maandag 29 september 2014

zondag 29 september

Vandaag zondag 29 september had voor mij wel een gouden randje en wel om het volgende.

Via via kwam ik achter het telefoon nummer van Kimlai. Kimlai had de leiding van het kleine (in vergelijking met Wat Prabat Nampo) aidscenter in Thatako dat in 2005 door geldgebrek moest ophouden te bestaan. Toy, geïnfecteerde aidswees was een jaar eerder vandaar als klein jochie naar LopBuri overgeplaatst omdat hij hier wel aan de aidsmedicatie kon komen.
Ik heb Toy het telefoonnummer van Kimlai gegeven dat hij meteen gebruikte om contact met haar op te nemen.
De volgende dag kwam Toy me vertellen dat Kimlai een bezoek aan hem wilde brengen.
Vandaag was het zover, en ik was nog maar net bezig in het hospice toen ze samen voor de deur stonden. Het was ontroerend om te zien hoe close de twee waren, ze hadden elkaar al die jaren niet gezien. Samen zijn we op audiëntie bij de Abt geweest en heb ik hem het verhaal verteld.
Na de lunch die we samen gebruikten moest Kimlai weer naar Bangkok vertrekken.


Kimlai en Toy, na jaren weer met elkaar herenigd...

op de achtergrond Phra Alonkot de Abt.

Samen hebben we nog een stukje video gekeken dat ik van een optreden van Toy heb opgenomen.
 
Normaal staat s'middags te TV nooit aan nu met de Asia-games wordt een uitzondering gemaakt.
 
 
 Dit speciale gerecht zat bij de lunch voor de patiënten vandaag...
 
 
 Een twee Japanse vrijwilligers die er voor drie dagen zijn samen met Mea Dang.
 
 
 
Rolstoel gebonden patiënt Tongbon helpt patiënt Sanan met drinken.
 
Zou het met drang te eten geven van Tiboa aan Choanan dan toch effect hebben?
Het lijkt wel of de stervende Choanan vandaag stabiel is.
Ik stond er vanochtend even bij toen Tiboa weer met zijn wat drammerig voed methode bezig was.
Telkens als Choanan zich wegdraaide haalde Tiboa hem weer terug en bleef hem rijstsoep voeren.
Ik stelde Tiboa voor een potje geconcentreerde kippen bouillon doorheen te mengen, dat hij puur absoluut niet lust. Met veel geduld kreeg Tiboa hem een halve cup toegediend.
Gisteren heeft bezoek gehad van zijn familie, dat heeft misschien ook wel invloed op zijn gesteldheid gemaakt. Ik zag hoe zijn grootvader, een heel klein mannetje, die monnik is hem een kusje op zijn voorhoofd geven, ik smolt bijna, zo vertederend om te zien ....
 
foto: Sompong
 
Een paar keer per dag maak ik de ogen van Choanan schoon.
 
Ook Pawat had vandaag bezoek, zijn vrouw, een ontzettend aardig mens, die heel lief voor hem was en steeds grapjes maakte.
 
Vandaag is Wanai vertrokken. Winai was hier al in mijn begin jaren en is tussendoor wel eens weg geweest. Nu gaat hij trouwen met zijn vriendin (heb ik geen foto van) die hij hier ontmoet heeft.
 
 Winai, foto van enkele jaren geleden.
Kenmerkend met zijn lange paardestaart.
 
De laatste jaren assisteerde Winai bij crematies.
 
Het was vandaag behoorlijk warm, 32 graden
 
 
 

zaterdag 27 september 2014

vrijdag 26 september

 

Ik vernam dat het, althans in Nederland, deze week de "week van de eenzaamheid" is.
Ook hier in het hospice is eenzaamheid een schrijnend iets waar ik vaak machteloos tegenover sta.
Slechts met mijn aanwezigheid kan ik het soms iets verlichten.
 
Onderstaande foto's spreken voor zichzelf.....
 
 Anon

 

 Choanan in eenzaamheid stervend....
 
