maandag 30 juli 2012

maandag 30 juli

Vandaag was Naren, de doorlopend roepende patiënt van bed 24, opvallend rustig. Ik denk dat hij daarvoor medicatie heeft gehad, hij slaapt bijna de hele tijd. Gisteren heeft hij het erg bont gemaakt.Een paar keer vroeg hij mij om een schone luier, terwijl die droog was.Ik werd boos op hem,en liet hem roepen.Toen probeerde hij het bij Nalong,die me later kwam vertellen dat hij had gezien dat Naren een flesje water in zijn luier goot om deze nat te maken. Ik denk dat ze naar aanleiding daarvan maatregel hebben genomen.

Sangwan is zo zuinig op haar nieuwe schoenen dat ze in toiletpapier inpakt wanneer ze deze niet gebruikt.
Ik moest lachen toen ik haar vanmorgen masseerde en de ingepakte schoenen ze zag staan.Ik kon het niet laten een foto ervan te maken.


Hoewel ik er vandaag niet toe ben gekomen,heb ik het oefenen met Pong,s linkerbeen weer opgepakt.
Dokter Kitti drong bij hem aan dit te gaan doen omdat anders zijn kniegewricht helemaal vast komt te zitten. Pong heeft toegezegd al ging dat niet van harte.

Ik was even bang dat Tiboa zich door de monniken had laten inpalmen voor het doen van allerlei karweitjes.Ik zag hem helemaal niet meer bij de patiënten. Gelukkig is daar de paar laatste dagen weer verandering in gekomen en zag ik hem weer aan de bedden.



Tjip is bijna niet meer te herkennen, de vochtophoping in haar gezicht breidt zich nu uit naar naar hals. Haar rechteroog zit helemaal dicht Toch sprak ze vanmorgen een beetje, dit was voor mij de eerste keer.Ook vanmiddag dronk ze weer van de proteïne drank.Omdat ze steeds met haar arm buigt.loopt de infuus niet goed door.


Boven het bed van Sanan hangt deze mooie potlood tekening.Ik denk dat het portret van een niet recente foto van hem is nagetekend. Ik heb me laten vertellen door een van de studenten van een hoge school die hier een tijdje geleden op bezoek waren. Ik herken Sanan er wel degelijk in. Jammer dat hij zich niet meer liet verzorgen.Twee weken geleden moest ik mijn pogingen staken omdat hij naar me uithaalde. Ik zeg liet, omdat met medewerking van Pakai (op mijn verzoek)van het winkeltje,die tegen hem zei, als je je niet laat verzorgen mag je hier niet meer komen. Gister middag riep hij mij en vroeg hem te scheren en zijn haar te knippen. Toen ik hem vroeg zich te wassen, mocht ook dat zelfs gebeuren. Hij ziet er nu weer fris en verzorgd uit. Ik moet deze truck goed onthouden,al vind ik het zelf ook weel een beetje chantage.

Ik werd hartelijk begroet en bij naam genoemd door een bezoekster.Ze zag me een beetje verbaast kijken en vroeg daarom of ik haar niet meer herkende, dat was inderdaad het geval.Ook na verdere uitleg kon ik haar tot mijn spijt niet thuis brengen. Thoom van de tbc ruimte drie jaar geleden. Ik zal mijn namen lijstjes van toen nog eens nagaan. Ze zal er beslist toen heel anders hebben uitgezien, deze knappe gezond uitziende vrouw.

Ik merk dat Wiray de vrouw in bed 9 de laatste dagen slechter eet. Ik heb het idee dat ze door kauwt ook als haar mond leeg is,zodat het eten heel traag gaat. Ook is het opvallend dat ze vaak verslikt.Vandaag viel ze twee keer in slaap onder het eten. Ze opent nauwelijks nog haar ogen.Ik schreef laatst al dat ik met de lepel haar onderlip moet aanraken, als herinnering dat ze haar mond moet openen. Vanmiddag wees ik de zuster erop dat ook zij een zwelling opzij van haar hoofd krijgt.

zaterdag 28 juli 2012

zaterdag 28 juli


Met deze "auto" worden nog allerlei vervoer karweitjes gedaan.(nee de deur staat niet open,die zit er niet meer in,.ook ontbreekt het rechter spatbord Hij valt bijna uit elkaar, maar raast de hele dag nog over het terrein. Een paar jaar geleden werd hij nog gebruikt om Patiënten naar het ziekenhuis te vervoeren. Daar is nu gelukkig een comfortabel busje voor in de plaats gekomen.



