woensdag 30 januari 2013

woensdag 30 januari

Gisteren om 5 uur is Kotaya overleden. Ze hadden hem de dag ervoor nog naar het ziekenhuis gebracht. Wat ik niet begrijp is dat ze een stervend iemand toch nog (in een busje waar geen ligplaats in is) naar het ziekenhuis brengen. Ik heb dat onmenselijke tafereel gelukkig niet hoeven zien, maar is daarom niet minder erg. Hoe graag was ik bij hem geweest in zijn laatste momenten en gunde ik hem die in zijn eigen omgeving.

                        IN MEMORIAM : KOTAYA   + 29 januari 2013  54jaar.

                                              Kotaya een dag voor zijn overlijden

Pakai komt met de krant van vandaag waar in staat dat Koningin Beatrix afstand van de troon doet.
Op de foto erbij staat ze samen met Willem Alexander.

Als ik het verlamde (rechts) been en arm van Thanit masseer voelt dat keihard aan. Het is vreemd dat hij deze niet kan bewegen,maar dat er wel een enorme spanning op de spieren staat.
Thanit (bed 2) verblijft al vijf jaar hier op deze zaal. Ik weet nog dat hij in het begin nog kon lopen.
En zal nooit vergeten dat hij in die tijd eens behoorlijke onderuit ging op een natte, gladde vloer.
Rachen van bed 15 spant trouwens de kroon met het langste verblijf hier, maar liefst acht jaar.

Rugsuriyan ligt weer aan de zuurstof. Zijn borstkas gaat door zijn snelle ademhaling heftig op en neer.

Siton heeft een verstandelijke beperking, (ik weet niet of dat door het hiv virus komt) ze sjouwt de hele dag met een paar tassen rond.Ik zie dat ze ook een spiegel met een groot stuk er uit bij zich heeft.Vandaag heb ik die met haar geruild voor een heel exemplaar.Met veel dank nam ze deze in ontvangst.Vorige week heb ik haar hoofd kaal geschoren omdat ze slechts hier en daar enkele plukken haar had.Ze liep steeds met een lapje op haar hoofd, hoewel deze muts haar beter staat, hoop ik nog een leuk zomerhoedje voor haar te vinden..

                                                   Siton met haar bijna altijd trieste blik





dinsdag 29 januari 2013

maandag 28 januari

 
Kotaya gaat snel achteruit,liep hij een paar dagen geleden nog rond nu ligt hij volkomen apathisch voor zich uit te kijken in bed 29 van de tbc ruimte.Het lukt me niet om hem aan het drinken te krijgen. Zelfs als ik wat water met een klein pipetje aan de zijkant van zijn mond laat binnen lopen slikt hij niet. Ik zie dat er weer een kleine bloederige wond is bijgekomen,dit keer op zijn bovenbeen.Ik vraag Wi deze te verbinden.

                                                                           Kotaya

Vandaag is Sutat jarig, hij is drieënveertig geworden.

                                                                            Sutat


Er moeten hoognodig weer een paar smerige, stinkende kussens worden vernieuwd.
Zo op de foto valt het nog mee (wanneer je het niet ruikt)
 
                                     Mami verzorgt Rugsurian,die weer iets meer helder is.

Ook voor deze waterbak in de wasruimte mag wel een nieuwe komen.
Maar die kan ik echt niet vervoeren op de brommer.
Er zou een offerte worden gemaakt,voor de reparatie van de lekkage van het dak van Metatam.
Ben erg benieuwd,ik heb gezegd dat ik eventueel wel wat wil mee betalen.Misschien dat er dan wat eerder actie in wordt genomen.
Mami legt vast hoe Toy mij boven het hoofd groeit...
 
Met Nada is dat voorlopig niet het geval....
 
 

zaterdag 26 januari 2013

zaterdag 26 januari

Na een dag vrij gehad te hebben was ik bang dat ik vanmorgen het bed van 21 jarige Rugsuriyan leeg zou aan treffen (ik heb Mami gisteravond niet meer gesproken) Dat bleek gelukkig niet zo.
Ondanks dat hij niet meer aan de zuurstof ligt en dat hij nu en dan antwoordt geeft vind ik hem verder achteruit gegaan.later op de dag is hij doornat van het zweten door de koorts. Hij eet al een tijd niet meer maar drinkt nog goed.

Anan van bed 25 ligt aan een infuus. De doorlig wond die ik eergisteren beplakt heb is niet meer open en laat ik ze voorlopig droog.
Ook Kotaya met de wond aan zijn gezicht en borst ligt in de tbc ruimte aan een infuus.

