zaterdag 30 juni 2012

zaterdag 30 juni


                                                                                                                                                                         Een dikke vette kakkerlak wil voorkruipen als ik me ga douchen. Net als ik de deur open van de badkamer, schiet ze voor me langs naar binnen. Ik heb haar laten voorgaan en via het putje is ze vertrokken.
.........

Het "weekend"groepje jonge Thai vrijwilligers is weer aanwezig. Dat schept mij de mogelijkheid om een ronde scheren te doen.

Ee, de nieuwe patiënt van bed 27 in de tbc ruimte praat voortdurend tegen zichzelf. Haar stemming wisselt in een snel tempo, waarbij het tot uitersten gaat van hard lachen tot hard huilen. Vanmorgen werd ze in zo,n huilbui door Atoa, een verstandelijk beperkte patiënt getroost. Hij legde heel vertederend zijn arm om haar schouder. Vanmiddag was ze heel druk met het poetsen van haar bedkastje, even later was ze weer op de vloer gaan liggen.


Nala, de dove patiënt in bed 29 heeft nauwelijks contact met andere patiënten. Ik heb hem vanmorgen een uitgebreide massage gegeven.


Ik was in de veronderstelling dat zijn buurman Jiritai in bed 28 een dwarslaesie had, doch hij vertelde tbc in zijn botten te hebben.

Een hond heeft een van het nest jonge poesjes dood gebeten.


Nèn vraagt haar rechter voet te masseren, die ze verzwikt heeft. Ze/hij transpireert en heeft een snelle adem. Toch loopt ze daarna weer parmantig rond.

Ook Mana heeft iets aan een voet, en vraagt ook een massage. Hij loopt al een paar dagen slechter dan anders.

Het aantal vrouwen op de vierde verdieping van Metatam is tot 8 gestegen. Op de mannen afdeling is het aantal gelijk gebleven.  


Atid de vrouw in bed 8 is in het ziekenhuis opgenomen. Ze ging voor onderzoek, maar is niet mee terug gekeerd.

Een van de verpleegsters komt afscheid nemen, het is vandaag haar laatste werkdag.


                                                               eucalyptus bomen

Eindelijk is het nest jonge honden verplaatst. In het portaal naast de wasruimte waar het nest geworpen was duldde de moeder geen onbekenden. Na zo,n drie weken toen de vijf pups begonnen rond te lopen moest je erg oppassen er niet op te trappen. De teef had inmiddels drie voorbijgangers tot bloedens gebeten en is uiteindelijk toch naar een andere plek gebracht.






Ik krijg er geen hoogte van of de crematie van Sajan en Tee al heeft plaats gevonden.
Ik vertrouw op Tiboa die me zal waarschuwen.


De foto,s die ik vandaag plaatste heb ik gisteren in het park naast de massage tempel gemaakt,waar ik mijn vermoeide rug liet behandelen.Vandaag is niet alleen mijn rug moe maar mijn hele lijf....

Gisteren was er wegens werkzaamheden aan de hoofdleiding van de elektriciteit de hele dag geen stroom. Ze zijn de grote weg hier bij het guesthouse aan het verbreden,dus er moesten palen verplaatst worden. Onbegrijpelijk straks word er nog harder gereden als nu het geval is en gebeuren er nog meer ongelukken, en krijgen voetgangers helemaal geen kans meer om over te steken. Het verkeer beschouw ik als een groot gevaar,niemand houdt zich aan de regels,iedereen neemt voorrang op iedereen.Er wordt massaal tegen het verkeer ingereden.Mensen komen vanuit een zijweg gewoon de grote weg opgereden.Heel vaak wordt er in de avond zonder verlichting gereden. Brommers die meer dan 80 km per uur rijden. Het zijn dan ook deze laatste die bij meer dan de helft van de ongevallen betrokken zijn.
Doordat er geen stroom was, was het niet uit te houden in het guesthouse. In de tuin hield ik het ook niet vol,ondanks de schaduw van de bomen. Om vijf uur ging de stroom weer aan en kon de airco weer aan.

