dinsdag 31 januari 2012

dinsdag 31 januari

Vanmorgen heb ik de patiënten op een "ontbijt" getrakteerd.
Ik weet dat ze heel graag Balona hebben,dat is een soort boterhammen worst.
Ik had een paar broden gekocht, margarine en een paar pakjes van die worst.
Mami hielp me met smeren en beleggen.
Nalong en Fon zorgde voor het uitdelen.

Ik wil niet alleen mooie plaatjes van prachtige bloemen laten zien,ik wil ook in de realiteit blijven,daarom heb ik toch de voeten van Koson (bed 20) gefotografeerd en wil deze ook tonen.





Mijn streven is om Nèn aan het lopen te krijgen.
Hij wordt steeds wat sterker en blijft goed eten en bloeit op.

Wiray ligt steeds in haar ogen te wrijven,ze zien helemaal rood.
Tijdens het verzorgen van haar ogen heeft ze honderd verhalen.

Als ik aan Wi vraag hoe het met Ponpen is,die in het ziekenhuis ligt.
Zegt ze dat Ponpen is overleden in de tijd dat ik in ChiangMai was.
Haar familie heeft haar van daaruit mee naar huis genomen en is dus niet in de tempel gecremeerd.

Steeds moet ik laveren tussen wat patiënten me allemaal vragen en wat ik allemaal wil doen.

Boonsom van bed 10 heb ik zover dat hij zelf kan eten.
Steeds moest hij maar wachten of er iemand genegen was om hem te helpen.
Vanmorgen (ik was Wiray aan het helpen met eten) kon ik het niet langer aanzien.
Zijn eten stond koud te worden en hij lag maar te wachten.
Ik heb het hoofdeinde van het bed omhoog gedraaid ,hem met kussens ondersteund, een bed tafeltje georganiseerd en zo waarlijk kon hij, nadat ik zijn noedels wat kleiner had gemaakt, in het begin met wat moeite, zelf eten.

Het is mooi om te zien hoe zich koppeltjes vormen.Katchakon, de nieuwe vrouw van bed 24, trekt heel erg naar Kriangsak.Ze komen uit dezelfde provincie en kunnen het heel goed met elkaar vinden.
Katchakon was al snel na haar komst bij meerdere andere patiënten erg geliefd.
Zo ook de twee Lob,s. Wanlob en zijn buurman Naklob zie ik steeds vaker bij elkaar op bed zitten te keuvelen.Vanmiddag waren ze elkaar aan het masseren.

Ik moet meestal tevreden zijn met minimale vooruitgang bij het oefenen en behandelen van de ledematen (meestal de benen) van de patiënten.Vaak is het niet verder achteruit gaan van de mobiliteit al een hele winst.

Bij het naar huis rijden zie ik dat het kadaver van de eergisteren overreden hond nog steeds, nu zwart van de vliegen, langs de weg lig.

Mijn ontstoken duim vraagt weer aandacht. Het weken in de warme biotex help wel even,maar is niet echt afdoende (morgen toch maar even langs de dokter rijden)

Na werktijd gaan Mami en ik op pad om bloemen en een met prachtige rozen versierde verjaardagstaart te kopen voor Wi de gastvrouw van het guesthouse. We eten, hoewel het heel even begint te regenen, buiten een heel lekkere Thaise vissoep.

IN MEMORIAM : PONPEN

25- 01-2012

Ponpen

foto: Mami bewerkt door Huub


maandag 30 januari 2012

maandag 30 januari.

Vannacht zeer kort geslapen.Ik heb na het kijken van de heren finale tenniswedstrijd van het Australian open op een Chinese tv zender nog mijn schrijf achterstand willen inhalen, waardoor het erg laat werd en wel erg moe was geworden.Heb me dan ook vanmorgen verslapen,werd pas om acht uur wakker.
Zodat ik pas om negen uur op mijn brommer stapte om naar de tempel te rijden.

Ik weet dat wel altijd katten of honden bij me in de buurt liggen als ik aan een bed bezig ben in het hospice, toch trapte ik vandaag twee keer op een kattenpoot,wat met een enorme gil van het dier gepaard ging.
Het ene nest katten is nog niet uit of een volgende bevalling is alweer geschied.



Helga zegt me dat ze het vandaag al moeilijk heeft, wetend dat het morgen haar laatste werkdag is.
Een paar keer zie ik haar buiten op het bankje zitten.

Mr.Tanatchai, de manager, komt weer met een enorm "dank" pakket aanzetten.
Als ik naar huis rij, zie ik op de veldweg de oude vrouw zitten die ik wel vaker tegen kom.             
Ik draai terug een bied haar het pakket aan.
Met wel tien keer verbaast dank zeggend wuift ze me na.





Nog even, de lang voorgenomen, foto maken van de veel kleurige bougainville boom op de kruising van de weg in het dorpje, een stukje verderop.

zondag 29 jan.

Vanmorgen stootte ik mijn scheenbeen voor de tweede keer open aan de brommer.
Met een bebloede witte broek,ondanks dat ik er een zakdoek had omgebonden,kwam in bij de tempel aan.

Een hartelijk begroeting met Mami, die weer aanwezig is.

Dan is van de tbc ruimte naar de zaal verplaatst.Nog steeds ligt hij aan een infuus. Zijn ogen
zakken steeds dieper in de kassen, hij eet niet en maakt een heel matte indruk.
Vanmorgen wilde hij wel een potje kippen extract, toen ik hem vanmiddag nog een gaf had hij diarree.

