donderdag 28 februari 2013

donderdag 28 februari

 
                                                     Ram in een diepe slaap...
                                                   ...even geen hinderlijke jeuk...
                                                  ....even uit de harde werkelijkheid.
                                                      Misschien even dromend op een roze wolk.....


Eindelijk heeft Ram, na een bezoek aan het ziekenhuis gisteren, een zalf voor zijn branderige, rode en opgelopen huid gekregen,
Ik hoop dat de zalf hem kan verlossen van zijn vreselijke jeuk en dat zijn huid rustiger wordt.
Ik help hem zijn rug in te smeren de rest kan hij zelf.

Rugrok van bed 10 heeft een slechte dag. Alles wat hij eet komt er ook weer met veel geweld uit.

Met Walawat in de tbc ruimte is het al niet veel anders Hij heeft vandaag nauwelijks het besef om te drinken. Heeft hoge koorts en is erg afwezig. s,Middags is Marijke even in paniek als hij zich verslikt en even weg raakt. We koelen hem met natte doeken
Omdat er al een paar uur niemand op de zusterspost zit besluiten we hem een paracetamol zetpil te geven die ik in de koelkast vind.(Nederlands fabricaat)

Uiteindelijk is kayson (met de slechte voet) gisteren pas naar het ziekenhuis gegaan en hij is s,avonds niet mee terug gekomen,

Ook vandaag is het weer, net als gisteren, ongenadig heet. Zelfs de Thai zegt er iets van.
Gisteravond was het om acht uur nog 37 graden volgens mijn computer.

Somkit van bed 3 is naar een huisje overgeplaatst en in zijn bed ligt nu Sutikan die eerst in de tbc ruimte lag en na zijn ziekenhuis bezoek gisteren nu op de zaal ligt. Tot mijn vreugde zag ik dat Kè met hem aan het oefenen was om te lopen. s,Middags zag ik hem met een looprek naar het toilet gaan.

Noey patiënt van de vierde verdieping die afgelopen jaar een borstamputatie moest ondergaan ging vandaag voor controle naar het ziekenhuis.Gisteren vertelde ze dat ze naar Bangkok moest,maar vandaag ging ze toch naar het King Narai ziekenhuis hier in LopBuri.
In de middagpauze als Marijke en ik zitten te eten komt ze daar net van terug en verteld ze giegelend en bijna trots haar verhaal maar ook dat ze heeft moeten huilen. Ze wijst op haar buik en maak een draaiende beweging met haar hand erover.Ik maak eruit op dat ze scan heeft gehad en dat de uitslag niet goed is.Even later zit ze stilletjes te huilen aan tafel en troosten we haar.

 

Wirai is vandaag, zoals meestal, goed geluimd. Ze heeft het hoogste woord en schatert het uit van het lachen als ik zeg dat ik geen Thai versta.

Mika neemt afscheid vandaag,jammer.
Ik krijg een mooie kaart van haar met op de achterkant in het Nederlands
"dank u wel, tot ziens!"
Ze bedankt me nog eens voor mijn uitleg hoe te kijken naar wat je voor een patiënt kunt betekenen.
Dit was haar tweede keer en is van plan zeker nog een derde keer hier terug te komen.
Ja ik weet het is verslavend!

maandag 25 februari 2013

maandag 25 februari

zaterdag 23/2

Van Jimmi krijg ik de "bestelde" Buddha tekening.
Ik zag hem vanmorgen de paden vegen,wat een vreemd gezicht blijft vinden, omdat hij vroeger wondverzorging deed.
Ik geef hem,om zijn onkosten tegemoet te komen, het dubbele van de vraagprijs.

Ik ben blij met de nieuwe, mooie potlood tekening van Jimmi....
 
Hij vertelt me dat hij morgen weer naar Bangkok moet ter controle voor zijn longen.Als ik al een stuk verder gelopen ben hoor ik hem nog hoesten.

zondag 24/2

Salai heeft vandaag zijn broer op bezoek. Ik wacht met de verzorging tot deze weer vertrokken is.

Vandaag is Mika begonnen, weer een Japanse vrijwilliger.Zij is net als Marijke verpleegkundige.
In eerste instantie loop ze met Tiboa mee om wat wegwijs te worden.
Ook zijn er vandaag twee jonge Thaise meiden die helpen.(voornamelijk masseren)
Dat komt goed uit, ik heb al een paar dagen last van een ontstoken duim, wat heel hinderlijk/pijnlijk is bij het masseren.


Ook Thong van de vierde verdieping heeft vandaag bezoek. De hele groep wilde op de foto.
Thong (meest links) naast zijn zus.

maandag 25/2

Ik ergerde mij toen ik vanmorgen bij het bed van Walawat kwam. Ze hadden hem NB een schone luier om gedaan, maar hij en het hele bed zat onder de poep. Er lag zelfs een drol naast hem op bij het hoofdeind. Hij doet weliswaar zijn luier niet meer uit als hij ontlasting heeft, maar zit er wel met zijn handen in te wroeten.
Na tien minuten weken van zijn handen in de Badedas waren deze nog niet schoon.
Als Marijke en ik hem niet verzorgen en eten geven laten ze hem gewoon creperen.

 
 
Zou het echt?
 
 Vandaag 25 februari  is het een speciale Buddhadag en wordt er geofferd aan de monniken.

Mika komt me vragen wat ze kan doen voor de patiënten. Ik vind het moeilijk om dat uit te leggen.
Het invullen van je vrijwilligerswerk is zo individueel,iedereen doet dat op zijn eigen manier.
Ik geef aan dat ik vooral kijk naar wat er nodig is te doen en dan misschien niet zozeer kijken met mijn hoofd maar met mijn hart,dan is het altijd goed wat je doet en ook zinvol voor jezelf. Het doet mij ook goed als ik een patiënt frisgewassen in een schoon bed zie liggen, maar die troostende hand op een schouder is net zo belangrijk zoniet nog belangrijker.
 