woensdag 27 juni 2012

woensdag 27 juni - in memoriam Tee

Het duurt een hele tijd voordat ik eraan toe ben het lege bed van Sajan te zien. Ik heb het uren weten te ontwijken,( hetgeen mogelijk is doordat de tbc ruimte een apart zaaltje is). Zijn gympen staan nog onder het bedkastje, de smoezelige mondkapjes aan het venster zijn verdwenen. De knuffel van Helga, die hij vaak tegen zich aan trok zag ik al een paar dagen niet meer.....Sajan is niet meer!


Tot mijn ontsteltenis verneem ik dat Tee vanmorgen plotseling is overleden. Er komt ineens een heel naar gevoel bij me op.Ik durf het hier niet uit te spreken en ban het snel uit mijn hoofd, dit mag niet waar zijn! Als ik naar huisje C 2 loop is Tiboa Tee aan het afleggen. Zijn grote handen en voeten lijken nog groter als voorheen.De ongebleekte katoenen lap is maar net lang genoeg om hem te bedekken,
Als mensen voorbij lopen en vragen wie er is overleden,wordt er "de katoy" geroepen. Het lange smalle lichaam past maar net in de kist. De oude pick-up staat al klaar om hem weg te brengen.

IN MEMORIAM:  TEE  woensdag 27 juni  29 jaar


Een harde gil van een van de poetsmeisjes, er zit een slang in het portaal van het hospice. Ik zie een dikke, zeker twee meter lange slang wegschieten. Twee medewerkers komen aanhollen met een groot hakbijl. Telkens zoekt de slang zich een uitweg als er wordt geslagen. Ik dacht dat ze twee keer geraakt was, maar dan schiet de slang de tuin in verdwijnt tussen de struiken.

Pakai eigende zich een van puppy,s toe van het nest jonge honden. De moeder is het er duidelijk niet mee eens en blijft achter de twee aanlopen, totdat Pakai het dier terug bij de anderen legt. De vorige hond van Pakai is deze week overleden, nadat hij weken lang ziek onder een van de bedden lag. ik had haar geld geven om het dier naar de dierenarts te laten gaan, maar het heeft niet mogen baten.

Sanan loopt vandaag ook weer als een jong hondje achter mij aan. Hij staakt niet voordat hij een massage van me gehad heeft.

Ik word voorgesteld aan een Thaise vrouw die Nederlands spreekt. Bij de begroeting verteld ze dat ze in Rotterdam woont en haar ouders hier opzoekt. Ze heeft een donatie gedaan zegt ze en geeft elke patiënt nog eens een briefje van 100 baht. plots komen van alle kanten buiten patiënten toelopen om een graantje mee te pikken.

Jerawadee loopt rond met de rollator die ik vorig jaar kon aanschaffen van donatiegeld.

Tien tallen vliegen verhinderen mij het rustig nuttigen van mijn lunch. Constant moet ik met een hand zwaaien om mijn maaltijd "vegetarisch" binnen te krijgen.

Pakai overhandigd mij een pakje luchtpost enveloppen. Met verontwaardiging vraag ik naar de afkomst. Dan blijkt dat de verkoopster van " 7 Eleven" (open van zeven tot elf s,avonds) het winkeltje bij het guesthouse, deze via via mij liet toekomen, daar ik ze was vergeten op te halen nadat ze deze voor mij zou bestellen. Zij is het die me laatst aansprak dat ze me op de tv had gezien.

