dinsdag 29 april 2014

afscheid

zaterdag 26 april,

Mijn laatste werkdag.... meestal de moeilijkste dag van mijn verblijf.

Een drukke dag omdat ik de patiënten zo verzorgt mogelijk wil achterlaten, iets wat bij voorbaat al onhaalbaar is weet ik zelf.
Omdat ik mijn vertrek al een paar dagen geleden heb aangekondigd zijn er ook nog eens veel wensen en vragen om nog even gedaan te krijgen.
Tussen de bedrijven door neem ik hier en daar al van mensen afscheid en word ik overladen met lieve, kleine cadeautjes. Tussen door orden ik ook mijn attributen, die ik graag bij een volgend verblijf weer terug vind.
Ik heb de pech dat de laatste goedwerkende tondeuse me in de steek laat, die ik net vandaag zo hard nodig heb vanwege de diverse vragen nog even geknipt te willen worden.
Dat is voor mij een teken dat ik, wat ik nog allemaal wil los moet laten.

 foto: anoniem 
 

Sangwan vraagt tot wel drie keer om een knuffel. Mali is zelfs een beetje boos dat ik vertrek.
Annan en Dang willen nog snel even een glad, kaal hoofd geschoren hebben. Pon wil zijn voorraad tekenpotloden nog graag geslepen hebben. Nog snel even oogdruppels en zalf op hoofd en gezicht voor Narat.
Sirichai de beloofde been massage Aan masseren ben ik de laatste dagen bijna niet toegekomen.
Kitti roept me, wijst naar zijn heupwond die vol met mieren zit. Voer Anan en Nung nog wat verse ananas. Een laatste "Chicken brand" voor Buntam en Sommai.
De een na de ander vraagt me voor het schillen van de groene mango die bij de lunch geserveerd was.
De voorraad Pampers is de laatste tijd niet aangevuld, steeds moet ik er naar op zoek
Nog even Buntam zijn pijnlijke benen wat bewegen..
Omdat ik mijn brommer ergens onderdak mag parkeren, kan ik met Pakai en haar man terug naar huis rijden. Daar die besluiten om vroeger naar huis te gaan als eerder de bedoeling was moet ik me op het laatste moment nog erg haasten. Wat misschien wel goed uitkomt bij de laatste moeilijke afscheidsgroeten mijn emoties te kunnen reguleren. Met mijn rugzak al over mijn schouders nog snel een schone Pamper voor Sommai........

  de in slaap gevallenTinoy


Hier en daar vloeit een traan en moet ik beloven dat ik weer snel terug kom.

 Met een overwegend dankbaar gevoel verlaat ik het hospice, moe maar vooral erg voldaan....

vrijdag 25 april 2014

donderdag 24 april

Wanneer ik mijn broekriem tot het laatste gaatje moet bijtrekken om mijn broek niet te verliezen, weet ik dat de tijd van vertrek dichterbij gekomen is. Vooral door de warmte, maar ook door de nodige kilometers die ik dagelijks maak in het hospice en de sobere maaltijden is mijn gewicht met enkele kilo's afgenomen.

Vanmorgen bij het parkeren van mijn brommer kroop een kleine slang vlak voor me over het pad.
Ze schrok van een langs komende auto en kroop terug de bosjes in.

Het is onvoorstelbaar hoe lang de gele bomen blijven bloeien. Slechts een enkele heeft zijn prachtig gouden gewaad verloren. Ondanks de droogte en de hitten blijven ze prachtig bloeien.

 
                               dit is overigens geen goudenregen, maar zeker niet minder mooi....


 
                                                             "Gouden regen" boom


Het is al twee dagen een behoorlijke herrie rond het hospice. De twee enorme grote bomen die vorig jaar het veld hebben moeten ruimen, daarvan zijn ze nu de, steeds opnieuw uitspringende stammen, aan het uit frasen. Het kabaal van de snerpende kettingzagen is oorverdovend. Ik blijf het een groot verlies vinden van de twee prachtige bomen van voorheen.

