zaterdag 13 december 2014

zondag 7 december

Zaterdag 6 december,
Alweer mijn laatste werkdag, mijn drie maanden hier zijn omgevlogen.
Hoewel ik mijn vertrek al een paar dagen geleden heb aangekondigd wordt er hier en daar met verbazing gereageerd als ik afscheid kom nemen, waar ik al in de loop van de ochtend een begin mee heb gemaakt.
Het laatste, en het moeilijkste is het "loslaten" van de patiënten.
Tot op het allerlaatste moment wordt er aan me getrokken met vragen als "Khoen Hoeb pamper change"  "naam yen" (koud water) "ta pom"  (haar knippen),  "noad lang" (rug massage) enz, enz.
Zodat ik met mijn rugzak al om nog wat karwijtje afhandel.
Zolang er maar niemand begint te huilen gaat het goed. Maar al bij Sunisa, die zich snikkend tegen me aanduwt krijg ik het moeilijk.

Thanit

De emotionele Thanit doet dat nog eens over. Gelukkig ben ik nu dicht bij de uitgang en met een kushand de ruimte in verlaat ik het hospice.

zondag morgen 7 december,
Onderweg naar het vliegveld krijg ik een bericht dat Kimlai, manager van het vroegere aidsproject in Thatako me daar wil begroeten.


Met de heerlijk ruikende "Malai" in ontvangst nemend neem ik afscheid van Kimlai.
 

Kimlai en Sutree

 
Met een laatste blik op Azië vanuit het vliegtuig sluit ik met weemoed een heel mooie periode af.
 
Dan realiseer ik me dat het deze maand (26 december) tien jaar geleden is dat de verwoestende Tsunami plaats vond en duizenden slachtoffers maakte.
 
 
Deze beelden doen me ook weer terug gaan naar voorbije zomer tijdens mijn trekking in de Himalaya India.
 
 
foto: Annemiek Vanderpas, Ladakh India juli 2014
 
en ga ik bij thuiskomst weer wat tijd nemen voor mezelf........
 
Maar niet zonder eerst de belangstellende webloglezers, ondersteuners en donateurs te bedanken, zonder wie ik dit werk niet zou kunnen doen.
 

donderdag 11 december 2014

vrijdag 5 december

5 december, Nationale feestdag in Thailand, verjaardag van koning Bhumibol die 87 jaar wordt.
Het is tevens Vaderdag hier vandaag en per toeval ook mijn eigen verjaardag.

 
De verjaardagstaart waar Pakai en haar familie mij mee verraste en spontaan wordt er Happy Birthday ingezet door een groepje patiënten, in het geel gestoken vanwege de dag van de koning.
 
 
 felicitatie van een broze, fragiele Mea Dang
 
 
 Klein deel van de cadeautjes, die naar gelang de dag vorderde steeds massaler werden.
 
 
 Staande op zijn bed geeft Lem Kitti een buikmassage.
 
 
Ik wilde de patiënten voor mijn verjaardag trakteren. Heb samen met Wi en Sompon een feestje op touw gezet. Om vier uur begin ik met meerdere patiënten in rolstoelen naar de feestplek te rijden
En al gauw komen de buiten patiënten op de muziek af en wordt het gezellig druk.
 
 
 
 
 
 Vele handen maken licht werk, 10 medewerkers hebben zich beschikbaar gesteld om  hapjes klaar te maken en de gasten/ patiënten te bedienen.
 
 
Uiteindelijk mag ik 94 gasten op mijn partijtje begroeten (is me eerder nog nooit overkomen)
 De toespraak van de manager had voor mij wat korter gemogen. De lekkere hapjes en frisdrankjes worden dankbaar verorberd.
 
 
Een beetje zenuwachtig wordt ik door Oa toegezongen...
 
 
 
Ook Mapot wil zijn steentje bijdragen en wil later de microfoon niet meer afgeven.
 
 
 
Na het mooie feestje dat tot het donker werd duurde. was er een eerbetoon aan de jarige koning.
 
