donderdag 27 februari 2014

donderdag 27 februari

Het was wennen gistermorgen voor het eerst met de nieuwe brommer.
Als ik al naar de gashandel keek schoot hij vooruit. Bij de oude moest ik wringen om gas te geven.
Dat was dus wel even oppassen.


Gisteren was Sirichai van bed 35 jarig. De dag ervoor had hij dat al aangekondigd. Ik heb voor hem gezongen en hem een knuffel gegeven. Helga had een mini verjaardagtaartje met één brandend kaarsje erop voor hem.
 
                                     de nu 39 jarige Sirichai met de gekregen tijger knuffel....

Het was een meevaller dat ik de el. bediening van het bed van Sirichai vond, zodat we niet elke vijf minuten zijn bed stand met de hand hoefden te veranderen. Nu kan hij het zelf bedienen.
Doch na een dag begon hij weer telkens te roepen, nu voor andere dingen en dat hij pijn heeft en een massage wil. Zijn bed staat nu op een punt waar wij vaak langs lopen en telkens roept hij voor iets. Het was dus niet de stand van het bed, maar de aandacht die hij nodig heeft.

In bed 9 is Koen van de vierde verdieping komen te liggen. Ze ligt aan de zuurstof, bibbert van de kou en is helemaal niet lekker. Ik maak een kruik voor haar en leg die op haar buik. Ze slaapt bijna de hele verdere dag.

Er zijn enkele nieuwe patiënten opgenomen, maar zijn naar de vierde verdieping of naar een huisje.
Als ik een van de jongens zijn hoofd kaal scheer waar hij om vraagt, komt er een grote tattoo te voorschijn. Even later zie ik op zijn achterhoofd een groot en lelijk litteken. Als ik vraag of hij een ongeluk heeft gehad zegt hij dat hij als kind van een schommel is gevallen.

Ik heb de nagels van Prassert ultra kort geknipt. Steeds krabt hij de wonden op zijn benen, rug en buik open. Steeds moest ik zijn nagels schoon maken, ik had geen idee hoe ze zo telkens zo smerig waren. Ik moet hem nu letterlijk het bloed onder de nagels vandaan halen, een niet zo'n prettig karweitje.

been van Prassert.
 
Tinoy is maar wat blij met de tas die ik voor hem kocht, nu kan hij, de totaal versleten oude, vervangen.
 
s'Middags komt er een man met een gitaar optreden. Hij praat een beetje verward alsof hij dronken of iets gebruikt heeft. Wellicht krijg hij niet genoeg aandacht of applaus, want na twee en een half liedje vertrekt hij nadat hij voor zichzelf geklapt heeft.
 
Na werktijd ga ik naar de markt. Helga is morgen jarig en vroeg mij wat ze zou kunnen trakteren.
Ik geef haar een hint om fruit te kopen en dat de patiënten heel graag druiven hebben.
Op de markt vraagt de man 200 bath voor een kilo. Ik bestel drie en een halve kilo. Als ik wil afrekenen zegt hij plots dat ze 250 bath per kilo kosten. Ik voel me een beetje belazerd en zeg de koop af. Ik rij naar een andere markt en krijg daar mooi druiven voor 100 bath de kilo.
 
Vannacht zeer slecht geslapen. Ik ging om negen uur naar bed en werd om twaalf uur wakker van de warmte. Ik ben opgestaan en met de foto's op mijn laptop gestoeid, wat me waarlijk lukte om ze op mijn weblog te plaatsen. om een uur ging ik terug in bed maar ben om twee uur weer opgestaan.
Ben uiteindelijk pas weer om drie uur in slaap gevallen.
 
Helga heeft de druiven gewassen en hebben we ze samen in kleine zakjes verdeeld.
 
Helga trakteert op druiven...
 
