het zal nog wel een paar jaar duren eer deze klaar is.


 
De werkers nemen het niet zo nauw met de veiligheid.(of hebben daar de middelen niet voor)
 De steigers waar ze met teenslippers op staan, zijn vaak ondeugdelijk, dragen geen gehoorbeschermers of stofmaskers, laat staan helmen.
 


 
Ornamenten liggen te drogen.



                 klaar om geplaatst te worden, wat waarschijnlijk nog wel even zal duren.


 
Nog een paar treden......nog even volhouden Huub....


 
De weg naar de tempel


 
In de verte uitzicht op LopBuri.
Ook het dalen op deze hoge, smalle treden valt niet mee.

 

 

 

dinsdag 18 november 2014

dinsdag 18 november

Al een paar nachten en ochtenden is er flinke wind. Ik kon me vanochtend op de brommer
met moeite overeind houden. Het is daardoor ook afgekoeld. Toen ik het hospice binnen kwam lagen de patiënten met jassen en mutsen op bed. Anan heb ik zelfs een warme kruik gemaakt. Toch is het nog zo'n 25 graden denk ik. De warme dranken die ik hun aanbood gingen er grif in.

Gisteren is Meggy, de vrijwilliger uit Zwitserland vertrokken. Ook zij wil beslist terug komen en denkt daarbij aan juni volgend jaar. Ik heb haar en ook de andere vrijwilligers gevraagd een stukje te schrijven over hun ervaringen  voor dit weblog.

 Neung en Meggy
 
De blinde Neung zoals altijd in voor een grapje, zeker als het iets van zang of muziek betreft.
 

Katrin en Kitti
 
Katrin ( uit Duitsland) had de vorige dag al afscheid genomen, ze was blij dat ze na een heel moeilijke start toch de hele week gebleven is. Ze zei me dat onze gesprekken daar zeker bij geholpen hebben.
Voor Dumnuy van de tbc ruimte is het misschien goed dat de vrouwelijke vrijwilligers vertrokken zijn, hij werd er maar onrustig van en wilde steeds aan zijn bed (en zelfs erin zo vertelde Meggy me)
De problemen begonnen al toen in juni Helga kwam. De hele dag volgde hij haar, telkens al zij in de tbc ruimte kwam maakte hij toespelingen. We hadden toen al besloten de dames geen pamper bij hem te verwisselen.

 
Een van de gasten wilde Neung graag helpen bij het eten.

Pawat had bezoek van zijn vrouw.
 
Ook Sulapon van de tbc ruimte had vandaag bezoek, ik zag zijn ouders aan zijn bed.
Sulapon begint nu echt los te komen, hij heeft houdt de dementerende Jumlong in de gaten en  helpt hem met eten en drinken, heel mooi om te zien .

Tongsi en Oa.
 
Gelukkig is Tongsi weer terug uit het ziekenhuis van LopBuri.
Ik wilde haar gisteren toen ik vrij had opzoeken maar was daar toen niet toegekomen, maar goed want ze was op weg terug naar de tempel.
Oa  geeft haat een korter, makkelijker te verzorgen kapsel.
 

Vandaag was de crematie van Chunticha.
Ik was er al van uit gegaan dat ik deze gemist had maar pakai waarschuwde mij toen het werd omgeroepen. Gelukkig waren de ouders en een oudere zus bij  de crematie van Chuntcha.

De laatste eer, Chunticha's lichaam wordt in de oven geschoven.
 
 

vrijdag 14 november 2014

vrijdag 14 november

Stond het gisteren in het teken van het afscheid van de vrijwilligers Silva en Peep.
Vandaag was er een definitief afscheid nemen, dat van Chunticha van huisje 1C.

 Chunticha 2 weken geleden.

Chunticha sliep vanmorgen heel rustig in, Meggy en Katrin waren er op dat moment bij haar.
Voor Katrin was het de eerste keer dat ze een overledene zag.


De kat bleef bij haar op het bed zitten.
 

Toen we Chunticha aan het afleggen waren kroop het katje in de doodskist. De munten die in de kist liggen worden door de medepatiënten aan haar meegeven, iemand gaf haar een blikje drank mee.
 

 
IN MEMORIAM : CHUNTICHA 14 november  29 jaar.

 

 

 

 

 

woensdag 12 november

Meerdere dagen kwam ik er niet toe om te schrijven, vaak lag ik al heel vroeg op bed.

woensdag 6 november was het Loi Kratong, de eerste volle maan in november.