Vandaag is ZKH  kroonprins Mahidol 60 jaar geworden.Deze foto heb ik van de krant, die ik bij Pakai zag liggen, genomen. Terwijl ik dit schrijf zijn op de tv documentaires over zijn leven te zien en een groots opgezet eerbetoon in Bangkok



Ook hier op het terein van de tempel werd een eerbetoon, in de vorm van deze versiering, voor de prins opgezet.

Tjip

Eergisteren vertoonde de rechterkant van het gezicht van Tjip een zwelling. Ze ligt al een hele poos op die rechterkant,maar toen ik haar draaide bij de verzorging zag ik de verdikking die gloeiend heet aanvoelde. De zuster die ik erbij haalde greep meteen in met medicatie en ook een infuus,omdat ze bijna geen vocht binnen krijgt. Na de verzorging probeerde ik haar op de andere zij te leggen maar daar protesteerde ze met een pijnlijke blik tegen. De foto is vandaag genomen, en de zwelling is eerder dikker geworden dan geslonken. Wel dronk Tjip zo goed dat ik s,middags ben over gegaan op een proteïne drank die ik voor haar maakte, waarvan ze 200cc dronk,in kleine hoeveelheden via een spuitje.In de loop van de dag nam de zwelling nog meer toe.

Elke week worden er met een vrachtwagen van het leger containers drinkwater aangevoerd. De grote plastic flessen worden over gegoten in een grote 2000 liter tank. Het kraanwater is niet drinkbaar zoals bij ons. Ook wordt er veel flessen water gedronken door de patiënten,wat door bezoekers wordt gedoneerd.

dinsdag 24 juli 2012

dinsdag 24 juli

Gisteren is Nala overleden, de jonge man in bed 29 van de tbc room.Ik was er niet bij,ik had een vrije dag. Toch nog vrij onverwacht hoewel, als ik denk aan de ingevallen ogen,hoe hij heel zachtjes en onduidelijk de dag ervoor om drinken vroeg.Al zoveel dagen diarree,nauwelijks drinken en niets eten.


                        IN MEMORIAM :  NALA,  34 jaar   in de ochtend van maandag 23 juli.  

Nadat ik met het lege bed van Nala werd geconfronteerd vanmorgen, zie ik dat "het bed van Ee" weer een patiënt heeft.Het is de vriendelijke 48 jarige Somsak. Hoeveel patiënten met deze naam zullen er  in al die jaren al geweest zijn, ik denk toch zeker twaalf. 

Iets voor tienen zie ik een paar monniken richting gebedsruimte lopen.Als ik er heen ga zie ik dat de crematie van Ee gaat plaats vinden. Samen met een buiten patiënt zijn we de enige aanwezigen.


                                                   ...en over alles waakt Buddha.....

Als ik de pamper van Tipawan (bed nr. 1) verschoon heb ik het idee dat ze deze al meer dan 24 uur aan heeft.
Tjip (zoals haar nickname is) is niet geliefd en niemand kijkt naar haar om,alsof ze niet bestaat.
Ik was haar op bed en verschoon het beddengoed. Een van de werkers die voorbij komt trekt zijn neus op,een bevestiging van wat ik net schreef.
Via een spuitje, drinkt ze bijna een halve beker water,een teken dat ze lang niet gedronken heeft.
Ik geef haar een dunner kussen, waar ze niet telkens vanaf schuift met haar hoofd.