Pong ligt meestal te lezen en maakt een tevreden indruk. Hij heeft zo goed als geen contact met zijn omgeving.Vandaag heb ik zijn hoofd geschoren, dat was nodig omdat hij uitslag heeft op zijn hoofd .Bij kaalheid is dat beter te behandelen en geneest het beter.
Waarom hij niet geliefd is weet ik niet,hij doet geen vlieg kwaad.Toch hoorde ik vandaag dat hij soms geslagen wordt.



Tiboa is blij met zijn nieuwe laarzen ( ook nodig ter bescherming tegen de slangen wanneer hij in de tuin werkt) Hij liep al een hele tijd op blote voeten, heb hem daarom ook nieuwe sandalen gekocht.Al was het niet makkelijk om witte te vinden die hij graag had.(Tiboa kleedt zich als non, dus helemaal in het wit)
Ze hebben Wirai wel erg dik bepoederd,ze zag er niet uit, ik heb haar gezicht toonbaar gemaakt..
Iedereen noemt haar Jaai, dat betekend grootmoeder.
 
In bed 19 is een nieuwe patient gekomen  de 43 jarige Chanalong. Hij vertelde dat hij al eens hier was en wees naar bed 31 of 32.Toch herkende ik hem niet. Hij was in Bangkok niet goed geworden en is toen overgebracht naar het ziekenhuis van LopBuri.Daar lag hij zoals hij vertelde aan de kunstmatige voeding en na elf dagen is hij naar hier overgebracht.
 
Mami helpt Ram met het insmeren van zijn rug.
Het wil nog niet echt beter worden met zijn uitslag.
 
 
Reed ik gisteren bijna over een kleine slang op de weg, vandaag was er een heus slangen alarm.
Een van de meisjes van kantoor kwam hulp halen om het dier te vangen. Nilong en Lang (de sterke mannen) gingen erop af en kwamen even later met  het toegetakelde dode dier aanzetten.

donderdag 24 januari 2013

donderdag 24 januari

Vanmorgen schrok ik toen ik de tbc ruimte binnen kwam en Rugsuriyan zag liggen.Uitpuilende ogen, aan de zuurstof en nauwelijks aanspreekbaar. Toch wilde hij later wat drinken al ging dat in het begin heel moeizaam. Nilong was met de telefoon van Rugsuriyan in de weer, die hij niet geopend kreeg.
Ik begreep dat hij dat hij de familie op de hoogte wilde stellen van de situatie.
Later in de ochtend was zijn moeder er al,die net binnen kwam toen ik met hem bezig was.
Ze maakte me duidelijk dat ze twee zonen heeft. Rugsuriyan is 21 jaar.
Toen ik even later weer terug kwam, was ze al weer weg.

                                                                       Rugsuriyan  (vandaag)

Rugsuriyan (een paar dagen geleden)
 
Ook blinde Somchai in het bed ernaast heeft de laatste dagen flink ingeleverd.De inhoud van zijn inco was meer bloed dan ontlasting. Het lijkt alsof hij steun zoekt,telkens als ik bij hem ben pakt hij me stevig vast en laat me bijna niet meer los. Ik vraag aan een van de zusters medicatie voor zijn mond, die van binnen helemaal wit ziet van schimmelinfectie. Omdat hij steeds naar melk vraagt,laat ik hem sojamelk drinken.Ook vraagt hij steeds weer om een Jadom (eucalyptus snuif kokertje)

                                                           Somchai (enkele weken geleden)

                                                            Somchai     (deze week)


Net als Kè klaar is met het vegen van het terrein onder de grote (Boeddha) bomen.komt er een zuchtje wind en ligt alles weer bezaaid met bladeren.Al vanaf dat ik hier ben heeft het nog niet geregend en is alles kurkdroog. Vandaag is het ook bijzonder warm.

Ram van bed 32 vraagt om een massage voor zijn pijnlijke arm.
Sunisa heeft al twee dagen hevige buikpijn.Ik heb een tijdje bij haar gezeten en mijn handen op haar buik gelegd.Na zo,n tien minuten toen ze in slaap gevallen was ben ik stilletjes vertrokken.

In het "reservebed", bed 31 is een patiënt (nog een Somchai) komen te liggen die hier jaren geleden verbleef. Hij vertrok indertijd uit het centrum omdat het goed met hem ging.Nu is hij met neurologische problemen weer opgenomen. Zijn vriendin houdt trouw de wacht bij hem.
Ook Winay zag ik weer, (met een lange paardenstaart) ook hij was zo,n vijf jaar geleden hier en verblijft nu op de mannen afdeling van de vierde verdieping.