Ook Sajan glijd weer af,stil en terug getrokken ligt hij op zijn bed.
Nèn is juist aan het opknappen ik zag dat hij geen katheter meer heeft en nu en dan is hij ook van de zuurstof af. Na de drie dagen van mijn afwezigheid zag ik dat zijn gezicht een stuk voller is geworden.
Toen ik hem daar op attendeerde maakte hij een gebaar dat hij steeds probeert te eten (wat meestal snoepen is) 



 Wanneer ik aan het bed van Wiray voorbereiding tref om haar eten te geven, geeft ze opeens een harde gil die gevolgd wordt door een epileptische aanval.
Ze raakt niet diep weg maar haar hoofd draait helemaal scheef. Snel wordt er hulp geboden met een injectie en komt ze er weer uit.
Bij haar had ik dat nog niet meegemaakt,maar Mami zei dat ze haar ooit verteld heeft dat ze erg bang voor de aanvallen is.
Ik denk dat ze ook deze voelde aankomen,vandaar die schreeuw.
Na tien minuten is ze uit de versuftheid in is weer hartelijk aan het lachen en eet ze haar bord toch nog half leeg.

Later in de middag komen de Japanse dokters die Mami gisteren aankondigde. Ze hebben een af ander middel dat ze op patiënten willen uit proberen,. Ze zijn al een keer weggestuurd door de abt begrijp ik. Doch willen nu hun middel aan een paar niet patiënten laten uit proberen.waar ze toestemming voor hebben gekregen. Jimmi en Tiboa willen het wel aan.Omdat de oogst van proefkonijnen erg beperkt is bied ik mij ook aan.Ik krijg uitgebreid informatie over het wondermiddel (Cellpure) dat ik drie keer per dag (vijf druppels met wat water aangelengd) moet innemen. Het zou een hoog zuurstof gehalte in het bloed te weeg brengen.

zaterdag 28 januari 2012

Chiangmai 25 t/m 27 januari

Dinsdagavond na werktijd mijn rugzak ingepakt en de nachttrein naar Chiangmai genomen.
De trein is drie kwartier te laat,wat hier heel normaal is en waar niemand zich aan stoort. De op papier elf uur durende reis loopt uit tot twaalf uur.
Het is een prachtige lucht en schitterend licht als we in de buurt van Chiangmai aankomen.
De bijna droge rivier schuift onder ons voorbij en maakt het plaatje compleet.
In Chiangmai aangekomen moet ik wachten op Yves die nog niet terug is van de behandeling bij zijn tandarts. Ik ontbijt op het plein voor het station en laat mijn verkilde lijf (van airco in de trein) opwarmen door de heerlijke zonnewarmte.Net als ik door en door warm ben en de schaduw moet opzoeken komt Yves op de brommer aanrijden.Nog ontdaan van het sneuvelen in de oven van enkele door hem gemaakte beelden,begroet hij mij. Het is een ritje van zo,n vijfentwintig minuten naar zijn huis in Sarapee dat buiten de stad ligt.


......detaille van een van de beelden van Yves



....lotus bloem op de vijver bij Yves


Er verder een rustige dag van gemaakt met bijpraten, de onderweg gehaalde vegetarische maaltijd op het terras genuttigd, een dutje gedaan en wat in zijn tuin gewerkt.
Voor de namiddag staat er altijd een meditatie in de buitenlucht (als het tenminste niet te warm is) op het programma. In de avond werd het behoorlijk fris, anders dan in LopBuri.

Met de volgende link kun je website van Yves bezoeken
www.aids-hospice.com  
op deze website kun je onder  -volunteers-holland-huub ook nog vroegere dagboek fragmenten van mij vinden.

.....wordt vervolgd,  (morgen schrijf ik het stuk dat net van het scherm verdwenen is opnieuw)

intussen is het morgen!

Yves vraagt me om morgen mee te gaan naar een paar zieken die hij en een kennis twee keer in de week gaan verzorgen. Een van deze patiënten zegt hij, kan goed een massage gebruiken.
Deze ongeveer vijftig jarige man is tien jaar geleden bij een controle in het ziekenhuis ongelukkig ten val gekomen en had daarbij een nek beschadiging opgelopen.Bij een operatie daaraan is hij vanaf zijn nek naar beneden verlamd geraakt.

Ik werd pas om acht uur wakker vanmorgen, hoor dat de kennis van Yves al is gearriveerd, dit terwijl we om tien uur zouden vertrekken.Snel drink ik mijn hete mok thee op en eet twee geroosterde sneetjes brood met eigen gemaakte honig en ster vrucht jam.
Een snelle douche en om half negen zitten we op de brommer.Noy voorop met de zijspan brommer omdat zij de weg weet.
Zelfs met het van Yves geleende fleece jacket aan heb ik het koud.
Knap hoe ze de allemaal op elkaar lijkende steegjes uit elkaar weet te houden, wat voor mij is als een doolhof overkomt.

Ergens ver afgelegen komen we bij een oud houten huis aan.
In de hoek van een grote ruimte ligt, op een roestig ziekenhuis bed een man die spastisch met hoofd, mond en wenkbrauwen  beweegt.
Op de vloer iets verder van hem vandaan zitten een paar mensen die ons vriendelijk begroeten.
Yves stelt me aan de man voor en begint met de wond verzorging.
Vooral een van de knieën ziet er slecht uit.Het andere been heeft een groot diep litteken van genezen decubitus.
Terwijl ik de benen van de man overeind hou kan Yves de wonden schoon maken en verbinden.
Ondertussen is er een ketel water gekookt om de man te wassen en wast Noy de man als Yves nog bezig is.
Dit omdat het koud in de ruimte is,en de man niet teveel afkoelt.
De rug van de man ziet er vreselijk uit, ook hier diepe kloven van gedichte decubitus.
De plek van zijn linker heup heeft een tot op het bot een stinkende wond.
Gelukkig is er een pot met crème voor handen waarmee ik de man insmeer en masseer.
Terwijl Yves en Noy met de familie praat.
Als ik hem aankijk om te vragen of de massage niet pijnlijk is,stoppen plotseling de spasmen in zijn gezicht en verschijnt er een prachtige glimlach.
Alsof de hemel even open gaat en me zo diep raakt dat tranen vanuit mijn tenen naar boven geduwd worden en in mijn ogen een uitweg zoeken.
Graag had ik nog veel langer willen masseren, maar we moeten verder naar de volgende patiënt.