 
                                        triest restant van wat eerst een prachtige boom was...


Vandaag ben weer een eindje gaan wandelen met Nung in de rolstoel. Toen ik met hem naar het repeteren van de band ging luisteren, iets waar hij anders heel erg van kan genieten, begon hij plotseling te huilen. Ik schrok even omdat ik dacht dat hij misschien weer een epileptische aanval voelde aankomen. De muziek was ook heel erg hard, misschien werd hij daar naar van. Ik kwam er niet achter wat de reden was, de tranen bleven over zijn wangen lopen Ik voelde het schokken van zijn snikken toen ik hem probeerde te troosten. Ik vroeg hem of hij terug naar Walailak (hospice) wilde, daar knikte hij ja op. later hoorde ik dat hij s. morgens ook al had liggen huilen.


 
Sangwan paradeert op haar nieuwe schoenen. De oude waren volledig afgelopen. Ondanks dat Sangwan slecht ter been is loopt ze voor haar doen ontzettend veel. Ze heeft de schoenen dubbel en dwars verdiend. Het was niet eenvoudig om een exemplaar te vinden met klittenbandsluiting. Deze kan ze zonder hulp zelf aan en uit doen.

De Dokter heeft de nieuwe patiënt, Khanchai aan een infuus laten leggen en hem zuurstof gegeven.
Maar niet veel later heeft Khanchai de zuurstof afgedaan en ook de infuus uit zijn arm getrokken.

 
                                       

Een paar keer ben ik bij hem gaan kijken elke keer sliep hij. Doch even voor vier uur ziet Tiboa dat hij niet meer leeft. Dat het zo snel zou gaan hadden we niet verwacht.


IN MEMORIAM : KHANCHAI donderdag 24 april  37 jaar

donderdag 24 april 2014

woensdag 23 april

Nog voor ik het hospice binnen loop vanmorgen komt Wiet me vertellen dat Nung gisteren een epileptische aanval heeft gehad toen hij met Jao aan het oefenen was met lopen.
Hij heeft volgens wat Wan me later vertelt wel een uur in die aanval gezeten omdat er geen injectie voor handen was om hem eruit te halen. Ik ben eerlijk gezegd blij dat ik er niet bij was.
Dit is precies wat ik eer gisteren schreef, dat er zo iets gebeurt en niemand van de verpleging paraat is.
Gelukkig gaat het vandaag weer goed met Nung, al is hij erg stil.

Ik heb vanmorgen brood, boter en Baluna (scherp gekruide boterhamworst) meegenomen.
Terwijl ik het brood aan het smeren en beleggen ben wordt er omgeroepen dat de crematie van Jing zo dadelijk gaat beginnen. Pakai en Nada helpen me met uitdelen van de boterhammen aan de patiënten, zodat ik me alsnog kan haasten naar de crematie.

 Jing

 
                                  een van de vier monniken die in het gebed voorgingen...


wanneer Jing uit de kist getild is zie ik dat een van de drie aanwezige dames een pakje sigaretten tussen de papieren bloemen heeft gelegd.....
 
 
Iets voor half elf is de dienst afgelopen en ben ik net op tijd in het hospice terug voor de lunch van de patiënten.
Dan doe ik een heel vervelende ontdekking, -Sangwan-. Sangwan ben ik helemaal vergeten te vragen om mee te gaan naar de crematie. Hoe kon ik dat vergeten, zo was zo goed bevriend met Jing.
 Er bekruipt me een ontzettend rot gevoel.
Als ik klaar ben met Anan te helpen met eten ga ik naar Sangwan toe, die al meteen haar teleurstelling uit van dat ze er niet bij de crematie kon zijn. Tiboa had haar schijnbaar beloofd om haar er mee naar toe te nemen, zo probeert ze me duidelijk te maken.
Ik haal een rolstoel, want ze kan die grote afstand naar het crematorium niet lopen, en breng haar naar de gebedsruimte. Het laatste stuk is totaal niet met een rolstoel toegankelijk en moet ze toch nog een stukje lopen en til ik haar de verhoging op om bij de oven te komen, die hoorbaar nog volop brand. Ik laat haar door het kijkglas kijken, we zien alleen nog enkele vormen van het skelet.
Nadat ze de bloemen, die ik onderweg plukte, voor de oven heeft neergelegd nemen we afscheid.
Op die manier heb ik geprobeerd haar toch nog afscheid van Jing te kunnen laten nemen en is mijn nare gevoel wat gezakt. 
Op de terugweg zijn we weer aan het lachen en grapjes aan het maken, ja verdriet en vreugde ligt erg dicht bij elkaar en gaan snel in elkaar over.
 