Ik heb via een usb stick van Mana Thaise muziek op mijn mp3 speler gezet. Die ik de blinde Nung laat luisteren. Hij geniet met volle teugen. Alleen zijn de oordopjes wat klein voor hem en vallen daardoor steeds uit. Zelf heeft hij niet het besef om ze opnieuw in te doen.Vanmorgen paste hij de nieuwe sandalen,zodat hij niet meer op blote voeten hoef te oefenen.

zondag 22 juli 2012

zondag 22 juli

Sangwan van bed 20 is bijzonder trots op, en dankbaar voor de sportschoenen die ik voor haar kocht ( nog geen 6 euro) Deze in de plaatst voor de veel te grote sandalen die ze aan heeft bij het oefenen van het lopen. Ze ging ze meteen uitproberen en stak een paar keer haar duim omhoog. Toen ze terug bij het bed was trok ze me naar me toe en gaf me op een stevige knuffel.

Jeerawadee knapt weer wat op, ze vroeg me een paar keer om te drinken en zat vanmiddag weer rechtop om te eten.Haar reageren gaat traag,maar ze is er wel weer bij. Ik was blij verrast. Ben vanmiddag even met haar in een rolstoel naar de band gaan luisteren. We hebben even samen met onze armen geswingd.

                                                                     Jeerawadee
ook met Jung die erg van muziek houdt wilde ik even gaan luisteren naar de zang en muziek van Toy,s band. maar net toen we aankwamen gingen ze pauzeren. Ik heb toen ondanks de warmte een rondje op het terrein met hem gereden.Toen we terug kwamen bij Pakai een cola gedronken. het is heerlijk om te zien hoe hij kan genieten. Kè kwam me vanmiddag vragen om ook voor hem schoenen te kopen,ook hij is weer proberen aan het lopen te komen. Als beloning voor het ontzettend belangrijke werk  wat Kè doet had ik hem vorige week een paar mooie sandalen gekocht.

De zwellingen aan weerszijden van de keel van Vithasuk,lijkt tbc te zijn. Ik heb het in de jaren al een paar keer gezien en steeds met een slechte afloop. De verdikkingen zijn gloeiend heet, hij kan zijn hoofd moeilijk bewegen. Morgen gaat hij weer naar het ziekenhuis.


Op deze foto van Vithasuk twee weken geleden gemaakt, is al een begin te zien van de zwellingen aan de zijkanten van zijn keel.



De twee en dertig jarige Jakit van bed 30 begint zich iets meer op zijn gemak te voelen. Wel moet hij naar mijn idee weg van deze afdeling.Siratai maakt hem helemal gek met zijn vragen en verhalen. Zijn hoofd staat er helemaal niet naar, hij heeft rust nodig en heeft het al moeilijk genoeg..Ik hoop dat hij een van deze dagen naar een huisje kan gaan. Vanmorgen vroeg hij me om zijn haar te knippen. Dat had ik zelf nog niet durven voorstellen. Door de koorts die hij vandaag heeft plakt het piekerige langen haar tegen zijn hoofd. toen ik vroeg wat hij wilde met zijn haar zei hij dat hij dat aan mij overliet.Toch liet ik hem kiezen, dat vond ik belangrijk voor hem.

Jakit, foto gemaakt eerder deze week

vrijdag 20 juli 2012

vrijdag 20 juli

Als ik de tbc ruimte binnen kom zie ik Ee omgekeerd, met haar hoofd aan het voeteneind van haar bed liggen. Heel even beweegt haar hoofd,maar het ziet uit of ze overleden is. Ik zie geen ademhaling en voel ook geen polsslag. Wel is haar lichaam warm van de koorts.Verbeelde ik me dat haar hoofd bewoog?, Nee ik had het bed ook nog niet aangeraakt.Ik kan niet anders concluderen dat dit het allerlaatste stukje van haar leven was....Ik doe handschoenen aan en sluit haar ogen.
Gisteren had ze plots een heel snelle ademhaling en vroeg ik zuurstof voor haar en draaide ik het hoofdeind wat omhoog
Daarna heb ik toch nog even met haar kunnen praten, ze was emotioneel en ook wat verward.