Naar de plek van deze man moeten we zoeken,het is de eerste keer dat ze bij deze man komen en weten niet wat ze zullen aantreffen.
Op een braak liggend terrein staat een krot van verroeste golfplaten en los gelaten triplex platen.
Door de opening waar vroeger misschien een deur heeft ingezeten zien we naast een smerige matras op de houten planken een naakte man in de kou van deze morgen liggen.
Ik heb hier al veel ellende gezien maar dit onmenselijk, mensonterend aanzicht maakt me sprakeloos.
Noy heeft een doos met een half dozijn pakjes sojamelk bij zich en geeft de man er een van, die hij in een teug leeg drinkt. De deken die we over hem heen leggen schuift hij weer van zich af.
Ik maak een tweede pakje melk open en steek er een rietje in en ook dat gaat er in een teug in.
Een derde durf ik even niet te geven, bang dat het teveel is.

Er is een vrouw bij ons komen staan, die ons naar deze plek zag gaan.
Een andere vrouw zou de man nu en dan wat te eten brengen. de vrouw verteld dat de man (die hier schijnbaar in dit kotje als zonderling leefde) voor een operatie aan zijn heup(hij heeft een met krammetjes gedichte snede van zo,n vijfentwintig centimeter op zijn rechter heup) naar het ziekenhuis moest en daarna daar ontslagen is en geweigerd wordt in een hospice hier in de buurt.
Naast het stuk grond waar de man op verblijft staat een enorm groot huis waar een dokter in zou wonen.Het is onbegrijpelijk deze erbarmelijke situatie.
Er wordt even met de verwarde man gepraat en dan overlegd wat te doen.Yves maakt een paar foto,s om mensen van de gemeente te confronteren.
Deze keer laat de man de deken die Yves over hem heen legt liggen.Ik geef hem nog een pakje melk en verlaten we het terrein dat bezaaid is met allerlei troep en afval.

s.Middags kan ik bij de meditatie de beelden van vanmorgen moeilijk los laten.
Yves is blij met de oplossing die de kunstenaar hem gisteren aandroeg,hoe de gebarsten beelden te repareren en gaat aan de slag.
Ik eet een heerlijke fruitsalade waar ik even aan de pikante smaak ervan moet wennen.
De combinatie suiker, zout, azijn en pikant zijn wij en Nederland niet gewend.
Yves is verbaast dat ik maar drie dagen blijf  "die hele reis voor zo,n kort verblijf ".
Maar voor mij is het genoeg geweest, ik vond het heel fijn, heb kunnen uitrusten en zelfs in de zon gezeten,waar het in lopBuri veel te warm voor is.
Ik heb het gevoel,door alle eenvoud,stiltes en meditaties op retraite te zijn geweest.
Het voelt goed te weten terug te gaan naar LopBuri.

Om vijf uur brengt Yves me naar het station.
We wringen ons door de avondspits, moet mijn knieën dicht tegen het zadel houden, omdat Yves,laverend elk gaatje benut dat hem iets meer naar voor in de file brengt.
Gelukkig op tijd vertrokken komen we ruim op tijd aan bij het station,waar het in tegenstelling tot LopBuri wemelt van de westerlingen.

In de trein,die stipt op tijd vertrekt,zit een Thaise vrouw schuin tegenover me die steeds naar me zit te kijken. In LopBuri wordt ik wel meer bekeken, zeker door kinderen, maar hier in Chiangmai ben je als blanke echt geen uitzondering.
Na een tijdje als het Deense meisje waarmee ze in gesprek was naar het toilet is, buigt ze zich naar mij toe en zegt ze heel bedeesd dat ze me op de tv heeft gezien en steekt haar duim omhoog.
Verbaast en een beetje verlegen lach ik het complimentje weg.
Later neemt een zwaar beladen Thaise op de laatste onbezette plek voor me plaats.
Ze ploft zwetend en hijgend op de bank neer terwijl er door de perser nog een groot koffer wordt nagedragen.
Zij verteld in Amerika te wonen en hier in Lampang waar ze opstapte op familie bezoek was.
Ze maakt grapjes met de man die de bedden komt opzetten.
Hij doet zich zo genaamd zielig voor en klaagt dat hij weinig waardering krijgt.
Tekens krijg ik tussen de bedrijven door, een stukje van de vertaling van haar door.
Ik heb in al die vijf en dertig jaar zegt hij,dat ik bij de spoorwegen werk slecht een keer een bonus van honderdvijftig baht ( 3,75 euro) van mijn baas gehad.

Ik kan de slaap niet vatten,draai van de ene op de andere zij en val uiteindelijk ergens na twee uur pas in slaap.
Tegen half vijf wordt ik wakker,terwijl we om vier uur in lopBuri (men wordt op tijd gewekt) zouden moeten zijn.
In plaats daarvan wordt het vijf voor half zeven.
Wat ik deze keer niet zo erg vind,nu weet ik zeker dat ik een brommer taxi klaar staat.
Om kwart over zeven lig ik in bed om toch nog even te slapen voordat ik naar het hospice ga.

maandag 23 januari 2012

maandag 23 januari

Gisteren was het Chinees Nieuwjaar,in de ochtend hoorde ik het roffelen van chinees vuurwerk ergens op straat.


