zaterdag 7 september 2013

zaterdag 7 sept.

1 september 2013,
Weer terug in Nederland,

Als ik diezelfde avond van mijn terugkomst een brief van het AZM, die als bovenste op het stapeltje post ligt, open maak en lees:
" aan ouderen die kort geleden de diagnose kanker hebben gekregen" ben ik meteen weer ontnuchtert.

Terwijl toen ik in Thailand was en een enkele keer aan de voorbije weken terug dacht aan voor mijn vertrek was het alsof ik een nare droom had gehad, zover stonden daar die weken met die onzekerheid, confrontatie en spanning van me af.

Nu na bijna een week na thuiskomst al weer aardig aan het wennen aan leven hier.
Gelukkig helpt het goede weer daar aardig aan mee.

Even alles laten bezinken.....

vrijdag 30 augustus 2013

vrijdag 30 augustus


 
Op de valreep nog wat oefenmateriaal aangeschaft, om de handfunctie (paralysie ) van enkele patiënten te verbeteren. Jao geef ik nog een grote fles speciale massage olie om na het oefenen met de patiënten te gebruiken



                                                    Van Jimmy kreeg ik deze tekening.



Met veel zorg en aandacht geeft Eliska Anan zijn eten. Aliska is dinsdag begonnen een blijft twee of drie weken.
Gisteren heb ik de hele dag haren geknipt, baarden en hoofden geschoren.

En dan is er het onvermijdelijke afscheid nemen. Misschien wel het moeilijkste van mijn hele verblijf.
Tussen het afscheid nemen door gaat het werk nog tot mijn werkelijke vertrek door. Hier een luier verschonen daar nog even een ander karweitje, wat wel de stress van het afscheid nemen doorbreekt.
Zolang er maar niemand huilt gaat het goed, doch bij de eerste tranen ga ik zelf ook voor de bijl.
Ik weet dat Thanit het altijd heel moeilijk heeft bij ons afscheid, daarom neem ik hem bij een van de laatsten.
De bijna blinde ladyboy Mea-Dang wacht me op met een bloemenkrans en houd me wel bijna een minuut stevig tegen haar aan. Tussen door moet ik het toilet in vluchten om me even te herpakken.
De manager laat me nadat hij me een pakket is komen brengen me er nog een bezorgen. Onmogelijk om dit allemaal mee naar huis te nemen.
De anders zo stoere Thanit laat zich hevig snikkend gaan zonder zich iets van zijn vrienden om hem heen aan te trekken.
Wel twintig keer moet ik vandaag beloven dat ik snel terug zal komen.

Gelukkig is er Eliska die het aandacht geven over kan nemen.....



dinsdag 27 augustus 2013

dinsdag 27 augustus

Toen Kayson van bed 31 me zaterdag om schoenen vroeg heb ik schijnbaar erg verwonderd gekeken, want prompt op zijn vraag legt hij me uit dat hij naar het ziekenhuis gaat voor het aanmeten van een prothese voor zijn tweede geamputeerd been. Al kan ik me nog geen voorstelling maken van een lopende Kayson, alleen al het feit dat hij er mee bezig is doet me enthousiast toestemmen. Als voorbeeld laat hij me een zwarte, stoffige instapper zien die aan het eerste kunstbeen zit en ongebruikt naast zijn bed staat.
Kayson


De nieuwe schoenen voor Kayson, deze kwamen het meest overeen met de ene oude...
 
zondag 25 augustus
Manou moet het vanmorgen laten afweten, vermoeid, slecht geslapen en een opkomende keelpijn moeten hem doen besluiten om niet te gaan werken. Ik geef hem een strip homeopathische keel tabletten en hij zoekt zijn bed weer op.
Echter in de middag zie ik hem het hospice binnen komen. Hij is zo enthousiast dat hij toch maar gaat proberen om te werken.
 