Vanmiddag moest ik onbedaarlijk lachen. Fon heeft de gewoonte om me minstens een keer per dag uitgebreid te komen kussen. Heel pontificaal doet ze dat drie keer op mijn wangen. Nada,die daar ook een handje aan heeft maakte er een hele act van. Van veraf zag ze wat Fon deed, en speelde alsof ze heel jaloers was. Ze kwam aanrennen en trok Fon van mij af en keek haar zogenaamd heel vernietigend aan, pakte mij beet en liet me niet meer los. Je had die gezichten moeten zien, die ogen van Nada. Met mijn mondkapje moest ik mijn tranen drogen, ik kon niet meer bijkomen van het lachen.

Om half twee begon het keihard te regenen. Hoewel het regentijd is, was dit op dit uur nog niet voorgekomen het bleef bij uitzondering de hele middag regenen, wat voor een welkome afkoeling zorgde en ik voor het eerst in mijn regenponcho naar huis moest.

Vanavond heb ik via e-mail Helga op de hoogte gebracht van het overlijden van Sajan.

in memoriam : Sajan

IN MEMORIAM :  SAJAN  maandag 25 juni  om 19.30u  33jaar    

...een prachtig mens is heen gegaan,
een vechter ver voorbij menselijke grenzen....


ik ben verdrietig en blij,    Huub

dinsdag 26 juni 2012

dinsdag 26 juni

Vandaag een vrije dag,waar ik met een beetje twijfel aan begin. Twijfel omdat ik graag wil weten hoe het met Sajan is,of hij er nog wel is. Maar mijn verstand zegt dat het een juiste keuze is en probeer me op andere dingen te concentreren. Dat lukt aardig,zeker als ik beneden kom om thee te zetten en de internet aansluiting te starten,mijn oog op een Nederlands boek valt. Buiten mijn weinig eigen  boeken kom ik die hier zelden tegen. De titel: PARNASSIA (Josha Zwaan) zegt me niets. Als ik de kaft om sla zie ik tot mijn verbazing staan "Hoi Hub, veel lees plezier, lieve groet van Peep en Silva"  Peep en Silva die de vorige keer een paar dagen voor mijn vertrek in februari terug naar Nederland aankwamen om nog een week (na een rondreis) hier te werken en hier in het guesthouse verbleven. Als ik de eerste zinnen lees, weet ik dat dit het boek is wat ik nu nodig heb en laat ik er mijn voorgenomen ritje naar oud LopBuri voor schieten. Het boek weet me te boeien en af te leiden, hetgeen bij mijn eigen boek "De loopjongen" van Gerrit Komrij minder het geval is.


Ik hang de potloodtekening die Jimmi voor me gemaakt heeft op in mijn kamer.


Ben toch nog even op pad geweest om wat boodschappen te doen en was net op tijd terug voordat de bui losbarst die dreigend kwam opzetten.

Vorige week bij het in de tuin werken op mijn vrije dag heb ik mijn linker knie en grote teen open gehaald. Ik wilde een struik uit de waterput verwijderen en verloor daarbij mijn evenwicht en kukelde ik onderste boven, de een meter diepe put in. Het liep gelukkig goed af, buiten een geschaafde knie en opengehaalde grote teen. De knie is zo goed als genezen.De teen die ik tijdens het werk, steeds tegen vuil bedekt moest houden is toch ontstoken geraakt en geef ik zo dadelijk een heet weekbad met Boitex.

maandag 25 juni

Ongeloof overmand me als ik zie dat Sajan zijn strijd nog niet heeft opgegeven. Als ik de zaal opkom en van ver zie dat zijn bedtafeltje nog als gisteren erbij staat (ik kan vanaf deze plek zijn bed niet zien) kan ik mijn ogen niet geloven.
 Hij heeft juist een injectie tegen de hoge koorts gekregen zegt Tiboa. Ik koel zijn hoofd met een nat washandje, hij geeft geen reactie. Ik probeer zijn aangeslagen voortanden te poetsen, wat niet echt resultaat geeft.ook geeft hij geen reactie als ik zijn mond met een lemonswap schoon maak, gisteren probeerde hij er nog op de stick te bijten. Hij ligt nog steeds in dezelfde houding als toen ik gisteravond wegging. Het beursje dat om zijn nek hangt staat open en is leeg.