 
 
Vanmiddag wenkte iemand uit de verte op me die ik niet meteen thuis kon brengen, maar wel een beetje bekend voor kwam. Toen hij een gebaar maakte van een bril herkende ik de man waar ik twee weken geleden een nieuwe leesbril bij kocht in de stad en vorige week terug ging om hem wat bij te laten stellen. Ik moest bij de aankoop een adres opgeven en gaf toe de tempel op omdat ik het adres van het gueshouse niet uit mijn hoofd wist. Hij kwam de tempel bezoeken maakte hij me duidelijk.
Omdat er een paar patiënten slecht ziend zijn liet ik hem deze patiënten zien om hen eventueel te kunnen helpen met een bril. Twee patiënten zouden in aanmerking kunnen komen en daar ga ik maandag mee naar zijn zaak om een bril aan te meten. Ook nu kon Wan weer mijn tolk zijn, en maandag gaat Kew mee, die ook wat Engels spreek omdat de opticien
geen Engels praat.
 
Hoe blij kan iemand zijn met een nieuwe kussensloop. Nou dan had je Sangwan moeten zien, ze glunderde helemaal en koesterde het exemplaar dat ik in de supermarkt voor haar kocht.
De laatste dagen is geen kussensloop te vinden. Terwijl vorige keer een enorme stapel van die donkergroene in voorraad waren.
 
Salai vertelde me gisteren dat hij gaat vertrekken, hij gaat terug naar huis. Hij is op 12 maart jarig, maar dan is hij al weg verteld hij.
Ik moest daarna weer denken aan toen hij hier een maand of dertien geleden werd opgenomen.
Als een half dood vogeltje met een gebroken vleugel (lees arm, die pas na twee weken opnieuw gezet werd)
Ik dacht dat hij het nooit zou redden, omdat hij in mijn ogen de vechtlust miste.
Zijn huid zag er verschrikkelijk uit, zijn bed lag telkens vol met zwarte, natte huidschilvers.
Hele rare dikke nagels die niet te knippen waren.
Nu en dan kwam zijn broer uit Bangkok op bezoek en bracht dan speciale zalf mee waarmee Marijke en ik hem steeds insmeerden.
Ik ben best wel vaak streng voor hem geweest, ook al omdat hij me meteen raakte. Soms dacht ik dat ik moest toegeven aan zijn opgeven. maar ik voelde ook dat hij een kans had om er boven op te komen. In onze ogen weigerde hij om die kans te nemen. Hij kon ontzettend "miepen" (overdreven nichten gedrag) waar ik soms van over mijn nek ging) maar ik had hem graag.
Steeds vroeg hij om in de rolstoel naar buiten te mogen. Ik zei "je mag naar buiten, maar dan wel lopend ". Met heel veel moeite kreeg ik hem op het fietsapparaat dat op bed kan staan, zodat hij liggend kon fietsen om zijn beenspieren sterker te maken. Broodmager was hij.
Ik bleef volhouden al dacht ik soms dat het geen zin had. Ik verweet mezelf soms mijn strengheid naar hem toe.
Uiteindelijk greep hij zijn laatste kans en begon te vechten en raakte hij gemotiveerd. Hij at en at om zijn uitgeteerde lichaam opnieuw kracht te geven en waarlijk hij kwam overeind. Hoe snel gebeurde dat. Zij huid werd beter zijn arm genas kon weer lopen en begon een nieuw leven.
Nu gaat hij naar huis, stevig, optimistisch en met geverfd haar.....
 
Salai februari 2013
 
Salai (geheel rechts) februari 2014......
 
 
 
 

dinsdag 25 februari 2014

dinsdag 25 februari

Toen ik zondag om vier uur wilde stoppen met werken begon het ontzettend hard te regenen. Na een kwartier schuilen, werd het wat minder en ben ik er toch maar door gegaan. Alles rook ontzettend fris en kruidig. Het was de eerste echte regenbui sinds ik er ben eind januari.