Wat ik begrepen heb van Wi de verpleegster hebben de tbc medicijnen de lever van Manut aangetast, wat de reden is van zijn vreselijke uitziende gele huidskleur. Hij krijgt nu andere medicatie.
 
Ik heb de nieuwe patiënt in bed 9 proberen te scheren, maar ben moeten stoppen omdat het hem pijn deed. Zijn huid zit vol uitslag en puisten.
 

Het volgende artikel haalde ik uit een tijdschrift van de tempel. Er staat niet bij wie het geschreven heeft. Het is het enige artikel in het Engels, al het andere is in Thai.

AIDS INTER

With his strong will to help Phra Alongkot decided to transform the temple into a place for people suffering from AIDS. An eight-bed AIDS hospice was built with support from the Ministry of Public Health in 1992. The hospice was speedily expanded as the number of PLWHAs (lees : People Living With Hiv/Aids)
who needed help increased.

"At first, there were very few patients and only 8 beds. Not long afther. the number of patients increased from 8 to 30, to 50, then to 80 and never declined. Most of them came were discharged from hospitals but had nowhere to go. Their families did not want them to return home. Some of them were left, by their families, in front of the temple" (Phra Alongkot)

In the early days many people were afraid of AIDS. Upon opening the hospice at the temple, the abbot was rejected by the community. People refused to offer him alms and stopped visiting the temple. Against the tide of resistance from the community, Phra Alongkot continued providing care to unwanted AIDS patients. It took at least 3 years to be accepted as more and more families became victims of AIDS.
Even now though a great effort has been made to reduce the stigma but what is said by this woman left at the hospice temple confirms he temple continues to be the choice for PLWHAs.
"I got AIDS from my husband. He died from AIDS three monds ago.
My mom took me here because nobody could take care of me. She was afraid of HIV+, however I understood her. Lended up here, and had no place else to go"

THE GROWING HUMANIZED WORKFORCE CARING FOR AIDS PATIENTS

Many  may wonder how the temple takes care of full-blown AIDS patients.
The care at the temple in the early days of establishment was mainly based on traditional knowledge provided by the abbot. Modern medicine was jointly supported bij public health care sittings of the government sector with  two nurses and one doctor working as volunteers.

The workforce at Wat Pra Baht Nam Phu can now be described as a mixed skills team which includes the services of monks, professional health care providers. healthy PLWHAs, and volunteers Apart from the monks residing at the tempel, there are 4 health care providers, a practical nurse and three registered nurses, working fulltime at the hospice.
These staff received scholarships from the Dhammaraksa Foundation for their Studies and signed contracts to work at the tempel hospice for some years. However, it would not by possible for the employed nurses alone to provides comprehensive care to a large number of severely ill patients. Healthy PLWHAs and volunteers have made a great difference to the care of the patients. The team has saved many lives of PLWHAs.
 The number of deaths from AIDS at the tempel has decreased sharply. The quality life of the PLWHAs has also been enhanced.

Good Hearts and Good Hands Make Good Lives of AIDS Suffering People Visiting  the temple,
a number of volunteers jointly working with the full-time staff in providing excellent care to the full blown AIDS patients can be seen.
Having talked to the care team, both full-time staff and volunteers, a conclusion could be reached that all care givers at Wat Pra Bath Nam Phu were drawn together by the sincere desire to help people who are Suffering and in need.