Ik wacht een tijdje met waarschuwen,weet dat het dan hals over kop tot afleggen over gaat.Ik vind het altijd een heel raar iets, iemand af te leggen die nog zijn volledige lichaamstemperatuur heeft,alsof diegene nog niet helemaal dood is.
Er komt net een stroom bezoekers het hospice binnen als we haar aan het afleggen zijn.


                                        Foto van Ee twee dagen geleden gemaakt door Fon.



                                    IN MEMORIAM  :  Ee  vrijdag 20 juli om 9.15   27 jaar


Sunisa amuseert zich met de inkleur plaatjes op mijn e-pad
Zo kan ze ondanks haar slechte motoriek van aan rechterhand toch bezig zijn.
Ik zie dat ze er veel schik in heeft.
Fon had er plezier in toen ik haar vroeg om wat foto,s en video beelden van de patiënten met mijn e-pad te maken. Zelf blijf ik het moeilijk vinden om foto,s van de patiënten te maken,ook al vinden de meesten het prima. Met de e-pad is het ook wat makkelijker,het ziet er niet als een foto camera uit.

Ik kom de laatste dagen nauwelijks aan masseren toe, zelf vind ik dat niet heel erg. En de mensen lijken er begrip voor te hebben.


De dertien jarige Tam, wees en patiënt van het kinder aidsproject...

Ik verzorg de zeer droge, ruwe huid met body lotion van Jun, de wat oudere vrouw in bed 8. Zie dan haar zwart gerande lange nagels, die ik een Badedas badje geef, knip en vijl. Ze laat het zich onder tevreden toezien welgevallen.Haar blik werd de laatste dagen wat zachter en het eten gaat ook telkens iets beter.

Het is de laatste twee dagen wat minder heet en dat merk ik goed aan mijn energie.Ik ben s,avonds stukken minder moe.Het is ook heerlijk om weer eens een nacht zonder airco aan te hoeven en de ramen wijd open te zetten. Alleen heb je dan meer geluiden van honden,katten,padden,hanen enz. waardoor ik wel eens wakker word.

Er is weer een patiënt bijgekomen die niet zelf kan eten. In bed 1 heeft Lob plaats moeten maken voor een jongen vrouw die erg slecht uitziet. Er zijn nou in die hoek vier mensen die gevoerd moeten worden. Normaal helpen een paar buiten patiënten daarbij,maar dat werkt de laatste tijd niet goed en Tiboa heb ik al meerdere dagen helemaal niet meer gezien. De helpers vinden de afwas belangrijker dan dat ze de patiënten helpen met eten. Wiray,die ik altijd helpt,eet meestal goed en op haar gemak,als ik daarna haar buurvrouw Jun helpt,die wel niet veel eet,maar wel heel langzaam, dan ben ik al een klein half uur bezig en zijn daarna de borden bij de andere patiënten, die niet geholpen zijn, al weg gehaald.



woensdag 18 juli 2012

woensdag 18 juli

Vanmorgen kreeg ik een mail van Mami (de Japanse Vrijwilliger), met de fijne boodschap dat ze begin volgende maand vanuit Bangkok weer naar LopBuri komt....we kijken er naar uit!

Na een vrije dag is het altijd nog eens extra aanpoten. Ik tref de tbc ruimte erg verwaarloost aan.
Nala,s smerige laken is gecamoufleerd met een paar papieren onderleggers. Met enig protest van hem mag ik het toch vervangen. Dat is best een klus,als je ziet wat er allemaal rond hem is uitgestald en hijzelf niet uit bed kan tijdens het verschonen.Ik heb er intussen handigheid in gekregen deze klus in mijn eentje te klaren met uiteindelijk een tevreden knik van de dove Nala. Nala heeft al een paar dagen diarree en zijn ogen vallen steeds verder terug in de kassen. Hij ligt nog steeds aan een infuus.

Ook met de andere patiënten in deze ruimte en hun bedden ben ik even bezig. Jeerawadee eet al een paar dagen niet meer,maar aan drinken aanbieden wordt nauwelijks gedacht.