Gisteren op mijn vrije dag met allerlei klasjes bezig geweest, ook deze keer is van lezen niets terecht gekomen. Eindelijk heb ik vandaag een nieuwe brommer gekocht. Het was in een kwartiertje gepiept.
Toen ik terug kwam van boodschappen doen hadden ze hem al afgeleverd.
Ik wilde hem uitproberen maar kreeg hem niet van slot af. Jammer de gebruiksaanwijzing alleen in het Thai. Ook op internet is er geen gebruiksaanwijzing in het Engels te vinden, dat terwijl deze Honda ook in Nederland verkocht wordt, wel twee keer zo duur zag ik.
Vandaag heb ik met uitproberen, waar ik even de tijd voor genomen heb ontdekt hoe ik hem moet ontgrendelen en starten. (nee, ik heb er nog geen foto van gemaakt)


 Gelukkig heb ik veel energie en heb ik tot op heden na elke zes dagen werken een vrije dag genomen.

Terwijl ik zit te schrijven zit een mug zich tegoed te doen aan mijn benen. Ik krijg dat kreng niet gevangen.

Vandaag was de crematie van Wirai. Ik had eigenlijk de hoop al opgegeven dat deze nog zou zijn.
Maar toen ik de ramen van de gebedsruimte vanmorgen zag openstaan kreeg ik toch weer hoop.
Ik was een beetje later dan anders (omdat ik eerst voor de papieren /taks van de brommer moest gaan)
maar hoorde meteen omroepen dat de crematie zou plaats vinden. Samen met een man van kantoor waren we de enige aanwezigen bij de crematie, gelukkig kwam Tiboa wat later ook nog. Samen zijn we gebleven tot ze in de oven werd geschoven.
Tiboa had een grote bos verschillende kleuren bougainvilles geplukt, ikzelf een toefje blauwe bloemetjes.



     bloemen als een laatste groet.....

ook gaat er geld me in de kist voor de overledene.......

                 een ieder neemt een van deze papieren handgemaakte bloemetjes als afscheidsgroet...

                                      offergave aan de monniken als dank voor hun gebed....

met een grote toef bloemen en diep respect, neemt Tiboa afscheid van zijn oogappel Wirai..


Wirai wordt naar de oven vervoerd...


de laatste handelingen...


                                 met de typische met opgetrokken h houding van haar benen....


nog even en de deur van de oven wordt gesloten.... vaarwel Wirai....


De knuffel van Wirai die ik ergens achteraf later tegenkwam....
 
Prassert maakt steeds meer contact. Ook hij is een zeer langzame eter. Tiboa neemt hier zorg voor..
 
Prassert en Tiboa...
 
 
 

zaterdag 22 februari

Met de laatste dag in het vooruitzicht, die ze al een dag naar voor geschoven hebben starten Virgine en Melanie, de twee Belgische vrijwilligers de zaterdag.
Melanie kan bijna niet lopen van de pijn in haar rug, maar wil absoluut deze dag masseren.
Virgine heeft migraine maar ook zij laat er zich niet van weerhouden om deze laatste dag te masseren. Zij vroeg me gisteren om voor te doen hoe een pamper te verwisselen, maar is daar toch niet aan overgegaan.

 


                                                                   Virgini en Anan


 
Ik heb Virgini en Melanie gevraagd of ze een stukje willen schrijven over hun ervaringen deze vier dagen over het vrijwilligerswerk in het hospice.
 
"HUMAN SHARING""
 
uit het Frans vertaald schreven ze:
 
Toen we hier vier dagen geleden aankwamen waren we vooral benieuwd wat we zouden aantreffen.
(ze hadden via een Frans televisie programma over dit hospice gehoord en na enkele jaren besloten ze de stap te zetten om naar hier te komen)
De slechte omstandigheden en omgeving waarin de patiënten verblijven om waardig te kunnen sterven trof ons zeer.
We konden als vrijwilliger beschikken over slechts weinig middelen, dit hebben we gecompenseerd met ons hele hart.
We hadden ons niet kunnen voorstellen dat we zoveel zouden ontvangen door gewoon aandacht en massages te geven.
Er is geen grotere verdienste hun gezichten te zien oplichten bij onze aankomst.
Wat een gedeeld geluk.
Maar wat een pijn in ons hart als we morgen niet meer "See you tomorro" kunnen zeggen.
Dit vrijwilligerswerk moet blijven doorgaan, opdat de patiënten waardig kunnen sterven, wat een menselijk recht is.
Met al onze tederheid een bijzondere dank aan Huub, voor zijn toewijding en zijn onvoorwaardelijke liefde voor zijn patiënten.
 