Liet ik een dezer dagen een foto zien van bloederige wond in het gezicht van Kotaya
Nu heeft hij ook zo,n wond op zijn borst.Het is net of er gaten vallen in zijn lichaam.



Vandaag werd ik verwend met twee mooie, van Afrikaantjes geregen, bloemkransen.
Eerst kwam Nilong er met een aan en later ook de vleiende Na.


Gisteren duwde een bezoeker me meerdere briefjes van 1000 baht in mijn handen.Ondanks mijn protest stond hij erop ze aan te nemen.Ik heb ze meteen doorgesluisd naar de hoofdzuster.
Later dacht ik ze misschien beter zelf aan de patiënten te hebben besteed.

Mami had vandaag een vrije dag.Ze was gisteren erg moe,zodat ik erop aandrong vandaag vrij te nemen.Na enig protest heeft ze toch ingestemd.
Morgen neem ik vrij en heb vanavond al de was gedaan zodat er morgen na het boodschappen doen en een bezoek aan mr.Samrid misschien weer eens wat tijd is om mijn leesboek (Simon) ter hand te nemen,welk ik al twee weken niet heb ingekeken.

woensdag 23 januari 2013

vervolg woensdag 23 januari

 NUNG

....je ogen zijn niet in staat licht te vangen,
maar ze stralen wanneer je lacht.
Wanneer je oren jouw zo geliefde muziek ontvangen,
tovert dat een prachtige brede glimlach op je gezicht.
En wordt jouw kleine wereld O zó groot,

en raak je me diep in mijn hart....

                                                                                Nung
   
2013-01-19 08.33.16
                        Nung geniet van de zang van Toy



 
                                   Lotusbloemen en Bougainvillea ton sur ton,
                                                                      pronken op mijn kamer

Rachen


THAILAND-HEALTH-AIDS
Rachen in peinzing verzonken

woensdag 23 januari

Vaker kiest Sangwan voor deze,naar mijn idee ongemakkelijke, houding om even een dutje te doen.
Ze is dan erg moe van het oefenen met lopen.
 
weer een nest jonge katjes,maar liefst zeven stuks

dinsdag 22 januari 2013

dinsdag 22 januari

Schreef ik eerder over de slechte toestand van het interieur van het hospice Walalak.Vandaag zag ik dat het op de mannenzaal Metatam van de vierde verdieping geen haar beter is. Hier en daar komen hele stukken van het plafond naar beneden en vertonen grote gaten.Nu gaat het nog, maar als straks de regentijd komt zal het beslist gaan inregenen. Er wordt gezegd dat er geen geld voor reparatie is,maar dit kan echt niet zo blijven.Dit gebouw waren ze toen ik in 1999 voor het eerst hier was aan het bouwen en een jaar later in gebruik genomen. In al de jaren erna is er nooit iets aan onderhoud gedaan.
 
 
 
 

Met Mami verdeel ik de boodschappen op mijn lijstje. Ben gisteren op mijn vrije dag al een poos op pad geweest om spullen bij elkaar te halen.
Het lukt me maar niet om leggers te vinden om de volledig doorgeroeste exemplaren in de badruimte te vervangen.
 

Het lukt Rugrot van bed 10 maar niet om zijn eten binnen te houden steeds moet hij de emmer gereed houden om dat wat hij net gegeten heeft weer terug te geven.

                                                                          Rugrot

De eigenaren van mijn favoriete openlucht restaurantje (bij Lek) hier op de hoek zijn vanwege vakantie deze week gesloten.Maar de zelfgemaakte tonijnsalade, extra opgefrist (het is hier immers 30 graden) met stukjes ongeschilde appel smaakte vanavond ook erg goed.

zondag 20 januari 2013

zondag 20 januari

Werd vanmorgen tot mijn schrik pas om half negen wakker,wat inhield dat ik ook een uur later pas naar de tempel kon gaan.Pas vanaf gisteren is mijn energie peil weer op normaal niveau.
Ik was nog maar net van mijn verkoudheid genezen toen ik de stomme fout maakte in warmte van het middaguur afgelopen dinsdag op mijn vrije dag in de tuin van het guesthouse te werken.
Ik had me in principe voorgenomen alleen het schaduw gedeelte te doen en later in de middag de rest.Maar ja als deze jongen ergens mee bezig is ziet hij steeds weer iets anders en gaat maar door. Nog even dit,nog even dat.Tot ik merkte dat ik oververhit raakte en bijna omviel van de dorst.
Toen ik klaar kreeg ik mijn dorst niet gelest en dronk twee flessen water uit de koelkast.Dat was vragen om problemen, en inderdaad een uur later flinke diarree en misselijk.Ik heb er een paar dagen last van gehad en denk mijn lesje wel geleerd te hebben.

