zondag 16 september 2012

zondag 2 september

Vandaag komt een einde aan mijn verblijf van 90 dagen in LopBuri.

Vroeg in de morgen vertrek ik richting Bangkok om in de voormiddag terug naar Nederland te vliegen......

Heel veel dank voor uw belangstelling,
voor het lezen van mijn belevenissen,
voor uw meeleven,
voor de e mails,
en niet op de laatste plaats uw donaties.......

met warme groet,  tot een volgende keer.

Huub

 
moe!  maar heel voldaan....

zaterdag 1 september

Beladen met een paar gesneden broden, boter en de door de patiĆ«nten  geliefde "Balona", de spicy boterhammen worst, rij ik naar de tempel.
Pakai helpt me bij het uitdelen van de gesmeerde en belegde sneetjes.
Ik heb genoeg om ook de vierde verdieping en de handwerk afdeling te trakteren en gebruik mijn bezoek aan deze afdelingen tevens om hier al afscheid te nemen.
In de loop van de morgen ga ik ook bij het kantoor en de manager mr. Tanatchai langs om afscheid te nemen.
Deze laatste duwt me als dank een medaille met de afbeelding van de headmonk Alogkot in mijn handen en moet ik beloven dat ik terug kom.

Het afscheid nemen in het hospice vind ik altijd het moeilijkst. Ik weet tenslotte niet wie ik de volgende keer weer terug zie.
Met de wens van Jeanny in mijn achterhoofd begin ik aan het karwei.
Jakit zegt me dat hij mij erg zal gaan missen,een pijnlijk lachje verschijnt als ik zeg dat dit wederzijds is en ondanks dat ook Supin, Thanit,Wan en nog een paar anderen me huilend vastpakken voel ik veel dankbaarheid bij het afscheid nemen.
Nu voel ik wat Jeanny bedoelde.



Ik laat mijn brommer,goed afgedekt, onder het afdak, bij Pakai achter en neem een ( brommer) taxi naar het guesthouse,
na het bezoek aan de kapper voel ik me nog kaler.....

vrijdag 31 augustus.

Wanneer ik mijn voorlaatste werkdag wil beschrijven kom ik erachter dat ik mijn laptop niet geopend krijg  en verstoken ben van internet.

Ik weet niet wat ik met de wens aan moet die Jeanny me via een mail toe stuurt  " ik wens je een fijn afscheid ". Ik begrijp niet hoe ze het bedoelt en heb moeite om geen boosheid te voelen.
Hoe kan ik in godsnaam een afscheid, dit afscheid fijn vinden?

 
Ik weet dat ze het goed met me voor heeft en wil uiteindelijk de wens toch in gedachte morgen meenemen.