Als ik de deken terug sla om Anan een schone luier aan te doen zie ik dat het aan zijn voeteneind krioelt van de mieren. Tot het bloeden toe hebben ze aan zijn voeten gevreten. Lang helpt mij om de volledig apathische  Anan in een rolstoel te zetten. Terwijl ik met hem buiten ga wandelen ontfermt Lang zich over het verschonen van het bed. De rechterhand van Anan die hij niet gebruikt/beweegt begint te vergroeien.
Om hem meer te laten bewegen zet Manu een katje bij hem op bed, om hem zo te stimuleren om te bewegen.
 
Anan en het jonge katje
 
Manou stimuleert Anan
 

Ook Sulepon heeft ook bezoek van een van de vele katten,
 
Dit bord kom ik elke keer tegen bij het verlaten van de tempel, maar wil hier even nog niet mee bezig zijn.
 
maandag 26 augustus
Tot mijn verrassing word ik bij het boodschappen doen aangesproken door Rin, Rin was veertien jaar geleden, toen ik hier voor het eerst kwam, hoofdzuster in het hospice. Omdat ze hier in Lopburi woont en werkt (nog steeds in de hiv en aids zorg) kwam ik haar nog wel eens tegen. Maar de laatste keer was al lang geleden. Vol belangstelling is ze als ik haar de folder laat zien (die ik toevallig bij me heb) van de nieuwe foundation (Hug and Smile) waar Mami mee bezig is.
 
 
Boeddhabeeld dat ik van Phra Alongkot kreeg.
 
Er zit een heel verhaal achter deze gekregen Boeddha van Phra Alongkot.
 
Ik vroeg aan Pakai of zij een winkel in oud LopBuri weet waar ze mooie Boeddha beelden verkopen. Ik weet in de oude stad wel een paar zaken, maar daar hebben ze alleen lelijke kopieën.
Omdat ze het niet wist stuurde ze me naar het kantoortje bij het onderkomen van de hoofdmonnik.
Daar stonden meerdere beelden maar dan van monniken. Toen ik aan de hand van een afbeelding van een Boeddha duidelijk maakte aan het meisje die me te woord stond, kwam er een naaste medewerker van de abt bij. Tot mijn verbazing werd ik ineens binnen geroepen in het domein van de monnik.
Hij kwam naar me toe en zei dat ik er een mocht uitzoeken uit de vele exemplaren die in zijn ruimte stonden. De een nog mooier, groter en waardevoller dan de andere. Ik voelde me erg ongemakkelijk en probeerde uit te leggen wat mijn eigenlijke bedoeling was. Alsof hij het niet hoorde gaf hij nogmaals met een gul gebaar aan dat ik mocht uitkiezen wat ik wilde. Naarstig ging ik op zoek naar een klein exemplaar, die er nauwelijks waren. Uiteindelijk vond ik er een, al vond ik hem door de glimmende gouden kleur niet zo mooi. Hij zag het schijnbaar aan mijn gezicht en gaf toen het meisje  opdracht om me naar de gebedsruimte te brengen waar er nog meer stonden. Ik verontschuldigde mij, maar ook dat werd weggewuifd. Er werd iemand opgetrommeld die de sleutel van de gebedsruimte in beheer heeft. Daar stonden er wel een paar die ik mooi vond en heb toen deze mooie, 25 cm hoge, uit gezocht.
 
Dinsdag 27 augustus
 
Manu kwam er achter dat zijn visum eerder was verlopen dan hij dacht en moet vandaag terug naar Bangkok. Toch wil hij vanmorgen nog naar het hospice en geeft nu al aan dat hij terug komt, misschien zelfs al de volgende week. Hij heeft zijn draai helemaal gevonden. Hij heeft me beloofd om een korte impressie te schrijven over hoe hij het deze week ervaren heeft. Die mag ik plaatsen op het weblog.
Later in de middag heb ik hem en zijn zware rugzak op de brommer naar het minibus station gebracht. Onder tussen heeft een vriendin van hem die vandaag arriveerde zijn plaats ingenomen.
Ben nog even in de oude stad gebleven, maar door de warmte heb ik het snel voor gezien gehouden.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 


vrijdag 23 augustus 2013

vrijdag 23 augustus

Eergisteren hadden we de eer om een professionele kapper en kapster te mogen ontvangen. Ze hebben de hele dag patiënten geknipt. Ik heb even staan kijken, het was een lust voor het oog te zien hoe die jongen zijn werk deed. Met uiterste concentratie en prachtige bewegingen deed hij zijn vak uitvoeren, alsof hij een instrument bespeelde Ze hebben heel hard gewerkt.