 
 Pon deelt zijn genegenheid met de hond Moo....


 anderhalve week geleden door zijn ouders hier "afgeleverd"



Choanan
 
Gisteren en ook vandaag probeerde ik veel tijd vrij te maken voor Choanan, telkens drinkt hij nog kleine beetjes. Tiboa probeert nog steeds om hem rijstsoep te voeren, ook al weigert Choanan vaak om te slikken. De iris van zijn blinde ogen zijn volledig troebel geworden.


 
De schildersezel op het bed van Pon staat er al een hele tijd verlaten bij, deze laatst gemaakte tekening van koning Bhumibol is al een hele tijd geleden gemaakt, zijn ogen zijn zo ver achteruit gegaan dat hij zijn grote passie tekenen niet meer kan uitoefenen....
 
Vandaag is Helga weer gekomen, al een paar dagen vroegen de patiënten aan me of ze nog niet kwam. Vanwege familie omstandigheden kan ze slechts een maand blijven zegt ze teleurgesteld.
 
 
 
De hevige hoosbui tijdens het onweer vannacht heeft voor grote modder overlast gezorgd.
Jao is een groot deel van de dag bezig alles weer schoon te maken, containers vol aangespoelde modder heeft hij afgevoerd.
Op de achtergrond, bij het gebouw Metatam, zijn met halsbrekende toeren jongens de ramen aan het lappen. Gisteren waren ze bezig met de bovenste verdieping, ik durfde niet te kijken naar hoe ze op de smalle reling balanceerden.

woensdag 24 september 2014

woensdag 24 september

Afgelopen zaterdag kon ik niet gaan werken omdat ook mijn andere oog ontstoken was. Het koste me grote moeite om van mijn hevig jeukende ogen af te blijven. Ik heb zowat de halve dag geslapen op deze onbedoelde vrije dag.

Zondagmorgen deed de Abt zijn ronde langs de patiënten in het hospice.

maandag 22 sept.
Pawat van bed 13 heeft een blauw oog. Ik informeer bij Wan zijn buurvrouw die me zegt dat ze xxxxxx ervan verdenkt. Ik weet dat hij vaak heel ruw met de patiënten omgaat, ik zal hem in de gaten houden.
Pawat is een stille met geestelijk handicap, maar zeer innemend patiënt.
Een van zijn tic's is dat hij zijn vingertoppen bespuwt en daarmee zijn ogen dept, die hij dan telkens met duim en wijsvinger open spert.

  Pawat

Vanmorgen de traditionele uit Nederland meegebrachte chocolade uitgedeeld die 2 kg van mijn bagage innam. Met de 10 tabletten had ik nog maar amper genoeg.


Choanan is heel onrustig gooit steeds zijn hoofdkussen uit zijn bed, zet zich met zijn voeten af en ligt soms dwars in bed. Hij heeft nauwelijks besef om via een rietje te drinken, probeer het daarom met een spuitje.
Vanmorgen hebben ze een speciale luchtmatras  tegen het doorliggen in zijn bed gelegd. Doch deze moest vanwege defect vanmiddag weer gewisseld worden. Moest het hele bed weer opnieuw worden afgehaald, wat voor hem weer belastend was.

Anan wijst naar het rode etuitje dat op zijn borst ligt.
Voor de zoveelste keer vraagt hij mij het briefje (van zijn dochter) dat er in zit tevoorschijn te halen.
Ik vouw het open en geef het hem in zijn linkerhand die hij nog kan gebruiken. (zijn rechterhand is helemaal vergroeid en schut vaak hevig, maar als je er dan even mee beweegt stopt dat ook weer)Nadat hij het met aandacht gelezen heeft berg ik het kostbare kleinood weer op.

 Anan
 
                                                                                                                                                                   
 
Enkele goede "werkers" (patiënten die meehelpen) heb ik wat geld in hun vuistje geduwd.



Nopala de vrouw van het naai ateliertje vertelt me dat ze haar laatste (6de) Chemo kuur achter de rug heeft.

zondag 21 september 2014

vrijdag 19 september

Vanmorgen vroeg is Tuy overleden. Tuy een man van 60 jaar was hier nog maar net en werd verpleegd in een van de huisjes.
 