Vanmorgen is Mami weer gekomen,anders dan andere keren wist ik niet van haar komst.
Ik heb haar gelijk gevraagd me te helpen bij het haar knippen van enkele patiënten die niet alleen rechtop kunnen zitten.Een groot deel van de dag ging op aan scheren en haar knippen.
De hele zaal is aan nu de beurt geweest en iedereen ziet er fris uit.

Als afscheid zingt het groepje medisch studenten voor de patiënten een paar liedjes.
Ze hebben een paar dagen stage gelopen in het hospice.

Ik zag aan de schone lakens op de bedden van de patiënten dat de Abt vandaag zijn ronde in het hospice zou doen.
Het was vandaag weer een drukte met allerlei bezoekers.
Vorige week heb ik met flink geërgerd aan een groep zeer onfatsoenlijke bezoekers. Met grote letters hadden ze nota bene rescue op hun shirt staan. Ze lieten zich uitvoerig bij de patiënten fotograferen en filmen en zochten daarvoor de meest kwetsbare slachtoffers uit.Toen ze ook nog de tbc ruimte wilden binnen gaan heb ik hun halt geroepen en met een "en nu is het genoeg geweest" heb ik hen naar de deur gewezen.

Een dezer dagen sprak ik jimmi (wondverzorger) Ik had hem nog niet in de zaal gezien.Hij vertelde me dat hij daar ook niet meer terug komt. Met een opgelopen longziekte heeft hij drie weken in het ziekenhuis gelegen en is daar nu van aan het herstellen. Zij voeten waren flink van het vocht opgelopen en zag er nog pips uit.Met zijn nier falen is het risico te groot geworden en gaat hij zoals hij zei voortaan in de tuin werken.

donderdag 17 januari 2013

donderdag 17 jan.

Vanmorgen zei Narat van bed 24 me nog vriendelijk goede dag.Nu ligt hij al uren depressief met zijn hoofd onder de deken.
 
Narat
 
 
 
Deze "buitenpatiënt" ondergaat met veel pijn maar met geduld de verzorging van de infectie aan zijn gezicht. Door zijn lage weerstand (aantasting van het immuunsysteem door zijn hiv status) geneest de wond zeer langzaam of niet. Elke morgen op de afgesproken tijd ondergaat deze pijnlijke verzorging. Hij vond het goed dat ik deze foto van hem maakte.

Jakit
 
Gelukkig zijn er ook goede voorbeelden neem bv Jakit, in augustus lag hij in de tbc ruimte.
Nu staat hij als poortwachter aan de gate van het centrum en groet me enthousiast als ik s,morgens aankom.Hij heeft lang gehoopt dat hij terug naar de thuissituatie kon maar dat zat er waarschijnlijk niet in.
 
 
Het duurde even voordat Pon (van bed 17) aanstalte maakte om te beginnen aan het natekenen van het portret van Jan Straatman van de foto die ik hem gaf. Ik denk dat hij een tijd niet getekend heeft hij lag veel te slapen en zag ik hem weinig buiten zijn bed.Zijn gezicht is ook meer ingevallen en bij het masseren voelde ik dat zijn bokser spieren flink zijn afgenomen.


 
De speciale pleisters voor decubitus wonden die ik mee nam uit Nederland zijn maar net groot genoeg om de doorlig wond van Rugsuriyan te bedekken.

zondag 13 januari 2013

zondag 13 januari

....het is al erg laat...kan bij uitzondering niet in slaap komen.Wat er vanmiddag gebeurde houd me wakker en blijft me verwarrend bezighouden.
Zoals ik gisteren al schreef beloofde het vandaag optredens op het prachtig versierde opgebouwde podium in de buitenlucht hier op het terrein.
Vanochtend hoorde ik via de luidsprekers allerlei muziek en zang van diverse groepen.
Wat later in de middag werd mijn aandacht getrokken door een mooi en gevoelig lied en meende ik de stem van Toy te herkennen.Ik heb Toy al tig keren horen zingen. Heel vaak in het weekend komt zijn bandje vanuit het "tweede project" hier de bezoekers aan het project vermaken.