Lang onder de handen van een echte kapper.
 
zelfs tijdens de knipbeurt van zijn baas Lang, wijkt deze hond niet van zijn zijde...
 

Daar ben ik met mijn tondeuse maar een heel slap aftreksel van en heb hun dan ook niet als concurrenten ervaren.
 
Des ondanks heb ik werk genoeg.
Thong krijgt coupe "skinhead"
foto : Tum

In een mum van tijd zat de "wachtruimte" vol en moest er een lijst worden aangelegd voor de volgorde. Helaas hebben ze niet elke belangstellende kunnen knippen wegens tijdgebrek.
Van Wan begreep ik dat ze het Pro-Deo deden en over twee maanden weer terug komen.
In het verleden heb ik vaker dacht dit te organiseren maar dat stuit je toch op gebrek aan taalkennis. Zo hebben Mami en ik ook wel gedacht om een tandarts te laten komen, veel patiënten hebben een slecht onderhouden gebit en daardoor vaak last van kiespijn.

Sunisa krijgt een nieuwe coupe
 
                                          ...er zijn nog vele wachtenden voor u....


Patsaya knipt de nagels van Rugrok
 
Al enkele dagen heerst er een verkoudheid virus in het hospice. Patiënten hoesten en niezen en klagen over keelpijn
In de loop van de ochtend ben ik er zelf mee behept.
s, Middags moet ik snotterend en niezend het veld ruimen, ook al om verdere besmetting te verspreiden, ga ik ziek naar huis
 
 
     donderdag 22 augustus,.
 
Ik voel me wonderwel een heel stuk opgeknapt en heb absoluut geen zin om in bed te blijven.
In de loop van de ochtend wordt ik voorgesteld aan Manou een jonge man uit Frankrijk die een week vrijwilligerswerk hier wil doen. Gelukkig heeft hij affiniteit met massage. Na een korte uitleg en een rondje door de zaal komt er de eerste vraag voor massage en voor Manou de start van een intensive week. Van Sangwan krijgt hij een diadeem om  zijn lange haren tijdens het masseren uit zijn gezicht te houden.
 
Manou en Sunisa
 
In de namiddag gaat mijn neus en hoofd weer dicht zitten.
Ik heb vanavond met Pakai afgesproken om met haar gezin te gaan uiteten.
Ik wil hun trakteren omdat ze altijd voor me klaar staan.
Ik had Manou ook gevraagd om mee te gaan, maar hij zegt zo moe te zijn dat hij meteen naar bed gaat.
 
 
vrijdag 23 augustus.
 
Aompai vertelde me eerder dat ze een ongeluk heeft gehad en het litteken dat ze daarvan in het keelkuiltje heeft is van de tube van de beademing.
Vandaag tekende ze een auto en iets dat op een fiets leek, maar zei dat het een brommer moet voorstellen. Toen legde ze daarnaast een foto van twee jongetjes, naar mijn schatting zes en acht jaar. Ze gaf aan dat zij en de kinderen op de brommer zaten en maakte toen een felle beweging van een frontale botsing. Ze vertelt dat de zoontjes op slag dood waren en zij zwaar gewond.
Dan blijft het even stil en ook ik heb geen woorden.
Later als ik er over denk ben ik blij dat ze het verteld, en ook blij dat ze het mij toevertrouwd.
Dan is het ergens een voordeel dat je de taal niet beheerst. Ik weet niet of ik het aan zou kunnen al die verhalen van de patiënten te weten.
 