Bij de zondagochtend ronde van phra Alonkot laat Pon de tekening waarmee bij bezig is ( het portret van Claudia) zien.Spontaan pakt hij een potlood en begint aan de  tekening te werken. Het protocol aan zijn laars lappend laat hij iedereen tot wel tien minuten wachten.Jammer dat Claudia er zelf nog niet is.Voor mij is dit een teken van waardering aan de westerse vrijwilligers.Die hij normaal gesproken niet zo snel zal laten blijken.
Net op tijd,als hij nog bezig is komt Claudia,die op de fiets bij het station een treinticket was kopen om naar Chiangmai te gaan,naar binnen gehaast. Ze maakt vandaag haar laatste dag.Jammer dat ze van de twee weken er een ziek is geweest.

Misschien maar goed dat ik op dit moment geen foto,s kan plaatsen.(een of ander technisch probleem) Hoef ik de enkel van Koson niet te laten zien.Hoewel ik het idee heb dat hij toch iets verbeterd is,ziet hij er nog verschrikkelijk uit..Zijn lippen zijn wel een heel stuk verbeterd.

Naam wil me iets laten zeggen in het Thai waarvan ik de betekenis niet weet.Omdat ze blijft aanhouden zeg ik het en iedereen ligt krom van het lachen.
Sunisa houdt schuddend van het lachen haar pijnlijke buik vast en valt met haar hoofd voorover vanuit de kleermakerszit op het matras. (een mooie yoga houding!)
Ik weet nog steeds niet wat het betekend.

Bij het naar huis gaan dient zich een lifter aan.omdat ik toch de andere weg moet nemen ga ik nog maar even de stad in.Ik zie in de grote supermarkt dat er volop voor het chinees Nieuwjaar versierd is. Een groepje jongens beelden een gevecht met een draak uit.Het jaar van de draak is begonnen.Meerdere mensen zijn chinees gekleed. In glanzende fel gekleurde satijnen stof met asymmetrische sluiting.Een heel fleurig gezicht.


zaterdag 21 januari 2012

zaterdag 21 januari

Ik ben nog maar net bezig of ik heb al zoveel massage en knipbeurt aanvragen dat mijn hele dag al gevuld is.Gelukkig dat in de loop van de morgen nog andere vrijwilligers binnen komen.Tegen elf uur zijn we met vijf,dat scheelt.Claudia en Helga werken meestal een halve dag,ze zijn alle twee niet helemaal fit.De twee jonge Thai mannen vallen s,middags meestal ook stil.

Sunisa is al een paar dagen niet lekker,klaagt over hoofdpijn,heeft koorts en haar buik is opgezet.Vanmorgen lag ze aan een infuus.Ze vraagt om een hoofd massage en heeft het nodig om even te huilen.

Als ik in te tbc ruimte aan het masseren ben zie ik Sajan haspelen om van de rolstoel terug in zijn bed te komen.Ik wil me er even niet mee bemoeien,maar kijk toch gespannen toe of dit wel goed gaat.Zijn voeten zijn te zwak om zijn welliswaar minimale gewicht te dragen.Als hij over de leuning van de rolstoel wil gaan wankeld hij en slaat bijna achterover.Ik schrik me de pleuris en schiet erop af. Net optijd ploft hij terug op de zitting van de  de rolstoel en trekt een pijnlijk gezicht.

Als ik Wirai te eten wil geven zie ik een pruillip en dikke tranen.Als ik vraag wat er scheelt barst ze in snikken uit.Ik laat haar even uithuilen, wetend dat het van korte duur is.
Een paar minuten later smikkelt ze haar maaltijd, een groot stuk gebakken vis,rijst en groente met overtuiging naar binnen.


In bed 24 zit Kotchakon op haar knieën heel devoot te bidden.Ik zie dat Sanan in een aangrenzend bed ook zijn handen gevouwen heeft en luistert naar de gebeden van Kotchakon.Heel aandoenlijk om te zien.

woensdag 18 januari 2012

woensdag 18 januari

Als ik Wirai help bij het middag eten (dat ik fijn maak met een schaar, omdat ze maar een tand heeft)

Wirai

komt Helga erbij staan en vraagt me hoe oud Wirai is. Ik zeg dat ik het niet weet en het me ook nooit heb afgevraagd. Wan hoort de vraag en zegt dat Wirai negentig jaar is.Ik kan het niet geloven,maar later wordt het door Wi bevestigd.

Nèn vraagt me zijn diarree pamper te verschonen,wat onmogelijk zonder pijn doen kan gebeuren,omdat hij van onder meerdere open wonden heeft.

In het lege bed ernaast is Fon gaan liggen om haar pijnlijke linker knie te laten masseren.
Als ik daarmee bezig ben zie ik aan de muur nog enkele herinneringen aan Audom die hier twee weken geleden nog lag. Gek eigenlijk dat er hier bijna nooit meer gesproken wordt over iemand die is overleden.

Ik kijk naar een briefje met wat aantekeningen en telefoon nummers, er naast hangt nog het geluk poppetje dat hij kreeg van Marijke toen ze terug kwam uit Manilla.

In bed 24 ligt een nieuwe patiënt,(Kotchakon) een stevige jonge vrouw die niet bij kennis is en steeds bewegingen met haar lippen en tong maakt en met haar ogen knippert.