                                                             Toy  ( foto 2010)
 Doch dit lied kende ik niet van hem en het trok me naar hem toe. De song er na was al even gevoelig en diep vanuit zijn hart gezongen.Zo emotioneel heb ik Toy nog nooit gezien en gehoord.Ik werd er zo' door gegrepen dat het me even zwart voor de ogen werd en zich plotseling dat verschrikkelijke beeld aandiende waar ik jaren niet aan heb willen denken....
Het is zo,n tien jaar geleden dat Toy als schriel en verlegen ongeveer negen jaar oude jongetje in het aidscentrum Thatako verbleef samen met nog vier andere hiv geïnfecteerde kinderen. De zusjes Sornpet (toen al heel erg ziek en kort daarna overleden) en de deugniet Wanpen die door hun grootmoeder werden groot gebracht omdat hun ouders aan aids waren overleden. Het toen twee jarige meisje Feem (in 2003 overleden) dat bij haar moeder op de kamer leefde en vervolgens de twee weesjongetjes Juy en Toy.
Juy was het troetelkind dat in de manager een moeder gevonden had en door haar als zodanig aangenomen. Toy,die overbleef leefde bij de mannen in de grote zaal.
Ik hoorde van het probleem dat de beide jongetjes, NB omdat ze wees zijn, geen recht op het aidsmedicijn hadden. Ben toen voor hun een oplossing gaan zoeken en vond die in de toestemming dat ze in het "tweede project" (het kinderproject dat bij dit centrum hoort) opgenomen zouden kunnen worden, waar ze wel recht tot de medicatie hebben.
Toen deed zich tot mijn verdriet het geval voor dat de manager "haar zoon" Juy niet liet gaan. Enerzijds had ik wel begrip voor de situatie,zeker als ik zag hoe Juy liefde en zorg van haar ontving en gelukkig was. (Het was helaas van korte duur, Juy is een jaar later overleden)
Ondertussen kreeg ik een verpletterend gerucht te horen dat Toy door de mannen op de zaal seksueel misbruikt zou worden.
Op dat moment was ik in Nederland in afwachting op de afhandeling van overplaatsing van Toy.
Ik was radeloos van onmacht en ben er toen niet achter kunnen komen wat er van het gerucht waar is.       
Heb Toy voor zo ver dat mogenlijk was geobserveerd wanneer ik weer in Thailand verbleef en  hem ging bezoeken op zijn nieuwe plek, waar hij ook naar school kon. Maar nooit iets aan het
meestal vrolijke ventje gemerkt.
Heb daarom dit schrijnend weten, zoals mijn eigen pijnlijke ervaring, ver weggeduwd.
Tot vanmiddag toen alles in hevigheid boven kwam en ik de pijn in Toy,s stem herkende en me de keel deed dicht knijpen, zou het dan toch waar zijn?
Gelukkig kwam hij, toen hij me huiswaarts zag gaan, naar me toe lopen en me een stevige knuffel geven....laat het in godsnaam niet waar zijn....

Nu ik het heb opgeschreven voelt mijn hart toch wat lichter en ga ik weer proberen te slapen...

 
(het heeft nog heel lang geduurd eer mijn ogen droog bleven en eindelijk dicht vielen)

zaterdag 12 januari 2013

zaterdag 12 januari

Al ben ik vaker in de weer met in Dettol gedrenkte proppen watten, dit om het ergste vuil het hoofd te bieden, lijkt het toch of het smerige minder wordt.Maar dat zal wel komen omdat alles went.
Vandaag moest ik een paar keer denken aan tien jaar geleden,toen het hele hospice gerenoveerd is geworden.Het was een verademing toen ik binnen kwam met het beeld voor ogen dat van de keer van te voor had. Alles was nieuw, zag er schoon en fris uit schoon en was heel.Nu tien jaar later is er hoognodig weer een vernieuwing noodzakelijk.

Gisteren ben ik weer kunnen beginnen in het hospice al was het maar voor een halve dag, meer energie was er nog niet en was ik blij dat ik s,middags weer in mijn bed kon duiken,helemaal leeg.
Vandaag ging het beter,al werd ik vaker op mijn hoesten geattendeerd,ook mijn stem is nog niet helemaal terug maar mijn eetlust is weer terug.