                                     
afscheid van Melanie (r) en Virgini (l)
 
 
detaille van een offergave
 

Fijn, om Mali blij te zien, wat een verschil met een paar dagen geleden.
 
met het grote raam links is mijn kamer.
                        .....wel te rusten.....
 

vrijdag 21 februari

Gelukkig ligt het niet aan de leeftijd van de oudere vrijwilligers, ook de jonge garde klaagt over pijntjes en vermoeidheid. Ik denk dat de emotionele belasting zich ook in het fysieke uit.

Wan, de corpulente dame van bed 12 vraagt of ik een pyjama voor haar wil maken.
(ja, als ze een keer met naald en draad hebben zien bezig geweest weten ze je te vinden)
Ze heeft een grote lap stof en geeft me een voorbeeld zo als ze het graag zou willen.
Ik meet haar taille en kom op 125 cm.
Omdat ik in het guesthouse achteraf ergens een naaimachine heb zien staan, stem ik toe. Al weet ik helemaal niet of ik dat ding aan de praat krijg.

Wanneer ik mijn lunch nuttig zie ik een hond steeds om zijn eigen as lopen alsof hij in zijn staart wil bijten. Het is akelig om te zien als hij niet ophoud. Ik vraag aan Pakai of zij dat eerder gezien heeft,
Ze zegt dat het beest blind is. Ik ga naar hem toe en als is dichter bij komt en hij hoort me loopt hij angstig weg. Ik zie aan zijn tepels dat hij jongen heeft. Ik ga een bakje water halen, maar telkens als ik dichtbij kom loopt hij verder weg. Ik zet het water neer en ga verder met mijn lunch. Als ik klaar ben ga ik kijken hoe het met hem is en zie ik dat hij door een rooster in een ondiepe waterafvoer is gevallen. Met de herinnering aan de hondenbeet eerder, durf ik hem niet aan te raken en hem uit de put te helpen. Met een stop probeer ik hem wegwijs te maken en even laten kruipt hij gelukkig door de kapotte rooster terug omhoog. Iemand heeft inmiddels ook een bak voer voor hem geregeld. Als ik na een tijdje weer ga kijken is hij verdwenen. Kew probeert me gerust te stellen en zegt dat hij dank zij het water terug aar het nest jongen is.

vrijdag 21 februari 2014

donderdag 20 februari

donderdag 20 febr.

Vannacht heeft het hevig gestormd, ik ben er een paar keer wakker van geworden,
ondanks dat ik bij uitzondering moeilijk in slaap kwam.
Om negen uur ging ik naar bed en na twaalven ben ik pas in slaap gevallen.

Eindelijk heeft Kayson zijn been prothesen.
Het is ongelooflijk hoe hij er meteen de eerste keer mee wegloopt in een looprek die ik voor hem in de schroothoop ben gaan zoeken.


 
                                                   De kunstbenen zonder Kayson...


Kayson mét prothesen....
 
 
Vanmorgen was de crematie van Chavee.
 
Ik vind het altijd een beetje oneerbiedig als ik zie dat de kist met deze pick-up wordt vervoerd.
 
 
Gelukkig was er familie bij aanwezig.
Haar enige dochter had het heel moeilijk en huilde de hele plechtigheid.
Ik heb aan een nichtje dat Engels sprak gevraagd hoe oud Chavee geworden is. Ze zei 59 jaar.
 
 
Het stoffelijk overschot van Chavee in de oven..
 
 voor Chavee...
 
Manut
 
Al een paar keer had Manut van bed 25 in de tbc ruimte een opmerking gemaakt over mijn broekriem.
Hij vond hem toch zo mooi zei hij steeds.
Hij liet me een plastic exemplaar zien wat hij van zijn zus heeft gekregen.
Ik heb hem vandaag de mijne gegeven en hij was er zó blij mee.
 