Samen met Tiboa verzorgen we een zachte luchtmatras voor de nieuwe patient Atid van bed 11.  Omdat Naklob van bed 8 naar een van de huisjes is verhuist, maken we dit bed met de anti decubitus matras voor haar klaar en dragen haar over, nadat ze is gewassen en we haar lange haren hebben geknipt en met wat behelpen ook haar haar op bed gewassen. Tiboa hield een bakje onder haar hoofd en ik goot langzaam een grote fles water, om het haar te spoelen. Ze heeft bij haar rechter heup een akelige diepe (doorlig?) wond waar je makkelijk een vuist in kan leggen.


                                                                                
                                                                                Tee

 De negenentwintig jarige Tee die al een dag na zijn aankomst naar een van de huisjes is overgebracht omdat hij erg luidruchtig is. Normaal liggen er twee patiënten in de het een kamer huisje,maar Tee ligt alleen. Hij  is maakt er een behoorlijke troep van. Als je s,morgens zij kamertje binnen komt is het een grote zwijnenstal. Ik zie bij het verschonen van zijn luier dat de grote stuit doorlig wond niet verzorgd is.Samen met Tiboa mesten we de ruimte zwijgend uit, terwijl Tee op noemt wat hij graag allemaal wil hebben. Ondanks dat hij heel lastig kan zijn en dwingende hoge schelle stem kan opzetten, kan ik het goed met hem vinden. Dit nadat ik bij hem mijn grenzen heb aangegeven.

hand van Tee
Toen ik zijn handen zag met de zeer lange slanke vingers en hem vroeg of hij piano speelde kwam er een brede grijns op zijn gezicht.


....En Sajan vecht  nog steeds door.....

later in de middag krijgt hij weer een injectie tegen de koorts die niet wil zakken. Ik weet niet waar dit lichaam nog te kracht uit haalt de hitte van de koorts te produceren. De verpleegster vraagt me te helpen hem op zijn zij te leggen om zijn "bil" te kunnen vrijmaken voor de injectie. Er is nauwelijks vlees om de naald in te plaatsen.

De nieuwe jonge vrouw in 27 van de tbc ruimte (Mana is naar een van de huisjes over gegaan) heeft zeer dik opgezette voeten van het vocht. Tot mijn verbazing ging ze even later op de vloer liggen ( die gelukkig net ervoor gedweild was) Toen ik haar overeind wilde helpen naar haar bed, wilde ze dat niet en zei dat het lekker koel was op de grond.

Bed 29 van de tbc ruimte (voor mij eigenlijk nog steeds het bed van Audom) is nu ook bezet, een niet goed geworden buiten patiënt ligt er aan een infuus.

Ook in het reserve bed op de zaal is een nieuwe patiënt blinde man komen te liggen,een stille verlegen jongeman met een mooie glimlach, waarmee hij erg gul is. Ik merkte pas een tijdje later toen ik hem aanbood om te masseren dat hij halfzijdig is verlamd.

Het wordt tijd dat ik mijn namenlijst ga bijwerken.


 Ik zie dat de blinde buitenpatiënt al handig gebruik maakt van de taststok die ik voor hem aanschafte in Nederland. Ik kom hem overal tegen op het terrein. Het mooie is dat hij voorheen ondanks zijn toen bijna blindheid toch nog elke morgen een deel van de weg schoonveegt, op de tast.

Ik ga kijken of er niets te organiseren valt voor Siriyai de patiënt met de dwarslaesie in bed 28.
Hij vraagt elk moment zijn hoofdeinde of knie/voet gedeelte te verstellen. Ik weet dat er een paar elektrisch verstelbare bedden zijn. Wellicht als we hem in zo,n bed kunnen leggen, dat hij zelf de stand kan bedienen. Ik weet niet zeker of het een oplossing is ,want ik weet ook dat het steeds vragen een vorm is van aandacht willen hebben.