Ik sprak vanmorgen  zuster Wi over de voet van Kayson. Ook zij denkt dat de voet geamputeerd moet worden. Morgen moet hij terug naar het ziekenhuis.


Aan weerszijden van het pad zijn borden met teksten geplaatst, waarvan enkele in het Engels.
Er is hier maar een die met een grijze kop rondloopt (alle oudere Thai mannen verven hun haar zwart of zijn kaal)
 
Ik blijf hopen dat Salai het gaat halen, maar als het zo door gaat zie ik het somber in.
Zijn huid is weer veel slechter en de eerdere vechtlust mis ik bij hem.Gelukkig heeft zijn broer nieuwe potjes speciale zalf meegenomen.
 
Ik moet om de mieren op afstand te houden talkpoeder rond mijn laptop strooien. 

zaterdag 23 februari 2013

zaterdag 23 februari

donderdag 21/2
Chanalong heeft zijn bed (31) moeten afstaan aan een nieuwe patiënt en is verhuist (met veel tegenzin) naar de vierde verdieping.
De nieuwe patiënt, Kayson heeft zijn rechteronderbeen geamputeerd en enkele teen van zijn linkervoet.
Die linkervoet ziet er heel slecht uit, de diepe, zwerende wond stinkt door het dikke verband heen.

   
                                        De linkervoet van Kayson ( of wat er nog van over is)

Toy, met verkouden stem, ondergaat heel nuchter de complimenten die Marijke en ik hem geven, als hij in de middagpauze even aan onze tafel komt, over zijn optreden gisteren.

Bantit, de monnik van bed 30 zit vaker met naald en draad zijn pij te verstellen.Heel "handig"houdt hij met behulp van een voet het kledingsstuk vast om het strak te houden.

Vandaag was hij met de hand een buidel voor zijn geld aan het naaien, compleet met ritssluiting.
Toen ik zei dat hij wel veel geld moest bezitten voor zo,n grote buidel.Liet hij mij zien dat dat tegen viel en en toonde me slechts twee munten van tien Baht.
Hij houdt ook een oogje in het zeil bij Walawat (bed tegen over hem) en roept een van ons als hij weer zijn vuile inco uit doet.

Somsak is onder leiding van Kè na zijn herseninfarct weer zelfstandig aan het leren lopen in de oefenrek. Hij verblijft nog even in Walalak ter observatie.
 
Nu er een nieuwe patiënt in bed 25 van de tbc ruimte is gekomen, zijn hier alle bedden weer bezet.
De patiënt Nutchapon is ook monnik. Door meerdere mensen waaronder ook een paar jonge monniken werd hij vandaag binnen geleid.
 
Ik moet Narat aanspreken daar ik er niet van gediend ben dat hij me met zijn niet verlamde hand betast terwijl ik hem verschoon. Hij mag mij best aanraken maar niet op die plaats waar hij steeds zijn hand legt.
 
 
Vrijdag 22/2
Een hevige wind vanochtend, waardoor ik me stevig aan het stuur van de brommer moet vasthouden om op de weg te blijven. Wel maakt het de temperatuur heel aangenaam.
 
Salai heeft nikt te missen vandaag van oefenen en tandenpoetsen komt vandaag niet veel terecht.
Hij klaagt over hoofdpijn en pijn in zijn knieën, deze voelen heel warm aan.omdat hij koorts heeft probeer ik hem te stimuleren om nog wat meer te drinken.
 
Kitti heeft weer eens een flinke aanval van zijn darm (PDS?) Hij klampt zich aan het bed vast en hyperventileert.Ik probeer hem te kalmeren en zijn keiharde, gespannen buik wat te masseren.na een tijdje kalmeert hij en valt uiteindelijk in slaap.
 
Wirai de oudere vrouw in bed 9 is even in paniek als ze haar gummi bad eendje mist.
Ik moet inderdaad even zoeken in haar bed om het ding, dat anders voor het grijpen ligt te vinden.Vanonder de deken haal ik het tevoorschijn. Als ik zeg dat het onder de deken was gekropen omdat hij koud had moet ze vreselijk lachen. Expres noem ik het ding telkens Nok (betekend vogel) maar met klem verbeterd ze mij met "Maichai, Phet!!!" (nee, eend!!) en begint dan weer om mijn gespeelde dommigheid te schateren.
 
 

vrijdag 22 februari 2013

vrijdag 22 februari

meerdere dagen niet geschreven....
...waar moet ik met mijn verhaal oppakken?....

maandag 18/2
Vanmorgen begonnen met boterhammen maken voor de patiënten, belegt met pittige boterhamworst. Dat als een ware traktatie word ontvangen.
Ik zet een vaasje bloemetjes bij het bed van Somsak op de vierde verdieping, om zijn thuiskomst op te fleuren.
Maar Somsak komt uiteindelijk pas op dinsdag uit het ziekenhuis terug en verblijft dan nog zolang in het hospice Walalak.
In bed 26 is een nieuwe patiënt gekomen. Sutikan is erg schichtig.
Vandaag afscheid van Seiko die zich in de twee dagen dat ze hier was erg geliefd heeft gemaakt.

 
          Seiko masseert Anan van bed 7. Seiko is zeker van plan om terug te komen zegt ze.

dinsdag  19/2
Vanmorgen heb ik me verslapen,werd pas om acht uur wakker.
Meerder patiënten met hoge koorts.
Ik knip en scheer de nieuwe patiënt Sutikan en geef hem daarna een stevige wasbeurt.

