woensdag 31 juli 2013

dinsdag 30 juli


Virat is niet mee terug uit het ziekenhuis gekomen.
Ik hoop dat ze daar nog iets voor hem kunnen doen.


Virat
 
Vandaag is Tomomi uit Japan als vrijwilliger begonnen. Zij is leerling verpleegster
Na een uitleg van mijn kant begon ze met het masseren van een paar patiënten, een goed begin om het vertrouwen van de mensen te winnen.
Dus ook de komende week is er hulp. Zo zie je weer dat alles vanuit de kosmos geregeld wordt.
 
Ook Sulapon is vandaag naar het ziekenhuis gegaan. Voordat hij er heen ging kon hem zijn nieuwe kussentje voor de ondersteuning van zijn pijnlijke nek geven. Ook heb ik het smerige hoofdkussen vervangen met een nieuwe sloop. Hij was er dankbaar voor.
 
Al een paar dagen mis ik Nalong. Nu hoor ik dat hij na een ruzie is weggestuurd.

woensdag 31 juli

Dat vrijwilligers soms een grote indruk bij de patiënten achterlaten merkte ik vandaag.
Moo vroeg me naar Marleen en John. Zij waren hier eind 2010 voor een maand. Zo zie je maar John en Marleen jullie zijn zeker nog niet vergeten.

 
Zoals de Boeddha zijn footprint achterliet zo laten ook vrijwilligers hun spoor achter....
 
 
 
Een beeld gemaakt door een Thai kunstenaar gemaakt van resten van overleden patiënten na de crematie.
 
 
 
detailles van een ander beeld
 
 
 
Er is altijd wel een karweitje op het uitgebreide terrein.


 
een van de andere ladyboys...
(ik weet haar/zijn naam niet meer)
 
 
...spreekt voor zich zelf....
 
 
 
en zo kom je legio voorbeelden tegen....
 
 

maandag 29 juli 2013

maandag 27 juli

 
 Nèn een van ladyboy,s  gooit al haar charmes in de strijd.
Haar mobieltje is haar beste maatje.
Vorig jaar lag ze zwak en ondervoed in de tbc ruimte.
 
 
Ook de vriendelijke Yuy is een goed voorbeeld dat er een mogelijkheid is om op te knappen ook hij lag twee jaar geleden in het hospice.
Nu rijdt hij op de grote truck en is weer sterk.
 
 
Met Sulepon in de tbc ruimte gaat het een stuk minder goed. Ook vandaag had hij weer hoge koorts en klaagde hij over hevige pijn in zijn nek en hoofd. Met een diepe zucht ontving hij het koele natte kompres op zijn voorhoofd. Soms lukt het met een zachte massage dit te verlichten.
Ik heb vanavond een speciaal nekkussentje voor hem gekocht.
 
 
Soms ervaar je het uitkomen bij de kern, daar waar alles in volledige harmonie is...
 
 
 
Anan had gisteren bezoek van zijn zoon. Het was mooi om te zien hoe de bescheiden jongeman voor zijn vader zorgde. Ze hadden zich voor de lunch terug getrokken op een rustig plekje.
Anan was overgelukkig, hij straalde en was trots.
 
 
 
bloeiende boom omgeving LopBuri
 
 
 
detaille van sculptuur van Yves uit Chiangmai...
 
Door een fout zijn foto,s en tekst die ik hieronder had toegevoegd  weggevallen.
Ik heb niet meer de energie om alles nu opnieuw te doen.
Ik zal morgen proberen of ik het van uit mijn hoofd kan terug halen.
....wel te rusten....
 
 
vervolg van maandag 27 juli
 
 
Supin is een makkelijke patiënt, al vraagt ze elk half uur om een schone pamper hoewel die dan vaak nog droog is. Ik denk dat het haar manier van aandacht vragen is.
Sangwan haar buurvrouw doet dat weer op haar eigen specifieke manier. Ze trekt me naar zich toe en doet dan net of ze me iets in het oor wil fluisteren en geef me dan snel een zoen op mijn wang.
 