...en Sajan vecht door....
hoewel zijn steeds geopende ogen flets en droog worden, zijn hoofd steeds ver achterover gaat om nog te kunnen ademen. Toch gloeit hij nog van de koorts.

zondag 24 juni 2012

zondag 24 juni

....Terwijl op de achtergrond het bandje van de kinderen van het tweede project, met als leadzanger Toy, een nieuw liedje inzet, vecht
Sajan om een beetje adem in zijn longen te krijgen.
Om hem heen gaat alles gewoon door....
                                                                                                                                                                              Ook Al word ik links en rechts geroepen en gevraagd,ik wil nu even bij Sajan zijn, die zijn gevecht om verder te leven nog niet heeft opgegeven.Vanmorgen heb ik hem wat gewassen,voorzichtig als fragiel porselein.Ik vind het moeilijk om bij hem weg te gaan,al kan ik weinig voor hem doen, smeer zijn gesprongen lippen, vochtig zijn droge openstaande mond,leg mijn koele hand op zijn warme voorhoofd, streel zijn benen.
Ik ken Sajan niet anders dan een vechter, vaker ging hij er bijna aan onderdoor.
Zelfs de altijd optimistische Tiboa schudt zijn hoofd.
Hoelang kan dit nog duren? hoelang moet dit nog duren?
Met zijn heen en weer gaand hoofd lijkt hij nee te schudden. Nee, aan het toegeven het leven los te laten.
Mana, Jeerawadee, en anderen komen even kijken bij bed 31 in de tbc ruimte en gaat dan weer zijn eigen gang.
Ook al fluister ik hem toe dat hij mag gaan, ik moet hem dit gevecht laten aangaan.
In een verre herinnering zo,n twee jaar geleden, zie ik hem nog in zijn donker blauwe uniform.
Een stoere lange poortwachter bij de ingang van het complex.
Ik weet nog hoe moeilijk hij het vond de eerste massage voor zijn pijnlijke benen te vragen.
Zijn gêne bij het verschonen van zijn eerste pamper, hoe hij zich excuseerde voor zijn mager geworden lange benen...en weer zet de band een nieuw liedje in.....en Sajan vecht door.

zaterdag 23 juni 2012

zaterdag 23 juni

Fon stelt haar zeven jarig zoontje aan me voor. Hij is vandaag hier op bezoek. Hij verblijft in het kinderproject dat hier ongeveer 80 km vandaan ligt. Het is al weer een paar jaar geleden dat ik er voor het laatst op bezoek was.



Fon met haar zoontje

Als ik terug kom van de lunchpauze zie ik dat Sajan in ademnood is.Vanmorgen toen ik zijn ontstoken ogen schoon maakte was zijn adem nog normaal.Snel vraag ik Jimmi om hem aan de zuurstof te leggen. Gelukkig geeft dat wat verlichting en zakken zijn pupillen weer naar beneden, zodat je niet alleen nog maar het wit van zijn half geopende ogen ziet.

vrijdag 22 juni 2012

vrijdag 22 juni

Melde ik vorige week nog dat Surasak met succes een oog behandeling onderging.
Vanmorgen vernam ik het trieste bericht dat hij gisteren heel plotseling is overleden.
Toen ik vanmorgen de zaal op liep riep Wan me en vertelde mij het droeve bericht nieuws.
Hij heeft waarschijnlijk een fatale inwendige bloeding gekregen, hebben hem nog naar het ziekenhuis gebracht maar is daar kort na aankomst overleden. Het is wel even slikken als je om kwart voor negen het bericht krijgt en al een uur later de crematie is.



                                         IN MEMORIAM :  SURASAK 21 juni 2012 47 jaar

                                             Surasak  vlak voor zijn crematie

Dat Surasak erg geliefd was is te merken aan de opkomst bij zijn crematie. Ik tel zeker 20 vrienden en mede patiënten ook zijn partner Dang (de ladyboy) waar hij de kamer mee deelde is erg aangedaan.