Ondertussen heeft zijn buurman Siritai al vijf keer geroepen zijn urinaal te ledigen. Hij heeft niet het besef even te wachten als je ergens anders bezig bent,terwijl nb zijn urinaal nog lang niet vol is....
"Hoep Birdy" (koud koffie drankje)...."Hoep Chakajaan" (beenoefeningen in fiets beweging)...
"Hoep noad"(massage)....."Hoep "Brand"(speciaal drankje).... "Hoep bed up"(hoofdeind omhoog)......"Hoep bed down"(hoofdeind omlaag).....en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Als ik zo bezig ben op deze afdeling zie ik dat Jakit, de nieuwe jongen van bed 25 me volgt. Hij kan voor zichzelf zorgen, heeft niet echt hulp nodig en is mobiel. Het zit wat beteuterd op zijn bed en als ik even bij hem ga zitten stort hij zijn hart bij me uit. Hij zou, vertelde hij me eergisteren, dat als hij weer sterk is naar huis terug kan gaan. Nu verteld hij me dat zijn vrouw een nieuwe vriend heeft en hij niet meer welkom is thuis. Ze had.vanmorgen slechts een minuut tijd voor hem aan de telefoon om hem dit te vertellen, zegt hij met tranen in zijn ogen...
Dan lacht hij zijn verdriet weg met de woorden "maak niets uit" terwijl zijn uitdrukking en houding iets heel anders laten zien. Ik zeg hem dat hij mij kan vragen als ik iets voor hem kan doen. Ik weet uit onmacht niets anders te zeggen. Ook dat wimpelt hij enigszins weg door te zeggen dat ik al zo veel doe voor de mensen om hem heen "you good heart' komt er zachtjes achteraan.

dinsdag 17 juli (Video Yves)


Een van de voorlichting video,s over aidspreventie van Dr. Yves Wery.
Hij heeft zes jaar als arts op vrijwillige basis in het hospice gewerkt.
In die tijd heb ik veel van hem geleerd.
Ik wil er op wijzen dat er heftige beelden in het filmpje voorkomen.

zondag 15 juli 2012

zondag 15 juli

Gisteren was het bed van de overleden Atid al weer bezet. Ik schrok een beetje bij de binnenkomst van het hospice, (het bed is meteen bij de ingang) omdat de nieuwe patiënte opvallend lijkt op Atid.Later bleek ze meer overeenkomsten te hebben,ook zij spreekt nauwelijks en weigert ook elk aanbod van eten. Met heel veel moeite accepteerde ze een paar happen warm eten.Ik dacht misschien is ze bang voor mij,maar na uitproberen at ze bij anderen ook niet.

                                                     De aanstekelijke lach van Nung....


Vanmorgen speelde het bandje weer in de open lucht onder de bomen op een klein podium. Het was een genot om Nung te zien genieten, hoe spontaan hij op het ritme van de muziek zat mee te klappen.
Ik kreeg er de tranen van in mijn ogen,zo aandoenlijk. We hadden meerdere patiënten in rolstoelen naar het optreden gereden.


Bovenstaande informatie haalde ik van een T-shirt van een van de medewerkers.
In november bestaat het project 20 jaar,waarvan ik 13 jaar heb mogen meemaken.
Dit keer is mijn twintigste bezoek.
Voorlopig is het voortbestaan jammer genoeg nog heel hard nodig. Ik kan bij deze herdenking niet aanwezig  zijn, dan zou ik wel erg snel weer moeten terug komen.


De maaltijden zien er meestal heel smakelijk uit, heel gevarieerd, al is het zelden vegetarisch.


Vandaag heb ik de meiden van de vierde verdieping elk een klein knuffeltje gegeven
(mee gekregen van Marijke uit Maastricht). Ik had er een spelletje van gemaakt, zodat ze blindelings mochten kiezen. Grote hilariteit! Twee van hen kwamen me de knuffel laten zien, die ik hun vorig jaar gaf. Dan moet het toch wel wat betekenen als ze er zo zuinig op zijn.

Ook in de tbc ruimte is een nieuwe patiënt gekomen.Hij kwam de afdeling op met zijn koffertje.Ik kreeg even een brok in mijn keel bij het zien van dat beeld.Wat zou er in het hoofd omgaan op dit moment van deze spichtige jonge man . Bij de kennismaking gaf hij mij heel beleefd en bedeesd antwoord in het Engels.Hij had meteen mijn hart gestolen.