Gisteravond toen ik van het etentje terug naar huis liep zag in de verte op de grote weg ook weer de nodige zwaailichten van politie- en ambulancewagens.
Vorige week stond er een foto in de krant van een zwaargewonde drie maanden oude baby die van de schoot van de brommer rijdende moeder was gegleden. 
 
 
 
 
 
 
 

dinsdag 20 augustus 2013

dinsdag 20 augustus

Bij mijn binnenkomst op de ziekenzaal zie ik dat het bed van Tipta leeg is.
Van Wan verneem ik dat ze gistermiddag is overleden. Haar dochter en familie is niet meer geweest.


IN MEMORIAM : TIPTA  57 jaar  19 augustus 2013

 
 

Nèn en Lung
Lung kon vandaag weer terug naar de vierde verdieping.
Een paar dagen lag hij erg beroerd in de ziekenzaal.
Zijn vriendin, de ladyboy Nèn kwam hem regelmatig bezoeken.
 
 
 
Vandaag stond er wel heel kleurrijk voedsel op het menu.
Toch lieten de meeste patiënten het liggen op hun bord zag ik bij het afruimen.
 
Tiboa en Rugrok
 
Rugrok had vandaag wel een erg goede dag. Een hele tijd heeft hij rechtop gezeten, vroeg zelfs om geschoren te worden en had zelfs schik om samen met Tiboa op de foto te gaan. Het eten gaat ook steeds beter en het verslikken en overgeven blijft al een hele tijd achterwege.
 
Vandaag was er weer een groep Taiwanezen op bezoek. Ik vond het leuk dat ze tijdens het zingen van een lied zich over de hele zaal verspreidde. Een van de meisjes deed een mooi diabolo nummer..
 
 
 
 

maandag 19 augustus

Zondag 18 augustus,
Sunisa schatert van het lachen als ze mijn verbaast gezicht ziet (ik denk dat mijn ogen op stokjes waren)  als ik een grote zwarte kever onder haar bed zie uit kruipen. Het beest kan maar langzaam vooruit omdat hij een lange sliert spinrag aan een van zijn achterpoten meesleurt. Ik wijs geschrokken in de richting van het zeker tien centimeter lange donkere gevaarte, maar Sunisa kan door haar lachbui niet overeind komen en moet haar schuddende buik vasthouden. Ik moet wel een erg raar gezicht getrokken hebben. Eindelijk hapt ze weer naar adem, maar kan nog steeds niet kijken, naar waar ik zo van schrok, omdat haar hoofd ver naar achter in het kussen gedrukt is.
Dikke tranen rollen over haar wangen als ze eindelijk overeind kan komen.

 
Intussen komt Kanung aanlopen om te kijken wat er gaande is.
Pakt met een stalen gezicht het enge beest tussen duim en wijsvinger aan de zijkanten van het vette lijf en draagt het naar buiten. Nog een poos erna lopen mij de rillingen nog over het lijf, terwijl Sunisa weer langzaam bijkomt en haar tranen droogt.
 
 Nipta van bed 11 weigert elke vorm van eten en drinken. Zelfs de kleinste hoeveelheid water die ik met een spuitje in haar mond brengt spuugt ze uit.
Tegen Wan, haar buurvrouw, zei ze dat ze niet meer wil leven.
Het is moeilijk, maar ik moet haar wens uiteindelijk na een paar vergeefse pogingen respecteren.
Ik verschoon haar met gitzwarte ontlasting ( die wel eens haar laatste zou kunnen zijn)bevattende luier en ondersteun haar gezwollen, pijnlijke benen. Ik zie op haar bovenbeen "stop love" getatoeëerd. Wan zei dat ze met Moederdag (12 aug.) heeft zitten wachten op haar dochter. Steeds naar de deur kijkend of ze er aan kwam.
Toen dat niet gebeurde heeft ze de moed opgegeven.
 