Dang

Wiray eet met smaak een halve geschaafde appel. Bij gebrek aan een rasp heb ik de appel in flinter dunne plakjes gesneden en daarna geplet.

Sajan trekt zich steeds verder terug. Even leek het of hij me iets wilde zeggen draaide steeds zijn gezicht naar me toe. Wil hij afscheid nemen?

Gisteren is Keith (de Amerikaanse vrijwilliger) vertrokken. Ik heb hem weinig in het hospice gezien deze keer, dit omdat hij zich vaker niet lekker voelde. Omdat ik nu weer alleen ben hoop ik dat in het weekend het groepje jonge Thai vrijwilligers weer komt.

woensdag 20 juni 2012

woensdag 20 juni


...een eigen video plaatsen op dit weblog is moeilijk (dan moet ik ze vrij geven voor you tube en daarvoor zijn ze te privé`) daarom een video van you tube van zo,n twee jaar geleden...


    .....De kleur van de pas opkomende maisplantjes
steekt sterk af bij de rood bruine aarde.
                              Het jonge lichte groen trekt lange linten in het landschap,
                     linten die elke dag wat breder en duidelijker worden.
             Linten die leiden naar een horizon van hoop......




maandag 18 juni 2012

maandag 18 juni

....Vanmorgen werd ik door Keith bij Sunisa geroepen die in een hevige huilbui was. Snikkend gaf ze aan dat niemand van haar houdt. Ze was amper te troosten. Met een paar extra knuffels in de loop van de ochtend kon ze vanmiddag weer haar mooie lach tevoorschijn toveren.


Sajan   foto: Helga Mramor

Sajan heeft ondanks flinke koorts een kleine opleving. Gisteren wilde hij steeds eten, maar het bleef steken in zijn keel, hij kon het niet wegslikken. Ik heb hem op zijn zij moeten draaien, ik was bang dat hij zou stikken. Vandaag vroeg hij ook weer telkens om kleefrijst met vlees maar hij kon het niet eten. Zo werd het een kleine opslagplaats van rijstpakketjes. Hij klaagt niet meer over pijn in zijn benen,wel vraagt hij steeds ze te masseren. Vanmiddag was hij heel rustig en lag hij in de foetushouding. Hij had door de hoge koorts niet echt het besef dat Helga afscheid kwam nemen van hem.



In bed 11 is een nieuwe patiënt gekomen, een oudere vrouw van hier uit LopBuri.De jongeman (Tee)die daar net een dag lag, is naar een van de huisjes over gebracht omdat hij de hele tijd lag te schreeuwen. Er verblijven nu negen vrouwen in het hospice.
De twee dementerende mannen maken het erg onrustig. Amnoy van bed 22 is nog mobiel en loopt steeds weg. Vanmorgen had ik hem geschoren, daarna vroeg hij om de vijf minuten of ik hem weer wil scheren. Er waren appels bij de lunch, hij ging telkens een nieuwe appel halen, beet er een paar keer in en ging dan weer een nieuwe halen. Ook kleedt hij zich telkens uit en loopt hij bloot door de zaal. je hebt er je handen aan vol. Naren van bed 24 daarin tegen kan niet lopen, maar roept telkens om ingesmeerd te worden. Zo hoor je de hele dag je naam roepen.


Vanavond hield Helga haar afscheid etentje. Ze vertrekt (met tegenzin) morgen,maar is zeker van plan om terug te komen.....

zaterdag 16 juni 2012

vervolg 16 juni

Sajan heeft gisteren toch een (zoals ik nodig achtte) katheter ingebracht gekregen en hebben hem gelukkig niet naar het ziekenhuis gebracht. Zijn blaas was inderdaad overvol vandaar de opgezette onderbuik. Vanmorgen was hij er slecht aan toe. Nadat hij een infuus kreeg ging het wat beter en vroeg hij weer om eten. Hij dronk twee bekers warme proteïne drank. Helga is ook met hem begaan, zozeer dat ze haar vertrek (komende woensdag) wil uitstellen, maar krijg dit tot heden met de vliegmaatschappij nog niet geregeld.