Ps :  Ik heb de tekst van het artikel precies over genomen van het oorspronkelijke.
        Enkele passages heb ik in de praktijk anders ervaren en /of komen onduidelijk op mij over.
   


dinsdag 22 april 2014

dinsdag 22 april

Gisteren is de beloofde foto met Mali gemaakt. Somporn was zo vriendelijk mijn camera te hanteren.
Vanmorgen heb ik hem laten afdrukken en in een lijstje gezet.
Een paar dagen geleden vroeg Mali me haar steeds verder uitvallende haar wat korter te knippen.
Ook zij heeft, zoals ik dat zo vaak tegen kom bij het haar knippen, een enorm litteken op haar achterhoofd ten gevolge van een brommer ongeluk.



Een kleine foto impressie van mijn bezoek vandaag, op mijn laatste vrije dag denk ik, aan het tempel complex Wat Phra Putabat, een km of 20 van Lopburi richting Saraburi.
Ik heb mijn gezicht en mijn blote armen met factor 50 zonnebrand middel ingesmeerd eer ik aan mijn tochtje begon. Dit met de ervaring van verbrande armen vorige keren.


                                      Omdat het een gewone doordeweekse dag is, is het er in tegenstelling dan op een feestdag of weekend, heel rustig.

                                                   detaille van marmeren versiering....


                                                           veel goud en glinstering...


pracht en praal...




 In deze tempel heb ik na een meditatie de vurige kinderwens van mijn neef (en Petekind) Migel en zijn echtgenoot George neergelegd....



                                          detaille van plafond versiering in Chinese tempel....


meerdere wijzen uit het oosten...

kolossale gong...


prachtige vormen van oude stam...

en bloemen mogen niet ontbreken....
 



deze monnik sculptuur werd net opnieuw aangekleed.....

maandag 21 april 2014

maandag 21 april

zaterdag 19 april,

Mali heeft me al een paar keer gevraagd om een foto van haar en mij samen te maken. Ze wil deze net als die met Helga ingelijst hebben. Maar vandaag is ze zo beroerd dat ik haar laat slapen.
Vanmorgen had ze zo'n hevige hoestbui dat ze zuurstof nodig had om op adem te komen.

Sangwan is stil vandaag merk ik. Nog onder de indruk van het overlijden van Jing gisteren.
Wanneer ze even een dutje doet zet ik een vaasje met een paar bloemetjes die ik buiten geplukt heb op haar bedkastje. Als ze me later ziet en bedankt, doe ik quasi verwonderd.

 Nog een paar keer zegt ze me vandaag dat ze de bloemetjes leuk vindt,
hoe blij kun je iemand maken met zo iets kleins....

Grote delen van de dag ben ik helemaal alleen op de afdeling, hetgeen de laatste tijd steeds vaker voorkomt, ik hoop dat niet iets gebeurd.

Als ik huiswaarts ga heb ik een platte voorband. Na het oppompen heeft hij het gelukkig gehouden tot op de grote weg. Het gat is zo groot dat er een nieuwe binnenband op moet. De eerste pech met mijn nieuwe brommer, waar ik inmiddels toch alweer bijna 800 km mee gereden heb.

zondag 20 april,

Pasen in Europa...Het is zo heet vandaag dat het is alsof vuur uit de lucht valt, maar liefst 39 graden.
Voor morgen wordt er zelfs 40 graden verwacht.

Vandaag wordt het middageten gedoneerd. Grote ketels met een stroperige goed gevulde soep staan klaar om uitgedeeld te worden. Van alle kanten komen de buitenpatiënten hun porti ophalen, samen met een grote plastic beker gekoelde drank.

                                                    Een van de dames die uit serveert...
                                           sorry van de wazige foto, er zat een spatje op de lens.
 