 
Meerdere mensen waren vandaag bezig met het maken van een bloemstuk waar een prijs mee te behalen viel voor de mooiste die s' avonds tijdens het feest bekend gemaakt zou worden.


De kleine objecten die in de bloemstukken verwerkt worden (zie vorige foto) zijn van bananenbladeren gemaakt.

Na werktijd zijn we, Silva, Peep en ik ons thuis gaan opfrissen en daarna voor een feest terug naar de tempel gegaan. Waar we, de vrijwilligers tijdens een speech in gedeeltelijk Engels door de manager welkom werden geheten.

 De vrijwilligers werden gevraagd de kaarsen aan te steken bij Boeddha waarna het feest van start ging. Er werd gedanst, waarbij wij de patiënten die in een rolstoel zaten bij betrokken. vooral Sangwan heeft daar volop van genoten.
Aan het einde van het feest, na de prijs uitreiking (waar ook de vrijwilligers voor werden gevraagd) aan de winnaars van het mooiste bloemstuk werden de bloemstukken waarin kaarsen en wierook stokjes in verwerkt zijn aangestoken en op het water gezet, wat een prachtig beeld gaf.
Het was bloedheet die avond en mede door het dansen ( we werden telkens opnieuw de vloer op gevraagd als we even wilden gaan zitten) stapte ik drijfnat van het transpireren op de brommer en reed terug naar mijn pension.
 
Oa met haar in de prijzen vallende bloemstuk.
 
 

 
Met Mapot het zoontje van een van de patiënten op de foto.
Mapot heeft veel vaders en moeders hier, iedereen haalt hem aan en knuffelt hem, komt aan liefde niets tekort.
Zijn rechter grote teen komt door de voorkant van zijn schoentje door, dus heb ik hem maar een paar nieuwe gekocht.
 
 
Pon heeft een tekening gemaakt van een foto die ik van Mapot gemaakt had

 
Anan doet zich tegoed aan een groot stuk watermeloen (dang moo)
 

 
Voor even is Wan weer moslima, ze moet naar de stad om pasfoto's te laten maken voor een nieuw paspoort.

 
 
Er is een van de vele honden door een auto aangereden.
Het stervende dier wordt door andere honden bezocht, ze hebben talgpoeder rond hem gestrooid om de mieren op afstand te houden.

 
Vanmorgen reed ik weer bijna over een slang, ik kon hem nog net ontwijken (of hij mij)

 
Een paar Thai scholieren die dit weekend komen helpen masseren Suthat.

 
Een van de anderen neemt Kitti onder handen. Voor mij wat meer tijd om andere dingen te doen.

 
Pon aan het werk aan een opdracht van Peep....

 
Al dagen voelt Mea Dang zich niet lekker.


 
De dementerende Jumlong bezoek Supin. Vannacht, zo vertelden de andere patiënten van de tbc ruimte me, heeft hij rond gespookt en hun uit de slaap gehouden.
Ze kwamen me roepen vanochtend omdat hij helemaal onder de poep zat.

 
 
Sirichai samen met Meggy, verpleegster uit Zwitserland voor een week hier als vrijwilliger.


Hopelijk hoeven deze voorraad wachtende kisten voorlopig niet worden gebruikt.
 
 
De kat op het bed van Sunisa met haar poot over haar kop.

 
Wat me niet eerder gebeurde is dat ik deze week bij het haar knippen van de prachtige kop haren van Wiet, dat ik de tondeuse verkeerd instelde en een grote hap uit zijn haar knipte. Wat ik ook probeerde, ik kreeg er niets goeds van. Uiteindelijk vroeg hijzelf om zijn hoofd helemaal kaal te scheren. Gelukkig staat het hem niet slecht. Ik was meer geërgerd dan hijzelf, hij kon erom lachen, ik niet.
 
 
 
Silva en Peep trakteren de patiënten op  rood met worst, gisteren op een ijsje en eerder op Nederlandse chocolade. Ik ben het dus niet alleen die graag de patiënten verwend.
Donderdag hebben deze twee heel betrokken vrijwilligers hun laatste dag gewerkt, jammer dat ze ons weer verlaten.
 
 Tongsi
 
 Deze week ben ik een paar keer op bezoek geweest bij Tongsi die in het ziekenhuis van LopBuri is opgenomen. Haar nieren en haar lever zijn aangetast.
Verschillende flessen met infuus hangen boven haar hoofd. Toch vind ik haar beter uitzien als een paar dagen geleden.
Een van de flesjes jus de range dronk ze meteen uit.
 
 
 
Bij gebrek aan bloemen maar een paar decoratieve bladeren in de vaas gezet.