 
 
Met een toespraak en samenzang werd de avond afgesloten.
 
 
 
Als de volle maan aan de hemel prijkt en mijn gasten vertrokken zijn, rij ik heel voldaan naar huis.
 
Bedankt,  Nit, Pakai, Ploi, Noy, Bupha, Pon, Tat, Kaison, Dang, Nakrup, Nuna, Anun, Tawon, Thanit Pawit, Maree, Somsuk, Sunawan, Anuson, Nom, Tanin, Tonabon, Urai, Jirapan, Mali, Nunyapon, Peun, Wanna, Wanpen, Pin, Patchare(1) Patchara(2)  Dan, Padone, Suginda, Sombat, Monchi, Sunan, Tawatchi, Bangong, Tou, Sunisa, Pay, Samroy, Rut, Pritun, Banni, Butcharin, Toy, Da, Nan, Wit, Birt (1)Birt(2) Suti, Somji, Panutsin, Bun, Mapos, Kam, Danai, Adison, Surat, Wanlop, Tuk, Tay, Tom, Nay, Tona, Nuy, Ronachi, Chai, Danita, Usa, Anong, Put, Madao, Tonasi, Kokit, Aumpai, Yong, Manog, Wi, Sompon, Tan, Ken, Kona, Apple, Na, Dan(1) Dan(2) Dune, Ploy, Tay.
Voor deze prachtige avond. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

donderdag 4 december 2014

woensdag 3 december

                                                                                                                             foto: Tum
                                       Luisteren met Neung in de rolstoel naar de ellenlange toespraak van de abt. Vermoeiend omdat ik er bijna niets van versta, ongeduldig vanwege mijn "verloren" tijd.



 
De zeven verschillende medicijnen die Anan s' middags moet slikken.
Hij wil ze allemaal tegelijk innemen.

 
Tiboa dept de huidaandoening van Sommai.

 
De uitslag op de romp van Sommai.
Hij zegt dat het niet jeukt of pijn doet.


 
Sommai heeft veel meer pijn in zijn benen, daar worstelt hij de hele dag mee en is er minder aandacht  voor de huiduitslag.
 

 
Sommige bezoekers zijn echt geïnteresseerd  in de patiënten en gaan met hun in gesprek.
 

 
Een paar dagen geleden kwam Sulat van de vierde verdieping doodziek het hospice binnen, moest meteen aan de zuurstof en de vernevelaar.
Gelukkig gaat het nu weer beter. Ik probeer met allerlei voedzame en lekkere dingen haar weer te laten aansterken.
 
 

 
voor de grap, Anan met zijn leesbril op.
 
 

 
Sommige ex-patiënten/ bewoners komen na verloop van tijd nog eens op bezoek, zoals deze mooi uitgedoste ladyboy (ben zijn/haar naam kwijt) die de patiënten trakteerde op een koel drankje.
 
 
 

maandag 1 december 2014

maandag 1 december Wereld Aids Dag

 
Ik heb de tekst achter op het shirt van Chet dat hij gisteren droeg met een plakkertje even aangepast.
 
Maandag 1 december Wereld Aids Dag.
 
 
                           Getting to zero !!!

 


Ik ben eraan gewend dat als ik vanuit de ziekenzaal naar buiten kijk mijn zicht verstoort wordt door deze stapels doodskisten onder het afdak.
Maar als ik er stil bij sta is het absurd dat in deze tijd dit beeld, deze situatie in 2014 nog voor komt.
Hoe graag ik dit werk ook doe, ik zou wensen dat het morgen niet meer nodig is.

vrijdag 28 november 2014

donderdag 27 november

Vanmorgen, ik weet al niet meer hoe het kwam, dacht ik voor het eerst in de twee en halve maand dat ik hier ben aan mijn prostaat kanker. Omdat ik er niks van voel of merk sta ik er bijna nooit bij stil. Bij de laatste controle voordat ik naar Thailand vertrok was alles stabiel.
Ik hoef nu ook niet meer over drie, maar pas over vier maanden weer op controle, ook dat is een geruststellende gedachte.