De steelse blik van Na-da,
altijd even ondeugend.
Het is haar niet aan te zien, maar als er iemand kan eten dan is zij het wel.
Tig keren op een dag zie ik dat iets aan eten is. Ik zag dat van de soep twee porties op had.
 
maandag 21 april,
 
De zeventigste verjaardag van mijn zus Elly, jammer dat ik er bij kan zijn.
Gisteren werd een andere van mijn zes zussen vijfenzestig.
In die vijf tussenliggende jaren heeft mijn moeder vijf kinderen gekregen.
 
 
Dang is een van de meest rustige patiënten.
Zelden dat hij iets vraagt. Daarom moet ik oppassen dat hij niet ontglipt aan mijn aandacht.
Dang heeft een halfzijdige verlamming en kan niet spreken, wel lopen. Dang is heel lichamelijk en zo verloopt ons "gesprek" dan ook. Hij kan hartelijk lachen om mijn grappen en mijn plagerijen.
 
Er is een nieuwe patiënt in bed 9 gekomen (ik heb nog steeds de neiging te zeggen het bed van Wirai)
Ik ben er vandaag niet toegekomen hem echt aandacht te geven. (ben weer bijna de hele dag alleen op de afdeling) Hij lag veel te slapen en onwennig rond te kijken. Hij maakt op het eerste oog niet een erge zieke indruk. Hij heeft een vreselijke huid aandoening.

vrijdag 18 april 2014

vrijdag 18 april

Dinsdag 15 april 3de Songkran dag,

Gisteravond heeft het behoorlijk geregend en vannacht een aanhoudend onweer.
Het is weer wennen aan het voortdurend concert van de padden in de modderpoel naast het guesthouse.
Ook op weg naar het hospice is het opletten geblazen met de gladde modder op de veldweg.

Een deel van de dag is geen water, een ware ramp. Halverwege het douchen van de patiënten was er geen druk meer op het water. Dit komt vaak voor na/bij een onweer.
Mijn handen die ik doorgaans om de tien minuten moet wassen doe ik nu ontsmetten met een flesje gel.

Als je Anan elke dag ziet valt het niet zo op dat hij magerder wordt. Vandaag viel me zijn ingevallen gezicht en zijn magere benen op. Toch eet hij meestal goed. Hij beweegt ook steeds minder en zijn lach wordt sporadisch.

Ik zie dat Sirichai nu drie morfine pleisters op zijn rug heeft. Ik krijg geen hoogte van het beleid en moet het maar proberen los te laten.

In bed 9 is met hoge koorts Jing opgenomen. Jing verblijft in een van de huisjes en is vaak op het bed van Sangwan te vinden, waar ze dan breeduit met haar volle postuur nog maar weinig plaats voor Sangwan laat.


 Donderdag 17 april     Het kappers duo uit Bangkok weer aanwezig, onafgebroken knippen ze heel wat patiënten vandaag en raak IK even wat klanten kwijt.
Deze, heel bedeesde jongen is zo handig, ik kijk mijn ogen uit hoe kunstig hij knipt, een heel goede vakman, ik word nog net niet jaloers, maar het scheelt niet veel

 
 

er zijn nog menige wachtenden voor u.......
 
Vandaag kan ik niet tegen de smerigheid. Wat me anders niet ZO opvalt irriteert me vandaag het vuil en de stank. Steeds moet ik de neiging om schoon te maken onderdrukken, wat me niet altijd lukt.
 
Met Jing de vrouw in bed 9 gaat het helemaal niet goed, ze ziet helemaal geel en reageert nauwelijks als je haar aanspreekt. Ik zie wel dat ze steeds zelf drink en zorg er dan ook voor dat haar drinkflesjes steeds gevuld zijn. ze gloeit van de koorts.
 