Ik voel me machteloos aan het bed van Koson (bed 20) hij kermt van de pijn.
Zijn lippen en mond zijn bloederig en zijn onderbenen liggen helemaal open.(ik vrees het Stevens Johnson syndroom)
Als Wi zijn wonden komt verzorgen zie ik dat ook zijn hele kruis een bloederig geheel is.
Ik kan er even niet meer tegen en loop naar buiten.
.
Als Sanan voor de zoveelste keer op blote voeten in zijn luier naar buiten loopt zie ik kans zijn smerige bed te verschonen.

dinsdag 17 januari 2012

dinsdag 17 januari

Toen ik deze morgen halverwege de veldweg richting hospice reed kwam ik de "bekende" monnik tegen.
Hij leeft hier ergens in z,n eentje in een onderkomen in de heuvels.Al vaker heb ik hem op een lift meegenomen,doch nu liep hij in de richting waar ik vandaan kwam.Omdat ik toch wat vroeger was dan anders draaide ik om en nam hem mee tot aan de grote weg waar hij een brommer taxi zou kunnen nemen maar hij vroeg me hem tot bij het winkeltje te rijden waar ik net vandaan kwam om de dagelijkse kranten te kopen voor twee patiënten.

Ik reik Tiboa de nieuwe laarzen aan.
Eerder kwam mij met een nederige blik laten zien dat het oude paar aan zijn voeten,lekten.

 Het is vanochtend erg benauwd, de lucht zit dicht wat het erg drukkend maakt.

Voor Wiet een paar instap slippers, de teen slippers doen hem pijn tussen zijn tenen.
Het is belangrijk dat hij toch blijft lopen en in beweging is.

Pon lag al meerdere dagen in dezelfde boxershort,dus voor kocht ik gisteren een paar nieuwe.
Ik vond het een vooruitgang dat hij de laatste dagen over zijn luier een boxershort droeg als hij rondreed in zijn rolstoel.
Ik vind het belangrijk dat ze hun trots behouden,dus op het boodschappen lijstje ermee!

Nèn is minder dwingend,ik zie dat hij wat minder kortademig is.

Ik zie dat Helga, de (tweede)  Duitse die maandag schoorvoetend begon niet happy is.
Als ik vraag hoe het met haar gaat zegt ze dat ze het erg moeilijk vindt.
Ze heeft  het gevoel dat ze niets toevoegt zegt ze.
Ik zeg haar dat ze de tijd moet nemen,zij moet aan de mensen wennen en de mensen moeten aan haar wennen.

Een uur later zie ik haar buiten bijna in tranen en ongelukkig op het stoepje zitten.
Ik ga naar haar toe om haar te steunen.
Ze is helemaal uit haar doen,had een heel ander idee toen ze twee jaar geleden hier naar toe wilde komen.
Ze verteld over een hospice in Duitsland waar ze twintig jaar geleden heeft gewerkt,maar hier zijn het zoveel jonge mensen voegt ze er aan toe.
Ze zegt dat ze niet ziet wat ze kan doen,dat ze maar wat rond loopt.Ook nu zeg ik haar dat dat tijd nodig heeft,Claudia begint zich vandaag pas een beetje op haar gemak te voelen vertelde ze me net,en begint het fijn te vinden dat mensen haar wat vragen om iets voor hun te doen.

In de loop van de dag zijn drie nieuwe patiënten binnen gekomen, Amnoy in bed 22 en Koson in bed 20 de andere patiënt gaat naar een huisje.

Ban is weer terug in de tb ruimte. Zijn ogen diep terug getrokken in de kassen en klaagt over pijnlijke benen.Als ik deze masseer en hij in slaap valt heeft hij zijn ogen maar half gesloten.

Als ik na werktijd nog wat inkopen doe in het naburig winkeltje zegt het winkelmeisje dat ze me op de tv heeft gezien..

zaterdag 14 januari 2012

zaterdag 14 januari

Een paar dagen kwam ik niet aan schrijven toe,vandaar dat ik even terug ga naar afgelopen dinsdag toen ik een vrije dag nam.
Het was prachtig weer, zonnig maar niet te warm.Ik ben om half elf naar een meer hier in de buurt gereden, waar ik een paar uur in heerlijke rust heb doorgebracht.Er was verder niemand, de jongen die de gasten moest bedienen kwam bij me in de buurt zitten, te wachten tot ik een bestelling deed.
Eindelijk nam ik de tijd om een paar hoofdstukken in mijn boek (De paardenjongen)) te lezen.
Op de terug weg kwam ik langs de "Tesco Lotus", een winkelcentrum waar ik bij de goed gesorteerde apotheek een enkel brace voor Pon vond.
Daarna mezelf op een olie massage getrakteerd (mijn masseur in de massage tempel had een vrije dag).
Nog even over de enorm grote avond markt gelopen,waar ik als buitenlander de aandacht trekt.
s,Avonds kennis gemaakt met vrijwilligster Claudia uit Duitsland die in het guesthouse is gearriveerd.
Zij vertelde me dat ze via een artikel van Andreas Altmann aan dit centrum gekomen is.
Andreas ontmoete ik hier in 1999, hij schreef indertijd een indringend artikel over het hospice in het Duitse blad Focus.(ik zal kijken of het nog op internet te vinden is)

Woensdag  is Ponpen de vrouw van bed 11 niet mee terug gekomen van controle in het ziekenhuis.
Claudia vraagt wat uitleg wat ze kan doen voor de patiënten,fijn dat ze ook probeert te masseren al is ze daar niet in thuis.
Een wesp geef me ervan de schuld dat ze tegen mij aan is gevlogen en zet me dat betaald door haar angel in mijn onderarm te duwen.Toch is er in dit seizoen veel minder hinder van vliegen, muggen,mieren en ander ongedierte.

Donderdag 12 januari,
Bij het vertrekken s,morgens naar het hospice zie ik een hond twijfelen om de grote weg over te steken.
Er komt een auto hard aanrijden en het stomme dier steekt toch de weg over.
Zonder maar iets van vaart te minderen rijdt de auto eerst met het rechter voorwiel over het dier,dat dan op zijn rug ligt en een enorme gil geeft,en ook het achterwiel gaat over hem heen.
 De auto rijdt gewoon door en niemand geeft ook maar een kik.
In een flits zie ik de overreden hond een paar jaar geleden in het hospice, die nog een paar meter verliep terwijl hij zijn geplette achterlijf meesleepte (wat ik ook jaren geleden in India zag)
Mijn maag krimpt in elkaar,doch het beest staat op rent rond en steekt dan de weg weer over en verdwijnt ergens tussen de bosjes.