Plots was er die grote zwerm zacht groene vlinders

                     
.

...jong geleerd is oud gedaan....


                              Gisteren werd ik door de zeer bedeesde man van de apotheek (waar ik ondertussen een vaak geziene klant ben) bij hoge uitzondering in het Engels aangesproken "I see you on the TV" zei hij heel verlegen. Dit is al de derde keer deze week dat ik dat hoor. Of in een winkel of door een bezoekende gast in de tempel.


Nèn help de blinde Somchai bij het eten....


......is er geen nest jonge katten, dan wel een worp jonge honden.....

zaterdag 16 juni




Sangwan van bed 20 oefent elke dag trouw (onder het wakend, toeziend oog van Kè) om weer een het lopen te komen nadat ze door een halfzijdige verlamming is getroffen.Dit alles steeds met een brede glimlach.



....een van de kleine huisjes waar de "buiten"patienten hun verblijf hebben...


Sunisa  ....altijd in voor een brede glimlach.... (foto: Helga)

donderdag 14 juni 2012

Half zeven in de avond, de thermometer meet nog 34 graden.



Noey vroeg me vanmorgen haar stoppels te scheren die na de ondergane chemo kuur weer
 begonnen te groeien. Eind vorig jaar moest haar rechterborst worden geamputeerd.


Yuy (de bijna blinde vrouw van bed 32) probeerde met een groot mes en een houten vijzelstamper een blikje te openen. Ik durfde niet te kijken en haar ook niet te storen. Toen ik later haar handen vastpakte en heel demonstratief haar vingers ging tellen,moest ze hartelijk lachen.

Surasak de blinde patiënt (van de braillehorloge) heeft met goed resultaat een oog behandeling ondergaan. Mede met een aangepaste bril kan hij nu weer zonder taststok lopen. (letterlijk en figuurlijk een lust voor het oog)

Vanmiddag moest ik wegvluchten van het bed van Sajan.Ik kon het niet meer aanzien. Hij weet van de pijn niet meer hoe hij zijn benen moet leggen. Hij is bijna niet meer te verstaan,het enige wat  nog duidelijk was "Hoep nowat"   lees: Huub masseren. Met steeds zijn benen een beetje bewegen kon ik hem rustig krijgen. Ik weet niet of ik het goed verstond toen hij zei."Als ik maar rijst blijf eten, gaat het beter met mijn benen" En dat doet hij dan ook zo goed en kwaad als het kan. Ook Helga heeft het er moeilijk mee. Ze kwam naar me toe om te vragen naar zijn gezwollen onderbuik te kijken. De zuster had tegen haar gezegd dat hij morgen naar het ziekenhuis gaat. Ik moet er niet aan denken dat ze hem nog gaan vervoeren. Toen ik zijn buik bekeek was mijn constatering dat hij zijn urine niet kwijt kan en zijn blaas vol is en hij een katheter moet ingebracht krijgen. Hij had er geen pijn van zou hij gezegd hebben. Dit vind ik logisch, de andere pijnen zijn overheersend.

Met veel moeite kreeg ik vanavond de vers gemaakte salade vanwege vermoeidheid mijn keel af. Met de uit de koelkast frisse ananas lukt het beter.

woensdag 13 juni 2012

vervolg woensdag 13 juni

Nèn (ladyboy) loopt met een opvallend grotere boezem dan gisteren, in haar felrood slim fit jurkje door de zaal.Als ik haar een compliment maak glundert ze. Nèn lag een paar maanden geleden in de tbc ruimte en at zich werkelijk er bovenop. Als ik later terug kom van de crematie zie ik haar in de tuin op haar hurken zitten overgeven.