Vandaag heb ik de chocolade uitgedeeld die ik uit Nederland heb meegenomen.
Al een paar keer werd er naar gevraagd omdat de patiënten het van vorige keren nog wisten.
ik heb er een beetje een traditie van gemaakt. (dank zij donateurs)
De repen gaan er gretig in en hoor ik geregeld  "Aroi" (lekker)
 
Sirichai heeft eindelijk zijn luchtmatras gekregen, maar nu blijkt deze lek te zijn.
Tiboa heeft hem vanmiddag voor een andere geruild.
 
 
Mali, de nieuwe patiënt van bed 22 sluit vriendschap met Wan.
Gelukkig went Mali snel.
Ze had het zo koud vanmorgen dat ik een warme kruik voor haar gemaakt heb en op haar buik gelegd heb.
Daarna heb ik er ook een voor Anan gemaakt, die lag ook te rillen, ondanks dat de deuren allemaal gesloten waren.
Na werktijd met Virgini, een van de twee Belgische vrijwilligers naar "Wat Shipa" de massage tempel geweest.
Daarna met ons drie een lekkere vismaaltijd op een terras gegeten.
 
 
 
 

woensdag 19 februari 2014

woensdag 19 februari

Zondag avond is ook Chavee overleden. Dat hoorde ik toen ik gisteren, na een dag vrij genomen te hebben, bij aankomst in het hospice.

IN MEMORIAM:   CHAVEE 16 febr.
 
Op één dag drie overlijdens is al een tijd niet meer voorgekomen.
Ze konden me niet vertellen hoe oud Chavee was.
Ik heb niet kunnen achterhalen of Wirai,  Chavee en Sitipong al gecremeerd zijn.
Het is nu elke dag opletten, want ik wil daar toch wel graag bij zijn.
 
 

Een paar voorbeelden van versleten matrassen.
 
 
Gisteren zijn twee Belgische vrijwilligers uit de buurt van Luik gekomen.
Ik heb de tijd genomen om hen wegwijs te maken. s,Avonds zijn we samen gaan uit eten.



Mede door de goede werking van deze speciale pleister is de doorligwond van Thanin weer een stuk kleiner geworden. De pleister die een dag of drie, vier kan blijven zitten kost 11 euro per stuk.
Dank zij "mijn" donateurs heb ik er genoeg kunnen aanschaffen in Nederland, want hier zijn ze niet te krijgen.
 
 Alleen het binnenste rood is nog open. Hij wilde graag zelf ook de foto van de genezende wond zien.

 
Melanie, een van de twee Belgische vrijwilligers masseert Kayson.
 
 
 
Gelukkig is Pon weer aan te tekenen geslagen, dit nadat ik hem een foto van Jeanny gegeven heb.
Telkens vraagt hij mij de potloden te slijpen, dit kan hij zelf niet omdat hij halfzijdig verlamd is.
 
 
Het lijkt nog niet heel erg, maar de tekening is ook nog niet klaar.
 
Terwijl ik Anan help met eten geven zie ik Faai huilend bij de wasbak staan. Omdat Anan toch heel traag is met eten loop ik naar Faai toe om te vragen wat er met haar is. Snikkend zegt ze "niemand houdt van mij" Ik sla mijn arm om haar heen om haar te troosten en leid haar naar de plek waar het eten wordt uitgedeeld. Als ik terug kom bij Anan zie ik dat Helga, die vandaag weer terug is, het helpen met eten van Anan heeft overgenomen.
 
Faai, meestal is ze wel op deze of een andere schommel tegen zichzelf pratend te vinden.
 Ze is altijd opvallend mooi gekleed.
 
Een paar dagen geleden dacht ik nog hoe goed Ram is opgeknapt tegenover vorige keer. Hij heeft zelfs denk ik aan bodybuilding gedaan, zo gespierd is hij.
Maar vanmiddag liet hij me zien dat zijn romp weer helemaal met een nare uitslag bedekt is.
 
 
Gisteren is in bed 22 al een nieuwe patiënt gekomen en ontzettend magere vrouw.
Vandaag liet ze wat contact toe. Vanmiddag kreeg ze bezoek van een vrouw tegen wie ze heel reageerde. Er was veel spanning voelbaar tijdens dat korte bezoek.
 