Vandaag waren er drie wat oudere, serieuze Thai vrijwilligers. Dit in tegenstelling van het groepje jongelui die eerder wel eens in het weekend kwamen. Die hielden zich nauwelijks met de patiënten op en waren steeds druk met hun mobieltjes in de weer.
 
 
Een grote mand condooms prijkt op de desk....
 


 
huisjes naast het hospice waar ook patiënten verblijven. 
 
 
 
Pon is weer ijverig aan het tekenen. Hij had even een stimulans nodig. Van een paar bezoekers kreeg hij een opdracht voor een portret. Hij vroeg me om van de foto,s een vergrote kopie te maken.
Ook gaf hij aan dat zijn tekencahier bijna vol is.
 
 
 een van de versierde altaartjes voor Kavansaa...
 

zondag 28 juli 2013

zondag 28 juli

Vannacht terug gereisd vanuit Chiangmai naar LopBuri.
De trein zou om vier uur vanmorgen moeten aankomen in LopBuri doch dat werd half zeven.
De paar uurtjes die ik nog had willen slapen werden slecht een uur. Gelukkig werd ik op tijd wakker en kon ik om negen uur naar het hospice gaan.
Marijke had vanavond haar afscheid etentje, ze vertrekt na een half jaar hier gewerkt te hebben weer naar Nederland terug. We hadden om zeven uur afgesproken, en zo dacht ik om vijf uur na werktijd nog even iets van mijn gemiste slaaptijd in te halen doch viel in diepe slaap zodat Marijke mij om toen over zeven moest wakker bellen.

 
 
 
Het is nu kwart over tien en zal mijn Chiangmai verhaal morgen vertellen....

Toy in 2005 toen hij net overgeplaatst was van Thatako naar het kinderproject van WPN
 
Toy in 2013

zaterdag 20 juli 2013

zaterdag 20 juli


 foto: Tum
Een ommetje in de drukte van de vele bezoekers (in het weekend) met de altijd blije, blinde, spastische aidspatiënt Neung. Er is ergens op het terrein een schaduwrijke plek waar bijna altijd een beetje wind staat. Als we daar aankomen zuigt Neung de relatief frisse lucht met lange teugen naar binnen om zijn longen ermee te vullen. De eerste keer liet hij me daarmee schrikken en dacht ik dat hij niet goed werd. Als ik hem bij aankomst goede morgen wenst vraagt hij al om te gaan wandelen. Jammer genoeg komt het er niet altijd van. Muziek is zijn grote liefde, zingt graag de bekende Thai songs mee. Hij is bij iedereen heel geliefd en ontwapenend met zijn prachtige lach.


foto: Tum
Jao is heel precies op zijn kapsel. Hij spaart nu voor een klein staartje in zijn nek.
Vandaag wil hij zijn baard er voor de verandering helemaal af. Geen punt, het kan allemaal bij kapper Hoeb.


foto: Tum
De letters "HIV" van dit  herdenking monument zijn gemaakt van doosjes die gevuld zijn met as van gecremeerde patiënten.


 foto: Tum
foto gemaakt door Tum tijdens een voetmassage.


Wirai met haar elke ochtend, gepoederde,  anti vliegen-masker


Lang en Oa, een nieuw koppeltje


nog een nieuw liefdes paar


Sutat tijdens zijn middagdutje


Het ziet er raar uit tussen alle pampers, deze typische kussens voor elke patiënt door een bezoeker uitgedeeld. 