  Ik knip de haren van Jeerawadee die ze zelf niet meer kan verzorgen.Het ziet er een stuk frisser uit.Ee heeft zo,n hoge koorts dat ik meteen een verpleegkundige bij haal die haar een injectie geeft.Ik sop haar af, terwijl ze ligt te ijlen.

donderdag 12 juli 2012

donderdag 12 juli in memoriam Atid

Met veel moeite hou ik de vele vliegen weg bij de wonden van Atid,als Wi die aan het schoonmaken is. Na haar verzorging gaat het plotseling slecht met Atid en komt ze weer aan de zuurstof. Haar ademhaling gaat al snel rochelen. Een paar keer fris ik haar bezwete gezicht op en maak haar mond schoon waar ze nauwelijks op reageert. Deze week was er gelukkig nog familie op bezoek bij haar. Als ik voor mijn  middagpauze nog even bij haar ben zie ik dat het niet meer kan duren. Als ik van de pauze terug kom zie ik dat ze is overleden.


Atid een paar uur voor haar overlijden


IN MEMORIAM : ATID   donderdag 12 juli 2012 58 jaar



De kist waarin het stoffelijk overschot van Atid

Amnoy de demente patiënt van bed 22 heeft vannacht rond gespookt, en is daarbij ten val gekomen. Bij de verbandjes die hij links en rechts op zijn lichaam heeft komt nu ook nog een een ingepakte knie. Deze week kwam hij naar me toe,pakte mijn hand en leidde me naar een plek waar hij een drol had verloren uit zijn luier.

Een nieuwe patiënt Pon van de vrouwenzaal Metatam, moet terug naar haar geboorte stad Chiangmai voor het verkrijgen van haar treatment (combinatie therapie aids medicatie). Ik heb haar geld gegeven voor de treinreis.

Met heel veel moeite krijgt Jeerawadee het woord Coca-cola geformuleerd, als ik haar vraag wat ze wil drinken. In een teug drinkt ze het zakje leeg (in het winkeltje wordt het flesje overgegoten in een plastic zakje en doen ze er een paar klontjes ijs bij) . En laat ze zich vanuit haar zittende houding, waarbij ik haar moest helpen opkomen, terug neer ploffen in liggende houding.


Gisteravond heb ik via You-tube een concert van Adèle gekeken. Vanavond was ik uitgenodigd voor de verjaardag van een van de dochters van Pakai. Het was een leuke avond, waarbij een paar mensen alle moeite deden om een klein gesprekje in het Engels te proberen, en met lekker eten. Half tien werd ik door Pakai en haar man weer thuis gebracht.

dinsdag 10 juli 2012

dinsdag 10 juli


De blinde Nung traint zijn beenspieren



Wanlop zit rechtop te slapen, nou ja rechtop...



Dit lukte vorige week nog, vandaag kon Jeerawadee  nauwelijks op eigen kracht overeind komen in haar bed. Ze is haar totale oriëntatie kwijt.



De foto toont het huisje (als je het met golfplaten bedekte bouwseltje zo mag noemen) van de blinde Boontum,zijn vrouw en schoolgaande zoon,boven een klong (in dit geval een stinkende open riool) in Bangkok. De foto heb ik in 2007 (dacht ik) gemaakt toen ik hem een bezoek bracht en hem een kleine financiële ondersteuning bracht. Boontum woonde daarvoor in het aidscentrum van Thatako. Toen hij de aidsmedicijn kreeg en daarop goed reageerde verkoos hij ervoor om samen met zijn daar ontmoette partner,terug naar Bangkok te gaan.
Afgelopen vrijdag was Sutree, van het aids centrum Garden of Eden (Ban Khai, Rayong) bij me bezoek. Toen hij terug reisde was hij bereid om dat via Bangkok te doen, om Boontum weer een kleine financiële ondersteuning te doen toekomen uit de donatie pot.Het is moeilijk voor het gezin om met het kleine inkomen dat de vrouw verdient als schoonmaakster.