Claudia heeft vandaag jammer genoeg al moeten afhaken.Ze heeft zich gisteravond laten masseren en denkt dat de uitwerking daarvan negatief is uitgevallen.

Dr. Kitti is vandaag aanwezig.

Rung van bed 4 krijgt s,middags een epileptische aanval,die gelukkig maar kort duurt.


de gestapelde zakjes met bot resten,overgebleven na de crematie

Ik zie dat er een fles zuurstof mee naar het ziekenhuis gaat, het zal toch niet zijn, dat "onze" patiënten daar ook zelf voor moeten zorgen?
Als ik na werktijd in het ziekenhuis de twee patiënten wil bezoeken,hoor ik daar dat Nèn net terug naar het hospice is gehaald (nu begrijp ik ook waar de fles zuurstof voor diende, voor het vervoer van Nèn)
Ponpen is vreemd genoeg niet te vinden.

 vrijdag 13 januari,

Vandaag kreeg Jirawadee weer een epileptisch aanval,ook bij haar was dat deze keer geen zware.
Rung daarin tegen is vandaag nog wat suf.

Als ik wil vertrekken stopt een pick-up voor het hospice met een nieuwe patiënt.

Ponpen opgezocht in het ziekenhuis van LopBuri.
Ik was zo slim om nu haar naam in Thai te laten opschrijven.
Ik kwam een bekende ziekenverzorgster (die jaren geleden bij ons heeft gewerkt) tegen die me naar de juiste afdeling bracht,ergens helemaal afgelegen.
Vandaar dat ze haar gisteren niet konden traceren.

Zaterdag 14 januari.

 De zakjes met vacuüm verpakte boterhamworst die ik vanmorgen meenam gaan grif van de hand in een mum van tijd zijn ze uitgedeeld en verorberd.

 Een van de zusters spreekt me aan en zegt dat ze me op de televisie heeft gezien (zeker de opnames van de Thaise tv een paar weken geleden).
Tibao begroet me deze morgen met "good morning movie star"
Zelfs als ik later over het terrein loop wordt ik door een vreemde auto aangehouden.als het raampje opengedraaid wordt hoor ik dat ze me herkennen van de tv uitzending.

Het werken van de vier jonge Thai vrijwilligers (twee jongens en twee meisjes) die hier vandaag zijn, is al vroeg in de middag stil gevallen ze hangen maar wat rond en houden zich nauwelijks met de patiënten bezig.

Ik heb wat moeite met de drammerige opdrachten van Nèn als ik hem aan het masseren ben.
 De nieuwe patiënt in bed 10 Boontom heeft dezelfde allergische huid klachten als Ahoea destijds.
Ik ben benieuwd of we hem ook "schoon" krijgen.
Tiboa pelt zijn tenen af,er komen lapjes zwart dood vel vanaf.Tiboa is in zijn nopjes met dit karweitje.Tiboa zegt dat er genoeg Vaseline in huis is om Mon te behandelen.

Claudia is nog steeds niet in staat om te werken,wel voelde ze zich vanmorgen een stuk beter zei ze.

Vanmiddag werd een andere Duitse aan me voorgesteld,die om te beginnen een week wil komen werken.Ik hoop dat het haar beter afgaat.
Zij had gedacht hier in het complex een onderkomen te krijgen,nu dat niet gaat komt de jongen van kantoor mij naar een oplossing vragen. Ik bel Wi van het guesthouse en het probleem is opgelost.
Omdat het zaterdag is en Wi vrij is kan ze haar en haar grote koffer komen ophalen.

Als ik naar huis rij staan de twee Thai jongens te liften.Ik neem ze alle twee achterop mee tot aan de grote weg. Het is moeilijk rijden met je knieën tegen het stuur en te zitten op het puntje van het zadel.

maandag 9 januari 2012

maandag 9 januari

Gisteren is Ban weer opgenomen in de tbc ruimte (hij woonde een tijdje in een van de aangrenzende huisjes) en ligt aan een infuus in het tbc ruimte,waar hij een paar maanden geleden ook lag.
Hij zag er wat verwaarloost uit.Zijn anders donkere benen zijn helemaal wit van droogte,neemt de body lotion die ik erop smeer maar moeilijk op

Ponpen vraagt om "Brand",( de geconcentreerde kippen bouillon in een klein potje). Als ze het half heeft opgedronken komt het er even snel weer uit.Ik fris haar wat op, ze is warm van de koorts.

De blinde Supata is terug van een paar dagen thuis te zijn geweest. Twee familie leden brengen haar weer tot bij haar bed. Ik vind het altijd opvallend dat Thai mensen nooit echt afscheid nemen van elkaar bij het weg gaan.

Sajan ziet er weer een beetje beter uit,wel heeft hij nog steeds last van pijnlijke voeten en vraagt daar weer een massage voor.

Tussen de middag als ik zit te eten komt een Thaise bezoeker tegenover mij zitten en vraagt me van alles.Hij zegt dat hij mij herkent van vorige keren dat hij de tempel bezocht.
Hij heeft veel interesse naar de patiënten toe.Hij vraagt me naar de aids situatie in Nederland.Ondertussen dat hij door zijn vrouw gebeld wordt kan ik even door eten en gaat daarna weer door met vragen.
Hij verteld me dat hij vanmorgen op het nieuws zag dat er in Nederland problemen met hoog water zijn.

Wanneer ik Ponpen "brand" geef, aangelegd met wat warm water gaat het beter en houdt ze het binnen.