 
             Ik ben bang dat een van de katjes van het nieuwe nest het niet haalt,het ziet er erg ziek uit en zit in een hoekje.

woensdag 20/2
Vandaag mijn uitrustdag, die ik ook als zodanig benut heb.
Gisteravond al de was gedaan, mijn sandalen gepoetst en de brommer gepoetst.
Na het ontbijt weer op bed gaan liggen en weer geslapen.
Om een uur of twaalf ben ik naar het zwembad gegaan, heerlijk!

 
Eindelijk weer eens gelezen, moest opnieuw in mijn boek beginnen want ik wist na 6 weken niet meer wat ik gelezen had. De ijs-koffie smaakt voortreffelijk.Merendeels ben ik de enige gast en laat het zwemwater alle ballast van me afspoelen.
Twee tortelduiven verhuizen tot drie keer mee naar een nieuwe schaduwplek nadat ik ze kruimels koekjes heb gevoerd.


                         Er staan in dit LopBuri Inn resort meerdere lelijke apen beelden...

                                                                      ..zelfs meters hoge...



                   ...geeft mij maar de bloemen van de boom waar ik schaduw onder zoek....

thuisgekomen zie ik dat ik toch verbrand ben (in het water was geen schaduw)

Gisteren hoorde ik dat er vanavond een openlucht benefit concert is in LopBuri, dit naar aanleiding van het
 20 jarig bestaan van Wat Prabat Nampo.
Samen met Marijke, Wi de gastvrouw en Andy, een Engelse gast in het guesthouse gaan we er heen.
Er treed als klapstuk de bekende Thaise rockzanger Posit op die veel publiek trekt.
Iedereen krijgt een T-shirt met logo op om aan te trekken.Phra Alongkot verwelkomt de gasten vanaf zijn troon.
Het is een gezellige drukte met voor het podium een meute enthousiaste van jonge mensen.
Ik zeg tegen Marijke dat het leuk zou zijn als Toy hier ook kon optreden.
En wat schets onze verbazing, als de bekende zanger met zijn optreden eindigt staat zien we op het grote scherm Toy met de jonge hiv band op het podium. Marijke probeert van grote afstand foto,s te maken (ik heb mijn toestel niet bij me)

 
Toy (ook een beetje MIJN Toy)  foto 2012

IK WIL ER HEEN zeg ik tegen Marijke, Ik MOET er heen. We gaan door de fouillering en laverend door de mensenmassa komen we bijna tot bij het podium.Iedereen liet ons heel gemoedelijk passeren.
Wat een sfeer!
Marijke maakt video opnames en maakt foto,s van alle bekenden, buiten-patiënten en medewerkers die we tegen komen.
Toy gaat helemaal in zijn zang op en zingt ook nog samen met Posit (die heel sympathiek voor hem en de andere kinderen van de band is) een lied.
Het opgewarmde publiek heeft hij helemaal op zijn hand, armen gaan de lucht in, het is EEN deinende massa, Marijke en ik laten ons meenemen in de euforie en de twee blanke oude opvallende teenagers genieten
Ik heb kippenvel tot onder mijn hielen.
Voor ons is Toy de ster van de avond, wat een prachtige, geheel onverwachte, afsluiting van dit concert.
Ik ben ZO blij voor Toy. Wat een prachtige avond,zeker voor hem!.
Om elf uur stap ik heel voldaan op de brommer (die ik tussen honderden andere brommers terug gevonden heb) naar huis.

zondag 17 februari 2013

zondag 17 februari

 
Gisteren morgen schrok ik wel even toen een grote, dikke, bruine slang vlak voor me de weg over stak. Ze schoot de berm in en was even snel verdwenen als dat ze verscheen.
Ik kon nog net duidelijk het mooie patroon van de verschillende kleuren bruin van de geschubde huid zien.De lengte kon ik doordat ze zo snel was moeilijk schatten maar schat haar doorsnede zo,n zeven centimeter.
 Nooit eerder heb ik zulk exemplaar hier gezien. Gelukkig was het nog zo,n honderd meter verwijderd van de ingang van de tempel.

Deze (van internet afgehaalde afbeelding) Ratelslang lijkt veel op die me vanmorgen tegenkwam.


In tegenstelling tot vorige week, bracht Phra Alongkot de patiënten deze zondag ochtend weer een bezoek.

Phra Alongkot bied Mea Dang (die even neergestreken is, met haar prachtige met opgenaaid kraaltjesjapon, op een leeg bed)
een kop warme chocolademelk aan..
(en dat terwijl het vandaag ongenadig warm is)
 

Salai (bed 19) heeft vandaag even gestaan en een paar pasjes gezet.(tot zover is mijn wens al in vervulling gegaan) Ik had het voor de zekerheid even aan de dokter gevraagd die toevallig vandaag aanwezig was. Hij vond het een goed idee.
Het gaat heel goed met zijn huid. Hij is bijna helemaal  "äfgeschilverd".
Ik gaf hem tandpasta en een borstel zodat hij zijn prachtig gebit kan poetsen.
Omdat Salai een wat eenzame indruk maakte gaf ik hem een knuffel, die hij sindsdien steeds dicht bij zich houdt.


Gisteren kennis gemaakt met Seiko, een Japanse vrijwilliger die twee dagen komt helpen. Het is lijkt me wel een beetje omslachtig, ze moet vanuit Ayuttaya naar hier komen. Dat is alleen al een uur en een kwartier met de trein en dan nog een heel stuk van het station naar de tempel. Tijdens de lunchpauze sprak ze al van nog eens terugkomen.

 
Marijke helpt Rugrok (bed 10) met eten. Het is altijd de grote vraag of hij het binnen houdt.
 