 
                                                                        
                                                                        Boontum

De laatste dagen ben ik meer bezig in de tbc ruimte. Met drie van de vier patienten gaat het niet goed. Ik heb het lange haar van Ee geknipt, ze had steeds haar hoofd vol vliegen zitten. Drie keer heb ik vandaag haar bed verschoond en na elke keer was het na een kwartier weer een troep.



vrijdag 6 juli 2012

vrijdag 6 juli

Het viel me al op dat Tiboa de laatste tijd wat minder aanwezig is. Wel zag ik hem meer in de tuin werken dan anders.Vanmorgen kreeg ik daar ongevraagd uitleg over op een min of meer verontschuldigende toon. Omdat jij er bent zei hij,kan ik wat meer vrij nemen en andere dingen doen. Ik zei dat ik dat prima vind, dat hij zich vooral niet schuldig moet voelen, dat ik het helemaal begrijp.

Gisteren durfde Boontom het aan om onder toezicht van Kè een half rondje om het hospice te maken. Wat wil zeggen, de achteringang uit en via de voordeur weer terug, toch zo,n  veertig meter schat ik.


Boontom met zijn linkszijdige verlamming probeert toch met zijn krachteloze hand het looprek vast te houden, alleen dat al koste enige oefening. Kè is een kei in het motiveren van zijn pupillen, geweldig. 

De nieuwe tondeuse die mijn broer Jo me heeft toe gestuurd werkt prima. Ik ben vandaag niet aan masseren toegekomen, de hele dag geknipt en geschoren.

Gisteren is Atid terug uit het ziekenhuis van LopBuri gekomen. Ze heeft de hele dag geslapen. Vandaag ging het beter, was ze wat meer aanspreekbaar.


Tinoy en Somsak bekijken de lijst wanneer ze op controle moeten in het ziekenhuis.


Ook Vithasu maakt het wat beter, wilde hij gisteren nog op bed gewassen worden, vandaag ging hij op eigen kracht onder de douche.

Ik tracht de bron van de penetrante, doordringende urinegeur in de tbc ruimte op te sporen. Ook al heb ik het shirt met opgedroogde gele kringen van urine sporen van Ee verschoond,de plastic van haar matras met alcohol schoon gemaakt, De lade waar Siritai zijn urinaal stalt gecontroleerd en de zak met gebruikte luiers van Jeerawadee weg gedaan,het blijft stinken
Welk een verwoestende uitwerking  het hiv virus kan hebben op de hersenen, zie ik bij Jeerawadee. Elke dag raakt ze geestelijk verder achteruit.Toen ik haar vanmiddag wat vroeg, bleef het stil en keek ze als het ware dwars door mij heen. Ze is ook bijna niet meer te verstaan, Nilong kon ook geen wijs uit wat ze vroeg. Ze heeft al een tijd geen epileptische aanval gehad, maar liep ze vorige week nog met de rollator naar het winkeltje, dat lukt nu door haar wankel zijn volstrekt niet meer.

Ik had vandaag wat eerder willen stoppen, maar om tien over vier moet ik mij, terwijl mijn naam hier en daar nog geroepen wordt, los rukken om naar huis te kunnen gaan.


Om af te schakelen ga ik daar nog even in de tuin werken....

dinsdag 3 juli 2012

dinsdag 3 juli

Gisteren werd ik beloond door naar mijn intuïtie te luisteren, Ik voelde dat ik naar de gebedsruimte moest gaan. En wat gebeurde, vijf minuten later begon de crematie van Sajan.
Ik kreeg nog net tijd om een toef bloemen te plukken. Ik had Helga van de afscheidsdienst een foto willen mailen, maar om terug te lopen om mijn fototoestel te halen was geen tijd meer voor.
Ook werd de lijkwade niet geopend, wat meestal wel het geval is. Jammer, omdat ik Sajan na zijn overlijden niet meer gezien heb en ik op een of andere manier toch een bewijs nodig heb dat hij is overleden. Er waren slechts drie medewerkers aanwezig, later schoof nog een patiënt aan. Toch was ik heel blij dat ik aan de korte, ingetogen plechtigheid heb kunnen deelnemen.