Het groepje jonge Thai volenteers neemt afscheid aan het eind van de middag.



maandag 9 januari.


de tekening die Pon van mij maakte

het origineel waarvan Pon de tekening gemaakt heeft


Via allerlei trucjes moet ik Sanan uit zijn bed lokken om het te kunnen verschonen.
Ik mag zelfs zijn pyjama jasje verschonen en hem scheren.
Zou het lukken hem vanmiddag onder de douche te krijgen?

Ban laat zich verzorgen door zijn drie "vriendinnen", welk met grote hilariteit van de dames gebeurd.
Ze verschonen zijn bed,wassen hem en smeren hem in met body lotion.
Als ze zijn broek willen verschonen en hem een onder beurt willen geven grijpt hij in en trekt de deken over zich heen en druipen de dames af.

zaterdag 7 januari 2012

zaterdag 7 januari

Gisteren moest ik even verstek laten gaan. Er was een ernstig conflict tussen mijn hoofd dat wilde en mijn lichaam dat protesteerde om te gaan werken.Ik heb mijn lichaam maar laten "winnen" ondanks dat mijn hoofd wist dat de crematie van Audom zou plaats vinden. Later tot een compromis kunnen komen met beide zodat ik tenminste om tien uur naar de tempel kon rijden, met de belofte aan mezelf om na de crematie terug naar huis te gaan. Al vanaf de toegangspoort zag ik dat ik weer te laat was,wederom zoals afgelopen maandag bij Boonsom rijdt de auto met de kist al richting crematorium, de dienst is al voorbij.
 Ik stal mijn brommer en sluit bij de groep aan om daar de korte plechtigheid mee te maken.

Heb er verder een echte rustdag van gemaakt.

En zo ben ik er weer niet toe gekomen om Nèn in het ziekenhuis te bezoeken.

Vandaag waren er weer een paar Thaise jonge mensen om te helpen. Een van de jongens is aan het masseren met zijn jack aan,bij het zien ervan ga ik bijna van mijn stokje het is zeker 28 graden.

Op de vierde verdieping is de patiënt die vaak in de keuken helpt terug van een ziekenhuis opname.
Ze zegt dat ze een operatie heeft gehad en (bijna trots) laat ze het grote litteken van haar geamputeerde rechterborst zien.

Sajan gaat steeds een beetje verder vooruit,het doet me goed dat te zien.

Bij het terug naar huis rijden heb ik weer een lijstje voor de apotheek.

de twee slapende katten


Ik zie dat het "oude weblog"  http://www.huubbeckers.web-log.nl/  hoewel een beetje gehavend en met dubbele foto,s toch weer in de lucht is.

donderdag 5 januari 2012

donderdag 5 jan.


IN MEMORIAM : AUDOM    51 jaar

donderdag 5 januari

Als ik terug kom van het informeren wanneer de crematie is van Sontaya,komt er telefoon van het ziekenhuis van LopBuri dat Audom zojuist is overleden.
Ik merk dat het grote indruk op me maakt en moet even naar buiten,even heb ik het gehad.
Audom, een integere,behulpzame, lieve man.

Ik zie hem nog (gisteren)) in het busje kruipen met hulp van een van de medewerkers.
Even daarvoor vroeg hij me nog voor een massage.
Als ik geweten had dat hij vanmiddag naar het ziekenhuis moest,had ik mijn lunch uitgesteld.
Hij hangt voorover in de bus, zijn haar plakt tegen zijn hoofd,met zijn voorhoofd steunend op de leuning voor hem,wachtend dat de bus vertrekt.
Ik heb er een naar gevoel bij,denk niet dat hij vanavond terug zal keren met de anderen in deze bus.
Ik zeg de zwakke Audom gedag en ga verder met eten. (wat uiteindelijk een laatste groet blijkt)

Het bericht komt ook hard aan bij de andere patiënten, Audom was erg geliefd.
Bijna iedereen vraagt me in de loop van de verdere ochtend of ik van het overlijden gehoord heb.
Vanmorgen zei ik nog tegen zijn overbuurman Sajan,die ik de droge huid van zijn armen en benen aan het insmeren was, dat ik hem en Nèn vanavond in het ziekenhuis wilde gaan opzoeken.

Ook zijn vriend Ahoea,die ik later zie is zichtbaar verdrietig.(In de tijd dat Ahoea er zo slecht aan toe was ,was Audom zijn steun en toeverlaat))

In korte tijd zijn er enkele lege bedden.

Om elf uur is de crematie van Sontaya.
Buiten de negen familie leden, die merendeels erg jong zijn,zijn haar twee vriendinnen Fon en Naam die eerder bij haar in de tbc ruimte lagen.
Tiboa wijst me haar twee kinderen.


Pon geeft me het portret dat hij van getekend heeft, dit nadat hij het eerst aan de Abt heeft laten zien.

Als ik zit te eten bij Pakai,zie ik hoe een lege lijkkist op de oude rode pick-up wordt geladen en richting hospitaal gaat.

Ik maak een foto van twee katten die in elkaars "armen" liggen te slapen.

Kitti zegt zijn gebed door de telefoon op.

Wan vraagt om een schroevendraaier om de leuning van haar rolstoel vast te zetten.

Sanan vraagt na langere tijd weer eens om een massage.
Alleen heeft hij geen geduld tot dat ik klaar ben met de massage van Kitti.

woensdag 4 januari 2012

woensdag 4 januari

Gisteravond kon ik bij uitzondering niet in slaap komen, steeds weer drongen zich achteruitgeschoven emoties op. Dacht toen aan mijn vroegere "yoga Guru" Saswitha die altijd zei, "wil je het kwijt, maak het groot!".
Dat heb ik toen gedaan, ik luisterde via you tube naar de aria "La mamma morta" gezongen door Maria Callas,met het fragment uit de film "Phiadelphia" met Tom Hanks als terminaal aids patiënt en  Denzel Washington als homo fobe Advocaat.
Ik heb het stuk drie keer opgezet en liet me erin helemaal gaan.Voelde daarna weer nieuwe ruimte en openheid en ben dan ook snel in slaap gevallen.