Sirichai chanteert me. Hij roept me weer telkens als ik langs zijn bed loop.
Ik heb een paar keer gedaan of ik hem niet hoorde, of gezegd dat ik bezig ben, dat hij even moet wachten. Nu zegt hij als ik dit hem niet masseer dat hij dan niet eet.
Hij weet dat ik na het avond eten geen tijd meer heb om te masseren en toch vraagt hij het elke keer.
Ik zei dat ik kwaad op hem was, later bood hij met een "solly" zijn verontschuldiging aan.
 
 
Vrijdag 18 april   Er is niemand van de verpleging aanwezig als ik zie dat Jing het benauwd heeft. Daarom besluit ikzelf om haar zuurstof te geven. Haar opgezwollen hoofd is gloeiend heet, haar huid klam en haar voeten koud. Wezenloos kijkt ze voor zich uit.
Wat later zie ik dat Sangwan bij haar aan het bed staat. Ik geef de slecht ter been zijnde Sangwan een stoel zodat ik nu een dan even voor andere dringende dingen weg kan. Ik zie dat Sangwan het moeilijk heeft met de steeds slechter wordende situatie van Jing. Sangwan blijft uren bij haar waken en ik breng haar wat te drinken.
Tegen kwart over twee als ik zie dat het niet lang meer kan duren blijf ik erbij. Sangwan zit zachtjes te snikken en vraagt om een tissue. Heel rustig zakt Jing steeds verder weg en om vijf over half drie sterft ze.
Na een uur zie ik dat ze haar gaan afleggen, er staan meerdere mensen om haar bed. Ik houd afstand omdat ik zie dat S.....  dat gaat doen. Ik kan niet tegen de ruwheid waarmee hij werkt en de patiënten benaderd. Sangwan wordt ruw opzij gezet omdat ze in de weg staat..
Van uit de verte zie ik hoe ze Jing haar kleren uittrekken en haar doodskleren aan doen. Ik kan het toch niet laten om er naar toe te gaan en zie dat ze zijn vergeten haar lichaamsopeningen met watten te vullen. Opnieuw moeten haar kleren worden uit getrokken, ik zie dat de witte broek van achter al helemaal vuil is. Ik moet me erg inhouden, maar schiet toch toe om haar hoofd goed te leggen als ik zie dat door al dat ruwe gedoe het hoofd helemaal verdraaid ligt.
Ik weet, wij westerse vrijwilligers zijn vaak te empathisch, dat is niet goed. Maar met dit ruwe en in mijn ogen niet respectvol handeling kan ik niet omgaan.
 
 
IN MEMORIAM  :  JING 18 april  35 jaar.
 
Ik breng Sangwan terug naar haar bed en troost haar.....

dinsdag 15 april 2014

zondag 13 april Songkran

Zelf heb ik vandaag geen foto's gemaakt, de Songkran foto's zijn van Helga...

het witte op mijn (en alle anderen) gezicht is opgedroogde klei. Dit wordt als teken van gelukwens vandaag op je wangen gesmeerd.
Hier en daar krijg je een plas water over je heen gegooid, soms met ijs gekoeld, nou dan blijft je adem even achter.

 
Nung blij met muziek...
 
dansende mali....
 
even uit de band springen en dansen met Pakai....
 
water gieten over handen van Phra Alongkot....
 
 
daarna de andere monikken...
 
Lange rijen wachtenden om met water te worden overgoten...
 
 
 
 
 Buntam
 
 
 
Helga masseert Buntam....
en neemt vandaag afscheid.
 
Ook vandaag voelt Mami zich ziek, vroeg in de middag gaat ze terug naar het guesthouse,
morgen vertrekt ze weer naar Bangkok.
Mijn laatste twee weken ben ik er alleen.
 
 
 
Vaak gaat het oefenen er erg stevig aan toe,
Jao heeft het been van Sommai in meer gestrekte toestand gefixeerd...
 
Ook op weg naar huis op de brommer wordt er hier en daar met een slang of een emmer met water naar je gegooid. Auto's worden met klei na gegooid, een niet ongevaarlijke traditie.
 