Patsaya geeft Annan te eten.
 
Ik kan me niet herinneren dat ik eerder zag dat een verpleegster hielp bij het eten geven.
 

 
Patiënt Phra Nutchapon doet een dutje nadat hij zijn oefeningen heeft gedaan. Verwissel zijn kussensloop die doornat van het zweten is.
 

 
Een groot gat in het hoofd van deze buiten patiënt. Opgelopen tijdens een klus.
Hevig bloedend werd hij de zaal binnen geleid voor eerste hulp. Doch de snee is zo groot dat hij naar het ziekenhuis moet om deze te laten hechten.
Bij terugkomst heb ik zijn hoofd kaal geschoren, voorzichtig rondom de hechtingen, de wond van haren vrijgemaakt.
 
Lek, de patiënt in de tbc ruimte is na een bezoek aan zijn dochter in Bangkok niet meer terug gekomen. Lang ruimt het bed af en verzameld een grote zak met spullen die hij heeft achter gelaten.
Ook het bed van Kew komt vrij, ik denk dat ze naar de vierde verdieping is terug gegaan. Gelukkig is ze weer sterk genoeg na de ziekenhuis opname.
Doch haar bed blijft niet lang leeg er wordt een hevig zieke buitenpatiënt binnen gebracht die aan de zuurstof moet.
 
Ik zie tot mijn geruststelling dat Salai ook bij anderen zijn behoefte om te knuffelen toont. Vandaag was hij vaak te vinden bij het bed van de blinde Neung, die altijd wel in is voor wat belangstelling.
 
 
De "hond met de blauwe tong" is me wel bekend, de hond van Lang en Oo is echter bijna  helemaal blauw.
 
 
Maandag 19 augustus
Mijn vrije dag gaat hoofdzakelijk op aan klusjes. Ik begin al vroeg met de was.
Dan moet ik naar de garage om mijn brommer te laten keuren om met dat bewijs naar een kantoor te gaan om voor betaling van de taks. Nooit eerder deden ze dat zo uitgebreid (komt zeker omdat mr. Samrid er deze keer niet bij is) Daarna ga ik naar de kapper, om me daarna te laten masseren.
Het dutje na de massage lukt vandaag niet omdat er naast het huis met veel lawaai de begroeiing van het grote onbebouwde perceel wordt gerooid, dat tot diep in de middag duurt.
 
 
 
 
 
 

woensdag 14 augustus 2013

dinsdag 13 augustus

Zaterdagavond, ik sta buiten de was te doen, staat opeens Mami voor mijn neus.
Een onaangekondigde verrassing, alleen jammer dat ze maar twee dagen kan blijven. Ook de patiënten zullen blij zijn haar weer te zien, vaker vroegen ze me naar haar.
Mami verteld me dat ze het druk heeft en daarom maar zo kort kan blijven. Ze heeft een foundation opgericht, (Hug en Smile) die zich ook bezig houdt met voorlichting rond hiv en aids en veel van de indianen verhalen die hier nog gaan uit de wereld te helpen. Dat is heel erg nodig, er is onder de mensen hier nog heel veel onwetendheid, en misverstanden rond hiv infectie. Zo krijg ikzelf hier soms door bezoekers de vraag of ik niet bang ben om geïnfecteerd te raken, terwijl ik een patiënt bv te drinken geef.
Mami geeft nu in Bangkok workshops aan groepen en voorlichting op scholen.
Laat ook bv ouderen in contact komen met geïnfecteerde kinderen. Dit alles ook om mensen met hiv en aids dichter bij gemeenschap te brengen.
Zodat ze in de toekomst niet meer verstoten worden en bij hun families kunnen blijven.

Vanmiddag ben ik in de lunchpauze met mr.Samrid gaan lunchen in de stad. Ik zie Samrid niet meer zo vaak omdat hij nu een baan heeft in Bangkok en maar om de paar weken naar huis komt in LopBuri.
Ik kreeg zoals vaker ook een hele les over Boeddhisme, zijn stokpaardje. Na veel te veel te hebben gegeten weer terug naar het hospice gereden.