Een paar dagen geleden miste ik Somsak (van de vierde verdieping) Die normaal gesproken altijd wel een poos op zijn geliefde plekje op het muurtje te vinden is.
Toen ik Pakai vroeg zei ze dat hij met een herseninfarct in het ziekenhuis is opgenomen,
Vandaag stopte ik wat eerder met werken ( er waren vandaag ook nog twee Thaise meisjes aan het helpen) Om hem in het ziekenhuis te bezoeken.
Toen ik langs de zusterspost liep werd me al vanachter het glas toegeroepen dat ik bij bed 19 moest zijn.
 
Somsak
 
Somsak zag me al aankomen lopen en probeerde rechtop te gaan zitten. Ik zag dat beide zijden van zijn lichaam bewogen, alleen hoorde ik aan zijn spreken dat dat wat anders was.
Meteen begon hij enthousiast tegen de vrouw die haar man naast hem bezocht uitgebreid uit te leggen wie ik was.Ik had een blikje koude cola voor hem, dat hij in een teug leeg dronk en vertelde me toen dat hij morgen naar de tempel terug mag.Ik ben daarom maar kort gebleven omdat ik ook nog boodschappen wilde doen.
 
Bij de supermarkt vroeg de dame van de security bij de ingang van de winkel een beetje verbaast, in het Engels of ik elke dag boodschappen kwam doen. (vanwege mijn "hoofdkusssen project" ben ik er bijna dagelijks) Ik flapte eruit dat ik een groot gezin heb en moest naderhand zelf lachen om mijn antwoord. Maar ik vond ook dat ik eigenlijk niet gelogen heb,toch? 
De kussens van de aanbieding, ondanks dat de aktie pas gestart is, waren er niet meer.
Ik zag tot mijn verbazing dat ze nu vacuum gezogen in twee stuks verpakte kussen hebben. 
Deze zijn veel makkelijker op de brommer te vervoeren en zijn ook nog eens  niet duurder. 
 

vrijdag 15 februari 2013

vrijdag 15 februari

Toen ik gistermorgen de grote weg opreed kwam ik Dodo op de brommer tegen. Dodo de (nickname voor Hervé) de eerste westerse (Zwitserland) vrijwilliger die ik ontmoette in het hospice in 1999. Inmiddels getrouwd met de hoofdzuster van het hospice in die tijd en twee dochters met haar heeft.
Rin,zijn vrouw kom ik nog geregeld tegen,maar Dodo had ik al jaren niet meer gezien.
Tijdens ons korte gesprek aan de kant van de weg werd er getoeterd op ons en kwam Rin in de auto voorbij rijden.
Met een "ik kom spoedig langs in de tempel" nam hij afscheid.

Ik heb niet echt raak geschoten met het kopen van de Valentijns cadeautjes.Mijn idee de dames een roos te geven en de mannen wat te snoepen viel niet helemaal goed. Gelukkig had ik meer rozen dan nodig zodat ik de meest teleurgestelde alsnog een roos kon geven. Ik had wel ingeschat de ladyboy,s bij de dames te tellen,maar had niet verwacht dat de mannen ook een roos zouden appreciëren.
(onthouden voor een volgende keer)

Om half tien word ik gewaarschuwd dat de crematie van Somchai gaat plaats vinden.
Met mijn toef bloemen loop ik samen met Tiboa en Nilong naar de gebedsruimte,waar de monniken en een paar buitenpatiënten al aanwezig zijn.

                                                      ...laatste eer aan Somchai...

                                               ...de kist wordt naar de auto gedragen....

                                         Somchai wordt in de over geschoven...
                                (de kist gaat niet mee in de oven, maar wordt hergebruikt.)

                                                        Vaarwel Somchai.....

Meteen na het werk rij ik door naar de supermarkt om oa weer wat kussens te kopen.
Als ik me door een aanbieding (199 baht met sloop) laat verleiden tot het kopen van vier stuks besef ik niet hoe ik die op de brommer thuis moet krijgen. Maar ook nu dient zich door mijn engelbewaarder een oplossing aan en als ik naar buiten wil lopen staat daar de hoofdzuster die met de auto is en net wil vertrekken. De kussens worden ingeladen en ik kan veilig op de brommer naar huis rijden.

woensdag 13 februari 2013

woensdag 13 februari

....als ik om half zes wakker word van de geluiden die de storm buiten veroorzaakt, realiseer ik me dat dit misschien een staartje is van de laatste restjes Boonte Störem in Mestreech die op dit moment eindigt.
Ik heb heerlijk geslapen nadat ik om half tien ben gaan slapen na mijn verhaal over Anan te hebben opgeschreven.
Onder de douche spendeer ik wat van de boost aan energie die ik diep van binnen uit voel vrij komen aan een (spontaan geïmproviseerd) aria met het thema Anan....

Pong kan het wel waarderen dat ik iets voor hem verzonnen heb zodat hij makkelijker kan drinken.
Ik heb vanaf de waterkan op zijn kastje een verbinding met een slangetje gemaakt zodat de constructie met aaneen geregen rietjes die hij zelf had gemaakt maar niet stevig was vervangen kan worden.

Vanmorgen om 10 uur (nog geen zeventien uur na zijn overlijden) is de crematie van Anan.
Door meerdere mensen wordt ik er op geattendeerd nadat het is omgeroepen.Vreemd genoeg zijn er buiten Nilong maar drie andere patiënten aanwezig.

....afscheid en crematie van Anan...
 
Wel zie ik dat enkele van zijn oud collega,s poortwachters afscheid van hem komen nemen bij de kist. Zijn vriendin is ook aanwezig.
De dienst duurt gelukkig niet zo lang,dat ik om half elf weer terug ben om te helpen bij het nuttigen van de lunch.

Ook vandaag komt er niet veel van masseren ook al door de crematie van Anan en Marijke is vrij. Tiboa is er gelukkig wel.

