zaterdag 6 april 2013

woensdag 3 april 2013

Mooi op tijd op Schiphol aangekomen zie ik op tegen de treinreis naar Maastricht.
De vermoeidheid doet de kou nog extra voelen. Trek nog wat extra kleren aan en zie ijs liggen op de sloten die vanachter het treinraam langs me heen glijden.
Fijn dat ik op het perron Maastricht door Jeanny wordt opgehaald en thuis verwelkomd wordt met een schoon gepoetst huis en een mooie bos tulpen op de tafel staan.

 
Bij thuiskomst zie ik dat bijna 6000 keer een pagina van mijn weblog gelezen is.
Op zoveel belangstelling voor mijn dagboek uittreksels had ik niet gerekend.
 
Met warme groet, dank en graag tot een volgende keer....

vrijdag 5 april 2013

dinsdag 2 april

Als ik buiten kom om naar de tempel te gaan zit Marijke in de tuin van het guesthouse. Ze is met de nachttrein uit Laos terug gekomen (om haar visum te verlengen) en kon niet naar binnen omdat de deur van binnenuit vergrendeld was.
Ze zegt even te willen bijkomen in de ochtendrust van de vermoeiende treinreis en daarom mij niet gebeld heeft om haar binnen te laten. We praten even bij en vertrek dan voor mijn laatste werkdag naar de tempel.

Ik moet proberen los te laten dat ik alles tot in de puntjes wil achterlaten, weet bij voorbaat dat dat niet zal lukken.
In de loop van de morgen neem ik hier en daar al afscheid. Ik probeer dat op een luchtige manier te doen en mijn emotie een beetje te drukken.

Ook Pakai en haar man zwaaien me uit......

Ik had me voorgenomen tot twee uur te werken om dan de middag te hebben om in te pakken en mijn kamer leeg te ruimen en mijn spullen op te bergen in twee grote plastic boxen.

Tinoy wil nog even op de foto met de knuffel die ik hen bij het afscheid gaf...

Het lukt me aardig om me aan die tijd te houden al krijg ik met mijn rugzak om te vertrekken nog een vraag een inco te verschonen.
Als ik dan uiteindelijk buiten komt overvalt me alsnog een huilbui.Beseffend dat ik veel dierbaars moet achterlaten maar ook dankbaarheid voel dat ik weer hier mocht zijn en zeker weer hier terug kom.

Vlak voor mijn vertrek bereikt mij het bericht van Sutree uit  Bankhai (Garden of Eden) Rayong
dat hoogswaarschijnlijk zijn vergoeding voor de aidsmedicatie komt te vervallen. Wat inhoud dat hij en andere vluchtelingen uit Birma in de problemen komen. Het zou een beslissing van de nieuwe top van Camillion social centre zijn, met de rede dat de kosten te zwaar voor de organisatie zou worden.
In het verleden, voordat hij in Bankhai verbleef, is er 4 jaar vanuit Nederland voor zijn medicatie geld bijeen gebracht.
Ik hoop dat deze beslissing uiteindelijk niet doorgaat, maar het houd me wel bezig.

Om negen uur vertrek ik naar het vliegveld Suvarnabhumi nabij Bangkok om vannacht naar Nederland om in dik twaalf uur terug te vliegen.Het is moeilijk me voor te stellen dat ik straks in een heel ander klimaat terecht kom met zo,n 35 graden temperatuur verschil.



dinsdag 2 april 2013

maandag 1 april

Het doet me pijn Anan te zien huilen, de grote, sterke,vriendelijke, mooie man van weleer is geestelijk tot een kwetsbaar, gewond vogeltje geworden. Ik geef hem een tissue om zijn tranen te drogen.       
Tegen Mami vertelde hij dat hij zijn dochter heel erg mist. De vriendin die hij hier al jaren had heeft een andere man gekozen toen Anan zieker werd. Het virus maakte hem in die jaren tot hardhorend.
Nu zegt hij dat hij niet meer wil leven.
Ondanks dat ik me heb voorgenomen deze voorlaatste werkdag de helft van de zaal te knippen en te scheren ben ik vaker bij hem, ook al om hem drinken aan te bieden.
Tegen etenstijd komt Somkit met het bedtafeltje voor hem aanrijden, wat hij op een ontzettende ruwe manier aanschuift.Dan pakt hij de arm van Anan en kwakt zijn elleboog heel hard op het tafeltje..
Als verbaast ik zeg of het wat rustiger aan kan,pakt hij nogmaals de arm van Anan en doet hetzelfde.
Ik spring bijna uit mijn vel en wil hem wegduwen. Doordat ik aan de andere kant van het bed sta kom ik niet tot bij hem. Twee mensen die in de buurt staan trekken hem weg van het bed en lachen een beetje,maar zijn toch geschrokken van mijn reactie die ze in deze niet van mij gewend zijn.