                                         
              gepensioneerd militair (geestelijke verzorging) mr.Samrid Komkhum

Zondag 12 augustus.
Verjaardag van koningin Sirikit  en tevens Moederdag.

                                                     Koningin Sirikit   foto:  van internet

Namens alle patiënten die haar moeder noemen geef ik Pakai een bloemenkrans, voor mij is zij de moeder van Wat Prabat Nampo.

moeder en vriendin, Pakai
 
Van Sutree krijg ikzelf ook een bloemenkrans.
Hij zegt mij te beschouwen als zijn moeder. Dat vind ik een hele eer en draag het maar toe aan mijn aanwezige vrouwelijke eigenschappen. In het verleden ben ik wel vaker gevraagd door een patiënt of ik zijn vader wilde zijn, en op dit moment beschouwd Pong mij als zijn oom. Maar een moedertitel  is me nooit eerder ten deel gevallen.

                                          ...voor mij, als moederdaggeschenk van Sutree...

Gelukkig heeft Mami nog tijd om samen te gaan eten vlak voor haar vertrek naar Bangkok.
Zo kunnen we nog even bijpraten, want ik weet niet of ik haar nog zie voordat ik weer naar Nederland terugga.
Ik besteed het geld van de jaarlijkse donatie aan "The Garden of Eden" in Rayong deze keer aan de nieuwe foundation  "Hug en Smile" van Mami.

Mami en Sutree

Tot mijn verrassing zie ik Jimmi. Ik hoorde dat hij was opgenomen in het ziekenhuis van lopBuri (ik wilde hem toevallig vanavond gaan opzoeken)
Vanwege grote vochtophoping in zijn benen door zijn nier falen, kreeg hij hartklachten. Voorheen deed hij de wondverzorging van de patiënten.
Ik zie dat zijn voeten en onderbenen weer geslonken zijn. Ik hoop dat het nu goed met hem blijft gaan, eigenlijk zou hij getransplanteerd moeten worden, maar dat kost 20.000 euro heb ik geïnformeerd.

                                                                       Jimmi


Door een stoot tegen een scherpe bedbeugel haal ik mijn scheenbeen open.
Meteen alles in rep en roer (als iemand ligt te sterven hoor je niemand) als ze zien dat ik me door Pipon laat verbinden.
Jammer nu kan ik de geplande massage voor morgen wel vergeten. Na zeven dagen werken was ik daar wel aan toe.




zaterdag 10 augustus 2013

zaterdag 10 augustus


foto:  Tum     gemaakt tijdens Kavansaa  22 juli  bij de Tamboon (offering)

 
Neung heeft door zijn blindheid en spasmen in zijn handen niet het besef zijn offergave in de mand van de monnik te leggen. Zodat de loop van de rij monniken even werd gestagneerd.
Met wat hulp lukte het alsnog.
Op de voorgrond Phra Alonkot.de hoofdmonnik en stichter van het project WPN.
 
Van de vijfendertig patiënten in het hospice WALALAK zijn op dit moment tien vrouwen.
 
Afgelopen dinsdag op mijn vrij genomen dag wilde ik gaan zwemmen, doch het zwembad van LopBuri Inn Resort was gesloten vanwege werkzaamheden,
Ik ben toen naar het meer even buiten LopBuri gereden en daar een paar uurtjes lezend door gebracht.
 
 
het grote meer een paar km buiten LopBuri
 
 
 
Ook als je blind bent kun je je verdienstelijk maken op het terrein, dit getuige deze onkruid wiedende patiënt. Hij helpt trouwens ook mee in het naaiateliertje en veegt paden.