Na het werk naar de winkel om een kleinigheid voor de patiënten te kopen vanwege Valentijnsdag morgen. Jammer, in deze winkel kan ik geen kussens krijgen en ben te zwaar beladen om nog naar een andere zaak te gaan,maar morgen komt weer een dag moet ik maar denken.

dinsdag 12 februari 2013

dinsdag 12 februari

Vandaag is het de beurt van Wanlop om rond te lopen met een T shirt met opmerkelijk opdruk...
 
  
 
 Eak amuseert zich kostelijk met de uitspraken en (op zuinig vertelde manier) grappen van ladyboy Mea Dang.
 
  
Met zijn hand voor zijn mond schatert hij het uit. De twee zijn vaak te vinden aan de tafel bij Pakai van het winkeltje. Mea Dang is heel slecht ziend en Eak is halfzijdig verlamd en kan bijna niet spreken. Maar is altijd in voor een grapje.
 
Ik heb het gevoel dat ik Salai weer aan het lopen krijg.Althans ik ga er alles aan doen om dat te verwezenlijken.Ik kreeg opeens een beeld dat hij aan het lopen was. Wie weet gaat dat beeld werkelijkheid worden. Ik denk dat hij er genoeg voor gemotiveerd is. Het "fietsen"ging vanmorgen verbazend goed. Hij lacht steeds meer en het is een lust om hem (zo smakelijk)  te zien eten.
 
Salai, hier met een T shirt aan waarvan ik er een paar jaar geleden een heel stel mee kreeg van stichting Namen project Aidsmemorial Nederland.
 
Jimmi is bereid een door mij uitgekozen Boeddha afbeelding na te tekenen.
Ik vind het heel jammer dat hij niet meer in het hospice mag werken vanwege zijn gezondheid.
Ik kwam hem laats tegen toen hij net van een ziekenhuisbezoek terug kwam. Hij liet mij zijn van vocht gezwollen voeten zien.Ook zijn gezicht zag er opgelopen  uit.
--------
 
Na de middag pauze ben ik constant aan het bed van Anan.Vanmorgen had hij bezoek van oa zijn vriendin Tijdens dat bezoek vraagt hij mij zijn pamper te verschonen. Een ramp, drie keer achter elkaar, wanneer ik zijn pamper verwissel komt er een golf diarree. Na het verschonen is hij doodop, het heeft hem zoveel kracht gekost dat hij aan de zuurstof moet. Tegen een uur of twee lijkt hij te gaan sterven, maar krijgt daarna weer een kleine opleving.
Samen met Marijke blijf ik bij hem.
 
Terwijl ik zijn hand vast houd, dwalen mijn gedachten af naar vorig jaar toen hij doodziek in het ziekenhuis van LopBuri lag.Een gevecht van leven op dood.Ik dacht toen al dat hij zou gaan. 
Met toediening van een kolf bloed en de nodige vechtlust kwam hij er, onvoorstelbaar, weer bovenop.
 
Als Nilong hem komt toespreken, het lijkt een geruststelling, reageert hij daar nog op.
Ook als hij andere stemmen of geluiden hoort draait hij zijn hoofd en reageert met zijn ogen.
Soms moet je tevreden zijn met heel kleien dingen, zo,n moment is nu en doet het me goed als ik zie dat hij schone nagels heeft.
Om vier uur is het eigenlijk tijd om naar huis te gaan,maar ik kan onmogelijk bij hem weg.
Zijn dodenmasker breidt vanaf het puntje van zijn neus uit tot aan zijn wangen en om zijn mond.Toch vecht zijn lichaam nog met koorts.Tegen drie uur spreekt hij zijn laatste woord.
 OKÉ
Nilong probeert met zijn telefoon te bellen maar elk nummer wat hij vanuit de telefoon van Anan belt schijnt niet het juiste. Dan gaat zijn telefoon, gelukkig is op dat moment Tam (een bevriend buiten patiënt) bij hem die de telefoon aan neemt en mij later zegt dat het " zijn darling" was.
 Tegen half vijf raakt hij in coma en wordt zijn ademhaling nog steeds wat  
kleiner. Ik voel een heel snelle, zwakke pols.Lang komt langs en zegt dat ik best naar huis kan gaan want hij overlijdt pas om acht uur zegt hij. Nilong is van mening dat hij er morgen nog is.
Ze krijgen me niet weggestuurd omdat ik die veronderstelling niet met hen deel.
De laatste tien minuten gaat zijn buik nog maar minimaal op en neer. Met een paar van soort rillingen, met kleine tussenpozen komt om drie minuten over half zes een einde aan het leven van Anan en laat ik zijn hand los.....
 
 
Om 17.33 u gaat voor Sanan de zon onder,verruilt hij de donkere aarde voor het eeuwige licht...
 
 
IN MEMORIAM :  ANAN   + 12 februari    38 jaar

 

maandag 11 februari 2013

maandag 11 februari

Het is een genot te zien hoe Salai beetje bij beetje wat meer opknapt.Hij zit rechtop aan een bedtafeltje smakelijk te eten.


 Ik moest lachen toen Tiboa me vanmorgen vertelde dat hij in het winkeltje gekookte varkensoren en neus besteld had. Ik moet mijn eigen buik even vasthouden bij de gedachte alleen al.
Zeker omdat deze nog wat week voelt daar ik gisteren de hele dag hevige diarree had en me te zwak voelde om uit mijn bed te komen. Het dinertje ter gelegenheid van het Chinees Nieuwjaar de avond te voor was me slecht bekomen.

Somchai ligt er heel slecht bij. Ik vind zijn ademhaling verontrustend en krijg geen contact met hem.Ik durf hem zelfs geen drinken te geven.
Marijke verfrist zijn mond met lemonswaps en wat later ligt hij aan de zuurstof.