Ook in het begin van deze week waren de ochtenden koel.
Maar voor de tijd van het jaar is het daarin tegen s' middags weer erg warm, zo'n 34 graden.
Ik zag toen ik vanmorgen naar de tempel reed al wat gele, verdorde plekken tussen het groen op de heuvels.
Het heeft nu ongeveer twee weken niet geregend.

 
Sunisa compleet met trui en sokken tijdens een van deze koele ochtenden.
 

 
Supin heeft het nooit koud, ik denk dat dit een andere reden heeft dat ze met haar hoofd onder de deken ligt. 
 

 
Jumlong heeft toch de ventilator aan terwijl hij zich helemaal tegen de kou in zijn deken heeft gewikkeld. Ook als ik de ventilator uit zet staat hij binnen no time weer aan, dus daar ben ik maar mee gestopt.

 
Gisteren wilde Yang-Yang een gezichtsbehandeling.
Hij durfde het niet rechtstreeks te vragen, wat ook gebeurde was dat de andere mannen er wat lacherig over deden. maar de pokdalige gezichtshuid van hem kon het goed gebruiken.

                 Yang-Yang
 
 
Neung wilde het eigenlijk meer voor de grap en ook al omdat Dr. Kitti hem aanmoedigde.
Het viel me op hoe rustig en stil ook hij bleef liggen tijdens de behandeling
Neung heeft een ontzettend mooie egale huid.
 
 
Gisteren was er weer een camera ploeg aan het filmen.
Ik heb me een beetje afzijdig gehouden toen ik zag dat ze waren aan het interviewen.
Op een paar keer na dat de camera me volgde met wat ik aan het doen was, hebben ze me met rust gelaten.
 
Vandaag was Lenie en Lisa op bezoek. Zo'n tien jaar geleden waren ze vaker voor langere tijd vrijwilliger in het hospice.


 
Deze week mocht ik dit prachtige kindje bewonderen, zoon van Lek en haar man.
Bij hun in het eettentje neem ik twee tot drie keer per week mijn avondeten.
Wint is twee weken te vroeg geboren en is 12 dagen oud op deze foto.
Hij ligt er heel tevreden bij, en lachte even, maar ik was net te laat met de camera.
 



Aan de manier waarop Dumnuy naar de verpleegster kijkt lijkt het me geen objectieve bloeddruk meting. Ondanks dat hij een van de oudste mannen is heeft hij het meeste last van zijn hormonen. De vrouwelijke vrijwilligers moesten altijd wat afstand van hem houden.


Bij het naar huis gaan kwam ik in het veld een groepje mensen tegen die in een wei de oogst van "Katiap" -vrucht waren aan het verwerken.
In het prachtige, nog warme late zonlicht zaten ze onder een paar bomen en hadden het heel gezellig met elkaar. Ik vroeg of ik een paar foto's mocht maken, wat giechelend bevestigd werd.

 
Deze vrouw rist de vruchten van de takken.



 
De anderen steken met een bepaalde stok de vruchten uit de huls, waarna uit de prachtig rode schil een witte vrucht tevoorschijn komt.
 

 

Wat me opviel deze week was dat er een tweede keer mais is gezaaid. Op een paar velden staan de verdroogde resten van de vorige oogst nog en op andere plaatsen komt weer nieuw loof op.
De zonnebloemen die in het verleden zo prachtig elk jaar in massa stonden te bloeien zie ik jammer genoeg niet meer.

 
De geriste vruchten, klaar om doorstoken te worden.
 


jong geleerd.....
 
Het meisje was zo verlegen dat ze de appel die ik haar wilde geven niet durfde aan te nemen.

zaterdag 22 november 2014

vrijdag 21 novenmber

Ook vandaag begon de dag voor Thai begrippen heel fris.
Ik heb in het winkeltje nog een paar mutsen gekocht voor wie er nog geen heeft.
Anan had vanmorgen ijskoude handen en voeten, heeft de hele dag met een warme kruik op zijn buik gelegen.Niet alleen vanwege de kou maar ook dat hij maar geen ontlasting kan maken en buikpijn heeft.
Hij trekt, ook bij de buikmassage die ik hem geef een pijnlijk gezicht, maar de ontlasting blijft uit.
 