 Supata vraagt om een hoofdmassage, ook Supata is blind. Ze ondergaat de massage in alle stilte en concentratie. Supata heeft een bijzondere manier om zich te wassen. Ze gaat met haar kleren aan onder de douche (bakken water over je heen gooien) Komt dan druipnat de zaal oplopen (zoekt tastend haar weg tussen de bedden), haar handen in plastic zakjes gestoken en droogt zich op haar bed (ook met kleren aan) af en zet dan de ventilator aan en gaat ervoor zitten.

Gisteren was er een enorme knal, de grond trilde. Ik vermoed dat bij een militaire oefening hier dichtbij een bom tot ontploffing is gebracht. Geschrokken en met een onbehaaglijk gevoel moest meteen terug denken aan de explosie bij DSM in de zeventiger jaren. Ik werkte toen in Stein bij Macintosh en dacht dat de wereld verging. Als ik om me heen kijk zie ik dat er nauwelijks op de knal gereageerd wordt, wat me wel geruststelt.

Wilai heeft een huilbui. Het is moeilijk om erachter te komen wat de oorzaak is, ga dus maar even mee in haar verdriet. Als ik na een tijdje vraag of ik een Cola voor haar zal halen, vindt ze dat goed en kan ze weer lachen.

 
Zo tref ik de meeste ochtenden bij aankomst Sangwan aan.
Uitrustend bij een van de Boeddhabeelden nadat ze al, heel slechtlopend, zonder hulpmiddel een wandeling van zeker een honderd meter heeft afgelegd.


Pong van bed 14 weet me te vertellen dat hij vindt dat ik op Alain Delon lijk.
Het is jammer dat Pong niet geliefd is (ik heb geen idee waarom) en dat terwijl hij zo aardig is
Hij wordt door bijna iedereen genegeerd.
Dat is al zo van toen hij hier pas kwam. Ik zei toen een keer tegen hem dat hij een vriend van mij was. Dat vond hij geen goed idee, liever wilde hij dat ik zijn oom zou zijn. later doopte hij Marijke tot zijn tante.
Als Pong  s, middags zijn grote boodschap gedaan heeft gaat hij op zijn linkerzij liggen, wachtend dat iemand hem komt verschonen (en dat kan soms lang duren) en dat gaat dan zwijgend. Als ik toevallig in de buurt ben vraag ik of hij klaar is en geef hem meteen ook een onder beurt.

Vandaag ben ik geïnviteerd door mr. Samrid om te gaan uiteten in de stad.
Samrid ken ik vanaf de eerste keer dat ik hier kwam, hij had indertijd een winkeltje op het terrein.
Omdat hij als en van de weinigen Engels sprak was hij mijn steun en toeverlaat.


Al twee avonden ben ik vroeg naar bed gegaan, een keer zelfs al om acht uur en werd toch pas om zes uur wakker.
Die avonden regende het en viel ik luisterend naar de regen en het concert van padden in slaap.
tegen een uur of vier kwamen daar de hanen nog eens bij, die een kakofonie van verschillende kraaipogingen produceerden.

woensdag 7 augustus 2013

woensdag 7 augustus

De mooie vergezichten in het veld worden steeds meer belemmerd door de hoger en hoger groeiende mais. Op sommige plaatsen rij ik door een saaie groene haag van maisplanten.

Ik zie de ramen van het crematorium bij aankomst van de tempel open staan, een teken dat Virat gecremeerd wordt vandaag. Als ik om tien uur weer ga kijken zoals de dienstdoende jongen me zei, zie ik dat de kist er nog niet staat. Misschien wachten op familie? Om elf uur ga ik weer kijken, weer voor niets. Net wanneer ik tegen half een de eerste hap neem van mijn lunch hoor ik dat de dienst begint. Snel verorber ik mijn maal en haast me naar de gebedsruimte maar vergeet een bloem te plukken.

het ingepakte lichaam van Virat
 
 
 
 alsnog bloemen voor Virat
 

 
katoenen zakje met opschrift waarin de as en botresten na de crematie worden gedaan.
overleden 4 augustus 2013
                                                    gecremeerd 7 augustus 2556 (boeddhistische jaartelling)

Tot mijn vreugde zie ik dat familie aanwezig is.
Omdat Virat in het ziekenhuis is overleden is hij helemaal in plastic verpakt en dus is niet zijn gezicht te zien.
De familie bedankt me nadat ik hen vanaf mijn tablet wat foto,s van hem laat zien.