Sunisa amuseert zich met een spelletje op mijn tablet dat ik haar even ervoor heb uitgelegd.
Ze bedankt me voor de homeopathisch kamille mondspray voor haar pijnlijke tandvlees.

                                                    Sunisa....toch met haar stralende lach


Vandaag maakt Musik de Thaise jongen de hier zo,n twee weken meegeholpen heeft zijn laatste dag.
Steeds zag ik hem langdurig bij sommige patiënten masseren, maar voor praten. Vooral met de teruggetrokken Suthat had hij een intensief contact,mooi om te zien.
                                                  Suthat wordt gemasseerd door Musik

Om half twaalf roept Marijke me en zegt me dat Somchai is overleden.Ik loop met haar mee en wachten eer we het gaan zeggen. Ik probeer zijn ogen te sluiten,wat met de linker niet zo goed lukt.
We koppelen de zuurstof af en blijven nog een tijdje bij hem.

Bij het afleggen van Somchai valt het me op hoe subtiel en respectvol Nilong is. Dat was deze week wel anders toen hij heel hardhandig en gemeen met Sanan omging en ik daar iets van moest zeggen.Ook het hele ritueel rond Somchai,s afscheid is anders dan anders. De borstzak van zijn shirt wordt met geld gevuld en er wordt geld in zijn kist gelegd.Ik denk dat dit komt omdat Somchai zeer geliefd was. Ik raak ontroerd wanneer ze hem zijn koptelefoon opzetten als ze hem in de kist leggen. Ja, zo lag hij er de laatste weken bij.Gelukkig krijgt hij ook zijn hoofdkussen mee,ook dat is niet doen gebruikelijk.
 
 

                                                    Somchai (foto van een jaar geleden)

                         IN MEMORIAM :  SOMCHAI   +  11 februari  48 jaar


Toch vond ik de ogen van Anan vandaag wat krachtiger....
 
 
Wat ik niet kan zeggen van zijn overbuurman Walawat....
 
Vanavond hou ik het op groente bouillon met wat noodles erin,om mijn darmen nog wat te ontlasten.
 

zaterdag 9 februari 2013

zaterdag 9 februari

Rond zeven uur in de ochtend hoor ik de eerste knallen die het Chinees Nieuwjaar (morgen) inluiden.

Omdat ik een paar brieven wil versturen ga ik eerst naar het postkantoor. Postzegels zijn moeilijk te krijgen hier in de buurt. Ik dacht dat het om half negen open zou gaan, moet een kwartier wachten,want het gaat pas om negen uur open.Ik ben de eerste klant en sta dus zo weer buiten.

Salai zegt dat hij pijn in zijn knieën heeft.Ik geef hem aan dat oefeningen daar goed tegen zijn.
Ik beweeg wat met zijn benen en hij kijkt tevreden toe. Dan valt mijn oog op het "fietsapparaat" dat ik vorig jaar aanschafte. Hij kijkt verbaast als ik met het ding aan kom zetten.
Ik snoer zijn voeten vast op de pedalen en laat hem langzaam trappen.Tot mijn verbazing lukt dat meteen en zie dat hij er plezier aan heeft. Ik spreek mijn bewondering uit en hij doet er nog een schepje bovenop.
De bewegingen gaan steeds soepeler en zijn gevlekte magere benen draaien steeds sneller rond.
Hij krijgt er geen genoeg van.
Ik heb er schik in dat hij zijn "draai" steeds beter vindt.

Salai
 
Anan zegt me wanneer ik hem aan het verzorgen ben dat hij dood wil.Het gaat niet meer en wijst op zijn uitgeteerde lijf. Ik vind het ook heel typisch dat hij me vraagt zijn haar te knippen, voor hem vindt ik dit een slecht teken. Met hulp kan hij even overeind komen om zijn haar te knippen,ik voel alleen maar botten. s,Middags als ik zijn zoveelste diarree luier verschoon begint hij er weer over.
"kijk maar naar de mieren" zegt hij "ik ga dood" En inderdaad, de matras die ik vanmorgen met alcohol schoon maakte zit weer helemaal vol met de opdringerige beesten.
Al het eten dat rond hem staat blijft onaangeroerd.
 
Het intensief in smeren met Vasaline begint nu toch zijn gunstige uitwerking te krijgen op de huid van Ram in bed 32.Grotendeels doet hij dat insmeren zelf,met de plekken waar hij moeilijk bij kan help ik hem. Ook zie ik minder wondjes door het krabben op zijn rug.Fijn om te zien,dat nu zijn huid rustiger is hij zich veel beter voelt.
 
Walawat heeft hoge koorts, zijn haar plakt tegen zijn hoofd. Als ik hem vraag het af te scheren vindt hij dat goed.Ik koel hem met een natte lap.
 Later zie ik dat hij zijn pamper weer heeft uitgetrokken.Zijn hielen zitten vol poep en ook de deken en zijn shirt. De sluiting van zijn schone luier maak ik met extra tape goed vast. Nilong dreigt hem vast te zullen binden wanneer hij zijn luier weer uittrekt.
 
Een kort onweer vanmiddag zonder regen.
 
Winai laat me zijn knie zien met een akelige verdikking. Ik geef hem een bandage voor zijn knie, die ik nog in mijn "voorraad tas" heb.
 
Op weg naar huis even de mooie kleurige boom in het dorp vastleggen. Jammer dat het zonlicht nog wat te scherp is. Wat verderop zie ik dat de weg nat is, hier heeft het dus wel geregend.
.
 