Vithasuk gaat snel achteruit.Ik snap niet waarom ze hem van de tbc ruimte naar een huisje hebben overgeplaatst.Toen ik hem daar gisteren trof vroeg hij of ik hem wilde wassen,waar hij zelf de kracht niet voor had."morgenvroeg moet ik naar het ziekenhuis" zei hij Ik heb hem met Badedas helemaal afgesopt,zijn nagels geknipt en hem bij hulp van een medewerker een anti decubitus matras gegeven, hij heeft grote wonden rond zijn anus. Ik had graag zijn piekerig lange nog willen knippen,maar dat koste hem te veel van zijn krachten.Een kwartier later zei hij nog eens dat de Badedas lekker rook.

 Ik zie dat er een grote fles zuurstof is klaargezet om mee te nemen voor Atid,de vrouw in het ziekenhuis van lopBuri.

Vandaag is Supata jarig, samen met de man van Pakai zingen we Happy birthday voor haar en trakteer ik haar op een cornet.Ze trekt de laatste tijd veel op met Dang, de bijna blinde ladyboy, vriend(in) van de onlangs plots overleden Surasak.

Ze hebben het vuil geworden beertje/kerstmannetje van Sanan buiten zijn bereik gehangen,ergens hoog boven zijn bed prijkt nu zijn zwarte piet. Hoewel ik het kan begrijpen vond het wel een beetje sneu voor hem. Ik heb het nog schone exemplaar van het kastje van Wirai,s bed genomen. Zij weet al lang van het bestaan van de knuffel niet meer af. Toen Sanan even van zijn bed weg was heb ik het gauw op zijn kussen gelegd terwijl ik Kitti in het bed ernaast aan het masseren was. Je had zijn gezicht moeten zijn. eerst keek hij een beetje verontwaardigd en meteen keek hij naar mij. Er kwam een glimlach op zijn anders uitdrukking loze gelaat, die diep vanuit zijn binnenste kwam. Het was prachtig om te zien. Meteen sloot hij hem in zijn armen en kreeg ik nog een dankbare blik toegeworpen. Vijf minuten later sliep hij vredig met het beertje in in zijn hand.


Sanan met het nieuwe schone beertje.....
                                      
                                           
                              .....het oude zweeft ergens in hogere sferen boven het raamkozijn.
Ik loop mijn warme middag lunch mis, daar Pakai van het keukentje vandaag afwezig is.
Vanmorgen is ze naar Korat vertrokken voor de begrafenis van twee familie leden die om kwamen toen ze eergisteren vanuit lopBuri na een bruiloft in de  familie terug naar huis keerden en met hun busje verongelukte.

Ik kan nog steeds heel verwonderd zijn als ik Ahoea zie. Hoe hij uit dat heel diepe dal is kunnen klimmen en nu er zo goed uitziet, altijd met een blij gezicht. Mijn gedachten gaan nog vaak terug aan hoe hij er anderhalf jaar geleden bij lag.



                                                                            Ahoea

 Foto,s van de gehavende Ahoea laat ik nu niet meer zien, dat is verleden tijd.

Gisteren heb ik van donatie geld een televisie voor de patiënten gekocht. Samen met Wi, de hoofdzuster ben ik naar de stad gereden. Het oude toestel met een klein beeld is nu vervangen door een 32 inch beeldscherm. Elke avond om vijf uur wordt er voor de mobile patiënten een dvd vertoond.Van alle kanten kreeg ik bedankjes toen het toestel geïnstalleerd  was.

Jeerawadee loopt met de rollator naar de deur als ze plotseling begint te wankelen. Ik kan haar nog net, voor dat ze ten val komt opvangen en op de zitting van de rollator krijgen. Hoewel ze de laatste weken is afgevallen is ze best nog zwaar. Ook zij moet vanmiddag naar het ziekenhuis. Ik hoop dat ze iets tegen haar verslechterende toestand kunnen doen.