                                                             beeld bij het crematorium

Als ik terug kom van de crematie zie ik dat het bed (11) van Virat weer bezet is. Nu ligt er Nipta, een wat oudere vrouw met zwaar gezwollen benen. Ik vraag me af hoeveel  patiënten er naast Wan hebben gelegen in de tijd dat zij hier is.

Gisteren afscheid genomen van Tomomi. Ze deed het met een lief briefje dat ze via google vanuit het Japans naar het Engels vertaald had. En met een van Origami (Japanse vouwkunst) gemaakte bal als cadeautje.

 
Hannan heeft vandaag bezoek. Aan het gelijk te zien is het een broer. Alleen is deze in militair uniform gestoken man een stuk zwaarder dan de vermagerde Hannan
 
Ik zag deze sigaren liggen bij de offerplaats.
(ik heb altijd gedacht dat Boeddha een niet roker was)

kunst(ige) bloemen
 
                                                                       levende....

 
Salai was vandaag zelfs de vloer aan het vegen en kwam me trots vertellen dat hij nu 41 kilo weegt.
 
 
foto door Tum op facebook geplaatst.
Walai laat zich het ijsje goed smaken....
 
Op de grote, drukke weg was vanavond weer eens een ongeluk gebeurd.
In zeker acht van de tien gevallen is er een brommer bij betrokken.
 
Een flinke moesson bui klettert tegen mijn kamer raam.



maandag 5 augustus 2013

maandag 5 augustus

Vanmorgen vòòr mijn gang naar het hospice wilde ik Virat in het ziekenhuis opzoeken.
Toen ik vanuit de ingang van de zaal zijn lege bed zag, had ik spijt dat ik gisteravond toch niet even ben langs geweest. Bij navraag hoorde ik dat hij gisteren is overleden.
In het hospice was nog niemand op de hoogte (gewoonlijk wordt een overlijden meteen doorgegeven). Maar zowel Pipon de dienstdoende verpleger en hoofdzuster Wi wisten van niks.


Tomomi, de Japanse maakt vandaag haar laatste werkdag. Ook zij is voornemens om terug te komen.
Ik heb weinig met haar gesproken, ze verstaat bijna geen Engels.

Salai heeft een kentering naar de goede kant gemaakt. Lang heb ik gedacht dat hij er niet door zou komen. Steeds moesten we hem motiveren als hij zich weer liet hangen. Hij loopt een beetje houterig, maar wel zonder ondersteuning. Twee weken geleden woog hij nog 35 kg vandaag was dat 40.
Hij helpt zelfs bij het afwassen. Hij vraagt veel aandacht en is erg aanhankelijk, telkens wil hij me weer een knuffel geven.

En weer is er een patiënt door een van de tientallen honden gebeten, ze moest meteen naar het ziekenhuis voor een injectie en dat nog twee volgende keren.

Sulepon had gisteren een heel goede dag. Ik zag hem door de zaal lopen.Vanmiddag was het weer helemaal mis.
Ik vond hem diep, zelfs met zijn hoofd onder zijn dekbed liggend, gloeiend heet van de koorts.
Zijn benen deden zo zeer dat masseren te pijnlijk was.

Ik vanavond de stoffige en verschoten kerstversiering die de buitenkant van het guesthouse sierde afgenomen.

Ik ontving het droeve bericht dat Joy de patiënt in Chiangmai (waarmee ik die mooie ontmoeting  had) met ernstige longproblemen in het ziekenhuis is opgenomen. Yves vreest voor zijn leven, schreef hij me.

IN MEMORIAM :  VIRAT  4 augustus 2013  35 jaar.