 
Vanavond zijn Marijke en ik door Wi en haar man uitgenodigd voor het "Chinees Nieuwjaarsfeest diner" in het guesthouse.

vrijdag 8 februari 2013

vrijdag 8 februari

Wanneer een Thai zegt dat het warm is (en dat hoorde ik vandaag een paar keer) dan mag je aannemen dat het echt heet is. Nou dat was het vandaag, uitgesproken.

Marijke heeft vandaag haar vrije dag, maar de jonge Thai vrijwilliger is er gelukkig wel.
Hij doet hier en daar een massage,want daar kom ik vandaag nauwelijks aan toe.

In bed 29 is weer een nieuwe patiënt gekomen. Hij heeft lang haar, maar ik zal hem vandaag nog niet knippen, laat hem eerst wat wennen aan zijn nieuwe situatie.Zijn naam is Walawat, makkelijk te onthouden deze keer. (de ziekenzaal het Walalak)

Salai daarin tegen vraagt zelf om geschoren te worden. Ik denk ook dat het ermee te maken heeft dat hij het warm heeft. Hij vraagt ook een paar keer voor ijsblokjes.
De dokter is vandaag toch niet gekomen.zoals Wi beloofde.Ik hoop dat hij morgen komt.
Ik heb echt het idee dat de rechter pols van Salai gebroken is. De middelvinger is veel dikker dan zijn andere vingers.

 
Ook de middelvinger van zijn linkerhand is akelig dik.
Al stond de baard hem niet slecht, zonder is toch een stuk frisser.
 
De ziekenhuis opname van Sanan heeft niet hetzelfde effect gehad dan vorige keer. Toen had hij een kolf bloed heeft bijgezet gekregen.Nu zie ik hem steeds verder achteruit gaan, ondanks dat hij goed eet.Telkens glijd hij naar beneden en vraagt dan om omhoog gelegd te worden.Als ik dat doe voel ik bijna geen gewicht.
 
Somsak van het brommer ongeluk loopt gelukkig weer rond.                                                            


woensdag 6 februari 2013

woensdag 6 februari

Aan het begin van de dag is het al erg warm.Als ik buiten kom om te vertrekken is het al veel warmer dan andere ochtenden.
Ook om vanochtend naar het ziekenhuis te gaan om Anan te bezoeken, heb ik door de rugzak vol boodschappen waaronder een kussen voor Supin, uitgesteld tot morgen op mijn vrije dag.
Bij het binnen rijden van het tempelcomplex zie ik de ramen van de gebedsruimte openstaan, een teken dat vanmorgen de crematie van Takapong zal plaats vinden.

Vanwege het kussen aan het stuur van de brommer kan ik niet zoals gewoonlijk zwaaien naar enkele groetende mensen die ik tegenkom bij het oprijden van het terrein.

Binnen aangekomen vraag ik, na het omdoen van het mondkapje, aan Wi of ze weet hoelang Anan nog in het ziekenhuis moet blijven. Ze kijkt me even onbegrijpend aan en na een paar seconden,als de vraag is doorgedrongen, zegt ze dat hij gisteravond uit het ziekenhuis is terug gekomen.
Ben ik blij dat ik mijn bezoek even uitstelde, anders was ik voor niets geweest.

Had ik het gisteren over het koppeltje Somsak en zijn vriendinnetje (ben even haar naam kwijt)
Ligt hij van vanmorgen op de ziekenzaal,gewond door een brommer ongeluk.Even later zie ik haar mank lopend de zaal binnenlopen.Uiteindelijk is het vrij goed afgelopen.Ik begrijp van haar dat ze toch in het ziekenhuis zijn geweest.Ik hoop niet dat de oorzaak met zijn hersentumor (uitval?) te maken heeft.

Door de hele ochtend druk bezig te zijn geweest ben ik helemaal de crematie van Takapong vergeten.
Ik vind het heel erg vervelend,maar kan er niets meer aan doen. Marijke heeft er ook niet meer aan gedacht zegt ze me in de middagpauze.

Al een paar dagen helpt een jonge Thai mee als vrijwilliger. Ik merk het bij het aantal vragen voor massages.

Wanneer ik Sangwan aan het masseren ben, begint Marijke al met het wassen van Salai in bed 19.
Ik wilde het vanmorgen samen met Tiboa doen,maar de jongen vroeg het naar de middag te verschuiven.(Tiboa is op dit moment het voorraadhok aan het uitmesten,een uiters smerig karwijtje). Marijke heeft ook al zijn nagels proberen te knippen maar dat viel niet mee zei ze.
Zijn nagels zijn even donker als zijn hele slechte huid.Bovendien heeft hij iets aan zijn pols,het lijkt  of die gebroken is. Als we het Wi laten zien zegt ze dat vrijdag de dokter komt.
Ik organiseer voor hem een luchtmatras, die ongebruikt op het bed van de overleden Rugsuriyan ligt.
De jongeman is zo licht dat ik hem met gemak op pak om even in een rolstoel te zetten, om de matras te kunnen installeren.
Na deze hele "operatie" kijkt Salai heel tevreden en komt inmiddels ook een beetje los. Hij probeert, verlegen, een beetje Engels te praten.

 
                                                                 Salai







dinsdag 5 februari 2013

dinsdag 5 februari

Vandaag wil ik ingaan op enkele mails die ik kreeg over mijn dagboek fragmenten op het weblog.
Er zijn mensen voor wie het te heftig is om te lezen.
Daar kan ik alle begrip voor hebben, voel je a.u.b. niet verplicht om het te lezen.
Maar tegelijkertijd wil ik zeggen dat dit verhaal verteld Moet worden. Ik wil de wereld laten weten wat deze mensen moeten doorstaan, ik ben het aan hun verplicht.
Het heeft zeker niet alleen het doel mijn hart te luchten.Nogmaals ik Moet mijn verhaal vertellen, met de hoop dat het ooit niet meer nodig zal zijn.