 


                                                IN MEMORIAM  : TUY    19 september


Dat ik nog niet aan de miljarden microben die hier rondwanen gewend ben is duidelijk.
Mijn boven armen, borst en buik tonen een rood, jeukende en branderige allergische reactie die gisteren kwam opzetten.
In de loop van de morgen begint ook mijn rechteroog te ontsteken.

Het valt niet mee om met een afgeplakt oog te werken, en dan ook nog door fotograaf Sompong gespot te worden.
 
 
 
 

vrijdag 19 september 2014

woensdag 17 september

Vandaag is Sunisa ( bed 18) Jarig. Ik heb haar wat lekkers gekocht, maar ben de knuffel die ik haar had willen geven vergeten Ik had een leuke (knuffel) hond voor haar uitgezocht. Ze is gek op honden en katten. Natuurlijk zing ik ook "happy birthday" voor haar

 Sunisa met een van de vele katten die hier rond lopen.
 
Ik krijg een enorm overleving pakket van de manager. Omdat ik het onmogelijk naar huis vervoerd krijg begin ik hier en daar wat uit te delen.
 
Choanan van bed 19 is er slecht aan toe, hij kan nauwelijks nog wat eten en drinken. Morgen komen zijn ouders om hem in het ziekenhuis van zijn woonplaats te laten onderzoeken.
 
Choanan
 
Gisteren heb ik zijn enorme bos blond gebleekte haren moeten afscheren, dit vanwege hygiënisch oogpunt.
 
Het "oude nieuwe" Metatam heeft een kleurtje gekregen en ziet er fris uit in deze beige tint,
Docht binnen lekken de plafonds nog steeds.
 

 
De nieuwbouw is weer een stuk gevorderd, maar of deze dit jaar nog in gebruik wordt genomen, betwijfel ik.

Bijna aansluitend gaat de nieuwbouw over aan Metatam
 
Met een aardig lang boodschappen lijstje ga ik na werktijd op pad.......

Dinsdag 16 september

Het weerzien vanochtend met de patiënten in het hospice was aandoenlijk, maar ook emotioneel.
Van verschillende kanten word ik enthousiast begroet bij het oprijden van het terrein.
Zelfs de altijd zo stille Sitikan groette me hartelijk.
Nog voor ik het hospice betreed hoor ik Thanit (Thanit kan niet praten)

Thanit
 
heftige geluiden maken, terwijl hij me nog niet heeft gezien. Zijn geluiden klinken een beetje akelig en hysterisch.
Hij bedaart als ik hem een tijdje stevig tegen me aan druk. Hier en daar vloeit een traan, ook bij mij als ik zie dat er meerdere mensen niet meer zijn, zoals Mali, Supata, Manut en Buntam.
Mea Dang (lady boy) ligt in bed 22, nog magerder dan toen ik vertrok in april.
Pon (de tekenaar) zijn ogen zijn zover achteruit gegaan dat hij niet meer kan tekenen.
Narat is naar een huisje "verbannen" dit vanwege dat hij handtastelijk is geweest naar een van de medewerkers. In het verleden heb ik hem ook wel vaker de wacht moeten aanzeggen toen hij mij, tijdens dat ik hem aan het verzorgen was, intiem aanraakte.
In enkele bedden zie ik voor mij nieuwe gezichten.
Ook enkele andere patiënten die eerder nog in een huisje woonden, zoals Eak, nu in bed10 en Anon nu in de tbc ruimte met een opgeblazen, geel gezicht, met een flinke bloeduitstorting op zijn linkerwang.
Anon
 
Wan laat me weten dat ze enkele dagen in onrust gezeten hadden nadat ze gehoord hadden van de ramp met de MH17. Ik had verteld dat ik naar India zou gaan, maar geen verdere gegevens bij hun achter gelaten. Ze waren ongerust omdat ze vernamen dat er Nederlanders uit de "aidswereld" bij betrokken waren en moesten daarbij aan mij denken.
Mami had me een email gestuurd met de vraag me te melden, doch op dat moment verbleef ik op mijn trektocht in de Himalaya, afgesloten van de buitenwereld. Pas na 7 dagen toen we terug in de bewoonde wereld kwamen kon ik me melden.

Na een uurtje is het alsof ik niet weg ben geweest.......