woensdag 17 juli 2013

woensdag 17 juli

....het liefst zou ik aan het einde van de werkdag, wanneer ik aan zoveel mogelijk hulpvragen gehoor heb gegeven, als alle karwijtjes die mij gevraagd zijn aan de kant zijn, dan zou ik mijn werkdag opnieuw willen beginnen.
Ik bedoel, dat alle ongevraagde dingen, de stille patiënten die steeds op de achtergrond blijven, 
ja, daar waar ik juist de grootste hulpvragen zie, maar veel te weinig aan toe kom, zeker op zo,n dag als vandaag wanneer er geen andere vrijwilliger is.
bv vanmiddag, iedereen in de tbc ruimte vraagt mijn aandacht met iets voor hem te doen, terwijl ik druk bezig ben zie ik Sulapon van bed 30 met een van pijn vertrokken gezicht, maar niets vraagt.
Hij weet niet hoe hij moet liggen vanwege zijn pijnlijke nek. Ik loop naar hem toe en ga op de rand van zijn bed zitten, hij wijst de pijnlijke plek. Ik ondersteun zijn hoofd en ondanks dat ik zachtjes een massage begin trekt hij nu en dan een pijnlijk gezicht. Ik neem alle tijd , masseer nek, schouders en zijn warme hoofd. Zie hoe hij na een tijdje zijn ogen losjes sluit en ontspant. Dit zijn voor mij kostbare momenten en geniet ik zelf misschien nog het meest....

langs de veldweg omgeving LopBuri
 
eveneens langs de veldweg, op weg naar huis....
 

maandag 15 juli 2013

maandag 15 juli

Jao oefent met Sutat.
 
Zondag of geen zondag, Jao werkt zijn oefenprogramma met veel inzet af.
Vorige week was hij weer een paar dagen naar huis, iedereen mist hem dan erg.
Op deze foto oefent hij met de verlamde arm van Sutat.
 
 
Aompai.
 
Aompai, de nieuwe patiënte in bed 22 begint zich steeds meer op haar gemak te voelen en maakt hier en daar contact met mede patiënten.
Al enkele dagen vergezeld ze Sangwan op haar ochtend wandelingetje op het terrein en kom ik hen uitrustend op het muurtje in de schaduw tegen als ik s,morgens aankom.
Ik heb een stuk van haar lange haar afgeknipt en zo op de foto te zien valt mijzelf het resultaat best mee. 
 
 
Virat
 
Virat ( bed 11) is ook een van de nieuwere patiënten. toen ik zijn hoofd schoor vroeg hij ook zijn wenkbrauwen af te scheren. Door een grote wond bij zijn stuit kan hij alleen op een zij liggen.
Bij het verzorgen van stinkende wond helpt Lang of Nilong deze door te spoelen, waarbij Virat schreeuwt van de pijn. 
 
Ik probeer Pon weer aan het tekenen te krijgen, zijn laatste tekening zat al een hele tijd wat smoezelig op de ezel. Toen Marijke hem opzocht in het ziekenhuis had hij gevraagd deze door mij mee te nemen de dag erna. Ik denk dat hij hem aan een van de zusters heeft gegeven. Gelijk toen ik hem ze gaf riep hij een van de verpleegsters om hem te laten zien.
Ik heb hem een opdracht gegeven voor een tekening en hij is nu bezig met een zelfde afbeelding van een vrouwelijke godin. Vandaag vroeg hij me om een potloodslijper.  
 
 
....en weer is er een nieuw nest jonge katjes,
het is oppassen dat je er niet over struikelt nu ze beginnen rond te scharrelen...
 
Sulapon, de nieuwe patiënt in bed 30 zit op de rand van zijn bed, beroert uit zijn ogen kijkend.
Als ik hem aanraak voelt hij gloeiend heet van de koorts. Snel haal ik een bak water om hem af te koelen bang dat hij koortsstuipen krijgt. Ik waarschuw Wi die dienst hij, doch zij stuurt Wiet (helpende patiënt) met een thermometer en twee paracetamolletjes. Met diepe verlichtende zuchten ondergaat Sulapon de langzame afkoeling, die ik na een tijdje stop daar hij aangeeft dat hij koud krijgt.
 
 
..... HET ENIGE WAT IK KAN PROBEREN TE DOEN IS HET VLIJMSCHERPE RANDJE VAN DE TOP VAN DEZE ENORME IJSBERG
                                                        IETS ZACHTER MAKEN....
                                                                       Huub
 
 
De met grote deuken getekende drinkwatertank (gebeurd bij het vellen van de bomen) wordt door meerdere militairen van zijn sokkel getild en weggehaald. De andere wordt door hen schoon gemaakt. Ik schrik van de troep die uit de kraan bij de bodem van de tank loopt, een hele laag groene stroperige smurrie.
 