 
 
 



donderdag 10 april 2014

donderdag 10 april

Ondertussen weet ik wel zo ongeveer de diverse slaap plekken van de honden.
Maar toch moet ik steeds opletten niet te struikelen, want ze wijken voor geen meter als je langs wil.
Ook ligt er een vaak voor de deur van het toilet, waar ik dan bij gebruik overheen moet stappen.




                                              Nung met de vele plaatjes op zijn lichaam....

Jao gaat met het oefenen van de patiënten wel erg ver, hier heeft hij het been van Sommai vast gebonden om het in een bepaalde stand te houden..

foto volgt....



Helga is al bezig met haar afscheid en is vandaag foto's aan het maken. Ze vraagt me om een paar foto's van haar en een patiënt te maken.
Ik ben Buntam op bed aan het wassen als ze vraagt een foto van hem en haar te maken. Met een verschrikt gezicht pakt hij mijn arm vast en vraagt hij mij of ik ook naar huis ga. Dat komt wel even binnen, als de anders zo woorden loze Buntam zegt dat hij mij zal missen.

Lilawadee, altijd weer mooi om een plaatje van te maken....

Al een paar keer ben ik terug moeten gaan naar de winkel in de stad om een nieuwe batterij voor het mobieltje van Sunisa te kopen. Elke keer was er weer iets, zodat ik zonder batterij terug kwam. Eindelijk kreeg ik gisteren het mobieltje weer mee en blijkt het toch niet goed te werken. De man in het winkeltje had bij nader inzien geen originele batterij en heeft toen goed bedoeld (of zakelijk inzicht) wat met een te kleine batterij geïmproviseerd.
Ze vond het zo erg voor mij dat ik weer terug moet naar het winkeltje, dat ze zat te huilen.
 
 
een van de scharminkels, die bijna geen vacht meer heeft van de schurft....
 
Al een paar keer ben ik bij thuiskomst in het guesthouse door een insect gestoken wanneer ik mijn brommer wilde parkeren. na de steek zie ik ook nu weer dat de dader dood op de grond ligt. Als ik nader inspecteer waar het vandaan kan komen zie ik onder een blad van de bananen plant een beginnend nest van een soort wesp. ik heb het nest met blad en al verwijderd om meer steken te voorkomen.

dinsdag 8 april 2014

maandag 7 april

De hoofdwond van Chanalong valt gelukkig mee, zeker als je zag hoe deze gisteren bloedde.
Ik begrijp van hem, dat hij er twee hechtingen in heeft.

Omdat ik vandaag Dr. Kitti weer zie neem ik aan dat hij zijn werkdag hier naar de maandag verplaatst heeft. Ik vraag hem om naar Sommai, van wie ik op dat moment de pamper aan het verschonen ben. Hij geeft me een gel om rond zijn kruis te smeren.

We moesten een tijdje op de familie wachten eer de crematie van Lek kon beginnen.
Op de achtergrond Somchai de man die de crematie leidt en uitvoert, met hulp van Winay op de voorgrond.

Bijzondere vruchten aan een palmboom....

 Ze zijn volgens Winay te eten, maar ze hangen erg hoog...

Omdat we toch moeten wachten, en de tijd nuttig willen besteden, krijgt Somchai van Tiboa een rugmassage....

de tatoo op het been van Somchai....

en een mooie Tatoo van een godin over zijn hele rug....
 
 
 Dan kan uiteindelijk als de familie is gearriveerd de crematie beginnen.

De broer van Lek, die als twee druppels water op hem lijkt, neemt afscheid...
Toen ik zag dat hij tussen de dichtgemaakte doek de hand van Lek aan het zoeken was, vroeg ik aan Winay om de doek te openen en ook het hoofd van Lek vrij te maken..

                                           de familie bedekt lek met papieren bloemen....

Lek wordt uit de kist op een plank gelegd omdat de kist niet mee in de oven gaat...

Op weg naar huis even een foto maken van de rijstvelden...