Gisteren liet Jerawadee me erg schrikken. Ik weet dat ze zeer regelmatig epileptische aanvallen krijgt.(en is daar geestelijk de laatste maanden door achteruit gegaan, ze was net terug van een paar dagen opservatie in een ziekenhuis in Bangkok).  Deze keer gaf ze een harde gil en raakte buiten bewustzijn Toen ik bij haar kwam zakte ze helemaal weg, geen pols, geen ademhaling,terwijl ze anders hevig schokkend een aanval doorstaat. Ik dacht echt dat ze zou overlijden. Na een minuut kwam haar adem weer langzaam op gang en gaf ze weer teken van leven.

Gistermorgen heb ik de patiënten op sandwiches getrakteerd.Ik weet dat bijna iedereen van "Balona" (pittige boterhamworst) houdt. Terwijl ik het brood smeerde en belegde deelde de hulpvaardige Fon uit.

Er heerst de laatste dagen een ware vliegen plaag. Als je niet in de buurt van een ventilator bent,wordt je geen seconde met rust gelaten. Overal kom je lijm stokjes tegen en iedereen zit met een vliegenmepper in de hand.

 s,Avonds met Helga (vrijwilliger uit Duitsland) gaan eten in het eettentje bij Lek die na een week gesloten te zijn vanwege vakantie weer terug is.

Woensdag 13 juni



              Samen met Tiboa lukte het ons om de sombere Wirai aan het lachen te krijgen....
              Het valt me op dat ze in de afgelopen maanden veel slechter is gaan zien.
              Bij het eten geven moet ik telkens met de lepel even haar onderlip aanraken,
             dan opent ze pas haar mond.     

Tiboa tipte me vanmorgen dat de crematie van Jao zou plaats vinden. Het gebeurt maar zelden dat de crematie zo lang na het overlijden plaats vindt. Ik denk dat er toestemming van hoger hand nodig was daar ze geen papieren had.
Gelukkig dat ik er ben heengegaan,ik was de enige aanwezige bij haar afscheid.
Ik heb haar traditioneel een grote toef rode bougainvillea meegegeven.....

Het confronteert me erg, het lijden van Sajan te moeten aanzien.Hij weet van de pijn niet hoe hij moet liggen, elke houding houdt hij maar even vol. Zijn lichaam is alleen nog lengte,in de breedte is hij helemaal uitgeteerd, de doorlig plekken worden steeds groter. Gelukkig heb ik nog grote anti decubitus pleisters om zijn stuit te beplakken. Het is ongelooflijk dat hij steeds aan het eten is,(terwijl zijn tong helemaal wit is van de schimmel infectie) maar steeds mee afvalt. Vandaag kon ik hem bijna niet meer verstaan, zo zwak wordt zijn stem. Als ik hem help op zijn rechterzij te draaien kan ik even zijn rug masseren en zie dat zijn schouderbladen ook al decubitus vertonen.Even later valt hij toch, tijdens de zachte massage, in slaap.

dinsdag 12 juni 2012


Sanan sleept nog steeds met het kado gekregen kerstmannetje dat inmiddels meer op een zwarte piet lijkt.                                           



in memoriam : Jao

In Memoriam: Jao  22 jaar   woensdagmiddag 6 juni rond 3 uur                          

Omdat Jao geen identiteit papieren had, moest er na haar overlijden vingerafdrukken gemaakt worden als bewijs voor de overheid.
Jao laat een zoontje van ongeveer vier jaar achter.
Toen ik haar vanochtend voor het eerst zag was ze al niet meer aanspreekbaar.
Zelfs het kleine beetje water dat ik in haar mond liet lopen via een klein spuitje liep er aan de andere kant weer uit.




...Een warm welkom als ik deze weer eerste werkdag het hospice binnen kom...Fon, Pakai en Kanung komen op me toelopen....