 
                                                       de gehavende drinkwatertank


Rugrok met de van Marijke gekregen knuffel


vrijdag 12 juli 2013

vrijdag 12 juli

 
 Vorige week was de blinde Supata jarig, ze laat zich de Magnum die ik haar trakteerde goed smaken.

 
De jonge Japanse vrijwilliger Takarachi masseert Pon, Pon die kort daarna werd opgenomen in het ziekenhuis van LopBuri en diabetes bij hem werd geconstateerd. Marijke en ik hadden het er laatst over dat dat wel eens het geval zou kunnen zijn. Pon dronk ongelooflijke hoeveel heden water. Vanmorgen werd Pon weer uit het ziekenhuis ontslagen.
 
 
De enorme tattoo  bestrijkt de hele rug van monnik Nutchapon.
 
 
...en dit is de voorkant...
 
Een journaliste van een Engelse tv zender benaderde Marijke voor een interview. Nadat ze het een paar keer had laten afweten kwam ze onverwacht met een cameraman opdagen net toen we aan onze lunch zaten. Ik maakte me ervan af door aan te geven dat mijn Engels slecht is, Marijke deed dus voornamelijk het woord. Toen ze toch een poging in mijn richting deed en mij vroeg of ik de Thaise taal machtig ben. Toe ik zei dat ik voornamelijk met mijn handen, mijn ogen en mijn hart spreek, raakte ze erg geëmotioneerd en moest ze haar vraagstelling onderbreken. De cameraman bleef haar filmen en ik voelde me een beetje ongemakkelijk naar haar toe.
Later in het gesprek gebeurde het nog eens en zei ze dat ze erg geraakt was en bedankte ons meerdere malen.
 
 
 
 
Gelukkig, Annan kan weer lachen.
 
 
Deze mooie, heerlijk geurende bloemenkrans kreeg ik kado van Sutree.
 
Vanmorgen ging ik zoals vaker een rondje in de rolstoel maken met de blinde Neung. (Neung is ook halfzijdig verlamd) Met moeite hees ik hem in een van de schommels hier op het terrein.
Nog geen minuut later begon hij te kokhalzen en moest ik de schommel snel tot stilstand brengen.
 
 
 
Zij voelt zich wel goed op de schommel...
 
 
 
Pipon verzorgt de wond van het geamputeerde onderbeen van Kayson.
Ook hij heeft diabetes.
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 

vrijdag 5 juli 2013

vrijdag 5 juli

Beste mensen,

Sorry aan de belangstellenden die al eerder te vergeefs afstemden op mijn weblog.
Dat het oppakken van het schrijven even duurde zal mede te maken hebben met de heftige periode waarin ik verkeerde voor mijn vertrek.
Even had ik tijd voor mezelf nodig en had genoeg aan het verzorgen van de patiënten, die zorgden voor de afleiding die ik hard nodig had.

Zondagmorgen 23 juni ben ik aangekomen in Bangkok, na een comfortabele vlucht met KLM in nog geen elf uur en ben meteen diezelfde dag doorgereisd naar lopBuri.
Het gaat overigens prima met me, welk o.a. tot uiting komt in het zingen onder de douche en het grapjes maken met de patiënten. Ja, ook vandaag is er veel gelachen.

Wat me minder vrolijk maakte is dat er al meerdere dagen zeer rigoureus enkele prachtige grote bomen geveld zijn. Het is al dagen een herrie van snerpende kettingzagen, stinkende draaiende motoren en schreeuwende mannen. Alleen in de middagpauze keert de rust even terug.
Wat het idee achter deze zinloze vernieling is me onduidelijk.

voor de "aanslag"... 
 
 
                              ....en wat er is over gebleven.  (slechts een enkel voorbeeld!)