 

zondag 16 februari 2014

zondag 16 februari

zondag 16 febr.

Waarom ik deze ochtend vroeger dan anders naar de tempel ga word me later pas duidelijk.
Als ik de grote weg opdraai wordt er op me getoeterd en herken ik de auto van mr. Samrid.
We maken een kort praatje en rij dan door naar het hospice.
Wiet komt me tegemoet lopen en verteld me dat Wirai vannacht is overleden.
In de hal voor het hospice staat de kist met haar stoffelijk overschot gereed om vervoert te worden op de oude pick-up naar het mortuarium.
Gelukkig kan ik haar nog even zien, daar Nilong bereid is om de kist te openen en de lijkwade los te knopen om haar gezicht vrij te maken. Ze is helemaal in het wit gekleed. Dat kan niet anders dan dat Tiboa dit gedaan heeft. Het doet me goed haar nog even gezien te hebben, zo blij dat ik dat kwartier vroeger dan anders hier was.


                                                      Een laatste groet aan Wirai....

Wirai is 63 jaar geworden en verbleef hier zo'n vier jaar in het hospice. Oogappel van Tiboa.
Hoe vaak zou ze zijn naam hebben uitgesproken. Hoe vaak heb ik haar geholpen met eten geven in al die jaren.
Hoe vaak vroeg ze om een koude Cola. Eigenlijk weet ik niets van haar leven, raar, als je iemand al zo lang "kent". Zelfs de reden van de diepe opvallende deuk in haar hoofd ben ik niet te weten gekomen.
Maar eigenlijk is dat allemaal ook niet belangrijk, ik heb haar mogen ontmoeten!
Ze laat een grote leegte achter.

Ik heb nauwelijks tijd om te beseffen dat ze er niet meer is, en mijn emotie laten zijn of ik word geroepen dat Sitipong van bed 11 heel zwaar ademt. Snel wordt hij aan de zuurstof gelegd.
Ik blijf bij hem, hou zijn hand vast en spreek hem toe.
De tussenposen van zijn ademhaling duren steeds langer en nog geen kwartier later om vijf voor negen sterft hij.

De zojuist overleden Sitipong, nog maar twee dagen hier. Hij is slechts 23 jaar geworden.
(gisteren werd me nog verteld dat hij 24 jaar zou zijn)
Ik help Wi en Tiboa met het afleggen en in de kist te leggen.

 
 
Op het overlijdens formuliertje staat vijf over negen als overlijden, omdat ik tien minuten in alle rust heb gewacht zijn heengaan door te geven.

 het in katoen gewikkelde lichaam van Sitipong.
 
 
en voor de tweede keer vandaag wordt er een kist afgevoerd
 
Wan, de vrouw die naast Sitipong ligt verteld me dat hij gisteravond over zijn leven heeft verteld.
Dat hij niet geliefd was bij zijn stiefmoeder en dat hij graag hier in het hospice wilde sterven.

 
 
IN MEMORIAM  WIRAI en SITIPONG  16 februari 2014
 
Daarna ben ik even, na deze heftige start vanmorgen, een kopje koffie gaan drinken bij Pakai.
 
 
 
Chavee slaapt de hele dag. Nu en dan maak ik haar even wakker om haar een heel klein slokje te laten drinken. Toch zuigt ze nog door het rietje. Ze liet vanmorgen toe dat ik haar mond fris maakte.
 
Ik laat de handen van Prasert in een badje van warm Badedassop weken om daarna zijn nagels te knippen en schoon te maken, zelfs Tiboa kon dit niet over zijn hart krijgen en vroeg het mij te doen.
Ik scheer zijn lange baart, maar wacht nog even met zijn haar te knippen.
Om drie uur hou ik het voor gezien, ik ben bekaf van deze heftige dag en ga naar huis.
Ik laat me op mijn bed ploffen maar kan de slaap niet vatten en sta na een half uur weer op.
 
Vanavond met Helga gaan eten bij Lek en gezellig bijgepraat. Helga heeft een paar dagen vrij genomen om haar nieuwe woonruimte in te richten.