 
 
Sirichai en Anan
 
 
 
 Jumlong
 
Tegen de middag is het dan toch weer een graad of dertig en is Jumlong weer onder zijn dekens vandaan gekomen. Het eten gaat steeds beter, hij begrijpt alles beter, zeker ook door de hulp van Sulapon voor wie het ook heel goed is dat hij voor Jumlong kan zorgen.
Sulapon trekt nu veel op met zijn kamergenoot Thanin.


 
Een knie holte van Jumlong. Zo zien er ook zijn oksels en elleboog holten uit. (ik vermoed schurft)
 
 

 Wchai

Wichai heeft zich helemaal met poeder bestrooid, alles ziet wit.
Hij maakt er altijd een grote bende van, hoe proper hij ook op zichzelf is, gaat meerdere keren op een dag onder de douche.


 
Op de foto valt de troep nogal mee, de hele vloer ligt vol poeder er liggen twee lege flacons op zijn bed. De kat komt een kijkje nemen.
 
Ik heb geprobeerd de wel een centimeter dikke grote teen nagel van Pong te lijf te gaan.
Al een paar keer had ik dat karweitje voor mij uitgeschoven, maar hij blijft er steeds mee in de deken haken.
 Eigenlijk heb ik er een speciale tang voor nodig. Met een grote schaar peuter ik er steeds een klein stukje af. Verder dan halverwege durf ik niet te gaan omdat ik bang ben dat ik in zijn vlees zit.
Het resultaat is matig maar toch voor de helft verwijderd en steekt niet meer zo omhoog.
 
 
Tinoy van de vierde verdieping heeft bezoek van zijn moeder en broer. Zwaar beladen kwamen ze uit de stad waar ze samen waren wezen schoppen.
 
Wi (verpleegster) bevestigd mijn stil vermoeden dat ik Scabies heb overgenomen. Al dagen word ik geplaagd door jeuk, speciaal mijn handen en voeten.
Ze geeft me een flacon emulsie waar ik me vanavond helemaal mee moet insmeren.
 
Ik maak voor Sangwan een gordijn van witte katoen, zodat de inmiddels laag staande zon niet meer hinderlijk op haar bed schijnt. Maak van deze gelegenheid gebruik om de troep die achter haar bed ligt en daar de vele spinnenwebben. Als ik met een vies gezicht zeg dat ze een "sokkepok" (viespeuk) is moet ze hartelijk lachen, ze weet dat ik weet dat ze heel netjes op alles is.
 
In de middag pauze (Pakai is er niet, dus is mijn lunch heel sober en bestaat uit een bakje noedels)
ga ik de in aanbouw zijnde tempel tegen de berg bezoeken. Ondanks dat het maar dertig graden is is de klim naar boven erg warm.
 
 

 
De enorme interieur van de nieuwe tempel.


 
Vrouwen zijn bezig met het vol gieten van mallen voor de ornamenten.


 
Deze man probeerde me met veel overtuiging aan een van de dames te slijten.
 

 
De tempel aan de buiten kant. Het zal nog wel een paar jaar duren eer deze klaar is.


 
De werkers nemen het niet zo nauw met de veiligheid.(of hebben daar de middelen niet voor)
 De steigers waar ze met teenslippers op staan, zijn vaak ondeugdelijk, dragen geen gehoorbeschermers of stofmaskers, laat staan helmen.
 


 
Ornamenten liggen te drogen.



                 klaar om geplaatst te worden, wat waarschijnlijk nog wel even zal duren.


 
Nog een paar treden......nog even volhouden Huub....


 
De weg naar de tempel


 
In de verte uitzicht op LopBuri.
Ook het dalen op deze hoge, smalle treden valt niet mee.