Ook wil ik ingaan op de vraag het banknummer te noemen.
13 13 50 226  h.beckers maastricht tgv aidshospice thailand

Heel erg dankbaar ben ik voor alle ondersteunende mailtjes,
Ik ontvang prachtige brieven, waar ik heel blij mee ben.
Ook alle donateurs wil ik ontzettend bedanken, jullie helpen dat ik beter kan helpen.

 
 

Ongeveer een uur nadat ik gisteren uit de tempel ben vertrokken is Takapong van bed 29 in de tbc ruimte overleden. Zoals ik gisteren al schreef ging hij heel snel achteruit,maar dat hij zó snel zou overlijden had ik niet verwacht.

IN MEMORIAM : TAKAPONG 29 jaar  +  4 februari 2013

                                                             Takapong

.....en weer is bed 29 leeg....

Vanmorgen trof ik een nieuwe patiënt in bed 19 aan. Hij is schijnbaar gisteravond nog binnen gebracht.
Volledig verwaarloost, een korst van uitslag over zijn lichaam. Samen met Tiboa "ontmantelen" we de jonge man onder de douche. Zijn bed ligt vol met zwarte losgelaten huidschilfers.
Na de uitgebreide wasbeurt ziet hij er heel anders uit en doet hij zijn naam eer aan.
 "Zonlicht" is de vertaling van Salai zegt Tiboa me.

Een van de gelukkige stelletjes,compleet met hondje, hier in WPN (wat prabat nampo)
Ik schreef al eerder dat Somsak (op de foto beneden) een paar jaar geleden al hier was.
Nu is hij opnieuw opgenomen omdat hij een hersentumor heeft.Volgens Mami wil hij zich niet laten opereren.



                                                                        .....zoekplaatje.

Tijdens de middagpauze zat ik naast Tjo aan de tafel. Ik zag de littekens van haar zelfverwonding heel duidelijk op haar armen.Dwarse smalle strepen in de breedte over bijna de hele lengte van haar armen, sommige met nog geen centimeter tussenruimte. Ook haar gezicht is beschadigd.

Ik had na het boodschappen doen nog naar Anan in het ziekenhuis willen gaan, maar toen ik daarvan terug was had ik geen puf meer voor en heb me voorgenomen dit morgenvroeg voordat ik naar de tempel ga te doen. Ik was in de veronderstelling dat hij niet in LopBuri in het ziekenhuis lag, maar vandaag hoorde ik dat dat wel het geval is.

maandag 4 februari 2013

maandag 4 februari

Zaterdag ging een deel van de dag op aan een rondleiding van twee vrienden uit Nederland die mij een bezoek brachten. Ze waren erg onder de indruk van wat ze zagen. s,Middags probeerde ik wat in te lopen op de achterstand van wat ik beloofde aan massages.

Gisteren heb ik hun de oude stad lopBuri,met haar tempel ruïnes uit de Khmer periode en de (apen)tempel  Prangsamyot. Ook wat winkeltjes gekeken maar al gauw werd het te warm om rond te dolen en zijn toen naar de massage tempel Wat Shipa gegaan voor een heerlijke ontspannende massage.
s,Avonds gaan eten bij Lek en daarna nog in de tuin van het guesthouse wat nagepraat over de dingen van die dag.
Vanmorgen vroeg zijn ze weer vertrokken.

Vannacht is er een dode boom omgekiept op het terrein van de tempel.Gelukkig is het dak waar hij op terecht kwam niet beschadigd.

 
Halsbrekende toeren moesten worden uitgehaald om de boom te ontmantelen.
De jongens van de technische dienst op hun slippertjes bezig de grootste takken af te zagen.
 
 
Na een uurtje was de klus geklaard.....

Met Takapong, de nieuwe patiënt in bed 29 gaat het erg slecht.In de paar dagen dat hij hier is gaat hij steeds verder achteruit.

Ik hoor dat de crematie van Rugsuriyan vandaag plaats vindt.Het is onduidelijk hoe laat dit is.
Als ik naar de gebedsruimte ga zie ik dat de familie al aanwezig is.


                                                            Entree van de gebedsruimte



De moeder van Rugsuriyan laat me een paar foto,s van hem uit haar portefeuille zien.
 waaronder een waar hij als monnik op staat.


 
Het is lang wachten op de monniken, Ik sta er al om half elf, maar om kwart over elf verschijnen de monniken pas.Ik permitteer me die wachttijd omdat ik absoluut bij de crematie aanwezig wil zijn.Gelukkig is Marijke (uit Nederland) vandaag als vrijwilliger begonnen.
 
Halverwege de crematie is er weer een onderbreking, de moeder van Rugsuriyan is steeds aan het telefoneren en na twintig minuten verschijnen nog familie leden en twee monniken,die een speciaal gebed doen bij de kist.

 
 
nichtje van Rugsuriyan neemt afscheid van hem.....
  
 
 
 
Ik leg mijn toef bougainvillea op hem,
                                            de familie legt een mooie broek over hem heen....


 
Familie offert aan de monniken...
 
 
 
Afscheid nemen...
 
 
 
Familie legt blaadjes met boeddhistische gebeden bij de dode...
 
 
 
Zijn broer neemt bij de geopende kist afscheid van Rugsuriyan...
 
 
 
en wordt hij over gebracht naar het crematorium.
 
Tijdens de lunch bijgepraat met marijke...                                                                                        
 
 
Vanavond de gordijnen die ik laatst maakte toch maar gevoerd (met stof die ik gisteren in de oude stad vond) omdat ze toch wat veel zonlicht en warmte doorlieten.
Een heerlijk karwijtje om je hoofd leeg te maken.....