Vannacht is Anong overleden, de 47 jarige vrouw in bed 11.Wan haar buurvrouw werd zoals ze vertelde om twee uur wakker, toen Anong met vier diepe zuchten heen ging. Ze laat vier kinderen achter.
Op mijn eerste werkdag vroeg ik haar of ze iets wilde drinken, ze gaf toen aan dat dat niet ging.
Toen ik in haar mond keek zag ik dat die vol zat met half opgeloste,ingedroogde pillen.
Met een half dozijn lemonswaps heb ik haar mond leeggelepeld en de smurrie verwijderd.
Na een volledige wasbeurt en bedverschonig zag ik weer iets meer leven in haar en begon ze ook weer te drinken en een beetje te eten. Gisteren toen ik haar pamper verschoonde zat die vol klonters bloed en begreep toen al dat het er slecht uitzag voor haar. De hoofdzuster kon me niet duidelijk maken wat aan de hand met haar was.

Vandaag is het Nationale kinderdag in Thailand,iets wat we in Nederland niet kennen.
Morgen is er schijnbaar een groot feest,waarvoor vandaag allerlei voorbereidingen werden getroffen.
Er is een podium gebouwd met een ere plaats voor de abt.


Sunisa toont me haar "ziekenhuis controle" tas, waarvan het hengsel stuk is, dus werk voor vanavond.

Ik laat me door Pakai bij praten over de patiënten die ik nog mis.
Op de mannenzaal van de vierde verdieping zie ik Winay die jaren geleden was vertrokken weer is opgenomen.

Het valt me op dat de tekenaar Pon erg passief is.Ik geef hem een foto van Jan Straatman (waarvan zijn schoonzoon me een paar exemplaren voor bekenden heeft meegegeven) om deze na te tekenen met de hoop hem weer aan het tekenen te krijgen. Jan is degene aan wie ik veel te danken heb. Door zijn toedoen ben ik hier gekomen en heb zijn werk blijven doen nadat Jan in 2006 hier in LopBuri door een herseninfarct niet meer kan zijn.


IN MEMORIAM : ANONG 12 januari 47 jaar. moeder van 4 zonen

 

woensdag 9 januari 2013

dinsdag 8 jan.

Vanwege een flinke verkoudheid moet ik mijn werk al na drie dagen onderbreken.   
Ik heb vandaag zowat de hele dag geslapen.                                    
Hoop dat ik snel weer aan de slag kan.....

zaterdag 5 januari 2013

4 januari 2013, aankomst LopBuri

...20 minuten vroeger als schema aangaf, na een voor mijn gevoel omgevlogen 11 uur vliegen op Suvarnabhumi airport nabij Bangkok aangekomen (voor de 22ste keer). Ja, ondanks dat ik geen oog heb dicht gedaan vannacht een zeer voorspoedige vlucht. Daarom nog even moeten wachten op mijn afhaler, Wi de gastvrouw van mijn pension.

Onderweg naar lopBuri genoten van de prachtig bloeiende bomen langs de weg.


Na aankomst in mijn guesthouse, mijn boeltje uitgepakt, gedoucht en daarna een uurtje plat.
 
De temperatuur is zeer aangenaam zo,n 28 graden schat ik.

5 januari
Eerste werkdag.

Ik ben nog een heel stuk van het hospice af als Thanit me al geschoten heeft en me met zijn manier geluiden maken bij de anderen aankondigt (Thanit mist door een CVA zijn spraakvermogen)
Een zeer warm onthaal valt me ten deel, ik voel me bevoorrecht dit te mogen ondergaan.
Veel bekende gezichten,soms beter uitziend dan bij mijn afscheid in september,andere veel slechter dan vorige keer.
Alsof ik gisteren nog aanwezig was komt Pakai met de mededeling dat Sanan eergisteren is overleden.
Wi verteld me later dat hij in een stukje fruit gestikt is, eer dat iemand in de gaten had wat loos was was het te laat.
Veel patiënten hebben erg lang haar, mannen met lang niet geschoren baarden. Later valt me op dat dat de boel wel erg smerig is. Als ik mijn handen wil gaan wassen komt Na snel de wasbak schoon maken.
De eerste dag is grotendeels opgegaan aan goede dag zeggen en haar knippen en scheren.

 
                                               IN MEMORIAM:  SANAN   + 2 januari 59 jaar

 
Deze voor Sajan zo  kenmerkende foto. Maanden lang hield hij het inmiddels pikzwarte kerstmannetje dat ik voor hem maakte bij zich. Zelfs bij het slapen en eten bleef hij het vasthouden...

                                               Getekend portret van een nog jonge Sanan