Vandaag ben ik de enige vrijwilliger,ik merk het direct aan het aantal massage vragen.

Fon komt me vertellen dat Sontaya (nick name kai) van bed 25 van de tbc ruimte, vanmorgen in het ziekenhuis van LopBuri is overleden.

Nèn van bed 28 is vanmorgen ook in het ziekenhuis opgenomen.

Supin is in de war ze vraagt me telkens een schone luier, terwijl die wat ze aan heeft nog droog is.

De vrouw van Annan (bed 6) ligt naast haar man in bed en is aangesloten aan een infuus.
Ze ligt gevaarlijk op de rand van het bed en ziet er beroerd uit.

Ook Wiet van bed 5 ligt weer aan ,t infuus.
Hij is ontzettend afgevallen en slaapt bijna de hele dag.

Oan (buiten patiënt) komt naar me toe lopen om me te bedanken. Gisteren toen ik in het eettentje bij mij om de hoek zat te eten kwam ze met haar man/vriend? en haar dochter een paar tafeltjes bij mij vandaan zitten.
Toen ik mijn maaltijd afrekende betaalde ik de hunne mee,maar zei daar niets van toen ik wegging en hun gedag zei.

Het is ontroerend te zien hoe Nalob zorg heeft voor de zwakke Ponpen (hijzelf is halfzijdig verlamd en blind aan een oog)

In de middag gaat ook Audom naar het ziekenhuis.Ik vrees dat ook hij moet blijven.
tbc eist een hoge tol aan de toch al lage weerstand van de patiënten.

Op weg naar huis rij ik een inktzwarte lucht tegemoet.Zou ik het halen, nee dus!
Op de grote weg gebeurt ook nog een ongeluk met een brommer.De gewonde, zware man of vrouw wordt in de achterbak van een pick-up geladen en naar het ziekenhuis gebracht. Wat verder komt de ambulance met sirene naar de onheils plek en rijdt de auto met de gewonde voorbij.

Thuisgekomen barst de bui pas echt los, heb ik toch nog geboft.
 Het is trouwens de eerste echte regen vanaf dat ik hier ben,terwijl elders in Thailand weer overstromingen




IN MEMORIAM :  SONTAYA   (KAI)  30 jaar

---------------------

Vanavond heb ik voldoende aan een grote kop soep en een paar (overigens heel lekkere) mandarijnen
 en ik beantwoord mijn e-mails

dinsdag 3 januari 2012

dinsdag 3 januari

Gisteren was ik net de te laat voor de afscheidsdienst van Boonsom.De kist werd al met de gammele pick-up van het mortuarium naar het crematorium gereden. Ik heb daar afscheid van haar genomen.
Ik kon het niet nalaten een van de foto,s die bij haar in de geopende kist lagen mee te nemen.
Toen ik terug liep naar het hospice kwam ik een groep in het zwart geklede mensen tegen.Dat moet de familie van Boonsom zijn dacht ik en liep er heen om hen te groeten.
Toen ik de foto liet zien pakte een van de wat oudere vrouwen deze vast en drukte hem emotioneel tegen haar hart en vroeg of ze hem mocht hebben. Ik was blij dat ik de foto meegenomen had en aan hun heb kunnen geven.Gelukkig zag ik bij thuiskomst dat ik toch een mooie foto van haar had op mijn laptop.

Nalong heeft weer zijn shirt aan met het hakenkruis voorop. Al weet ik dat dit hier een heel andere betekenis heeft. Het komt van oorsprong in het boeddhisme en het hindoeïsme voor als Swastika teken.


Toch roept het bij mij nare beelden op.

Vandaag heb ik een echte rustdag genomen, mede door het benauwde weer was ik voor mijn doen behoorlijk passief,ben zelfs aan lezen toegekomen.Het heeft me heel erg goed gedaan.
Alleen om te eten ben ik vanavond het huis uit geweest
Boonsom, op deze foto toen ze nog heel vrolijk en aanhankelijk kon zijn, 
is op 58 jarige leeftijd overleden.

zondag 1 januari 2012

zondag 1 januari

Even na dat ik gisteren uit het hospice ben vertrokken is Boonsom overleden.

Wrang, om de eigendommen van de overleden Boonsom bij de vuilnis te zien liggen.

Bij de offering aan de monniken overhandig ik de gisteren gekochte paarse lotus bloemen en chocolade.De chocolade die grotendeels uiteindelijk weer bij de patiënten terecht komt.

...de blinde Somchai zit klaar om zijn bloemen te overhandigen aan de Abt..

Ook voor pakai heb ik ook een kleinigheid meegenomen.
Op mijn beurt wordt ik weer door enkele patiënten met cadeautjes verwend.

In de middagpauze maak ik wat foto,s van de nieuw te bouwen tempel op de berg.
Ondanks dat het niet echt warm is, zweet ik bij het traplopen.

Ik help de dappere Sajan bij het nemen van een warme douche.

Het late opblijven gisteravond eist zijn tol, al voor twee uur voel ik mijn energie al afnemen.
Ik besluit wat vroeger te stoppen, maar daar komt niet veel van.
Misschien toch maar het senioren werkschema gaan invoeren?

Veel bezoekers vandaag, het is een wirwar van mensen op het terrein. Ook enkele patiënten krijgen bezoek.

...de nieuwe tempel in een al weer wat verder gevorderd stadium dan in aug.jl

Geen boodschappenlijstje vandaag, dus rechtstreeks naar "Sun Flower" guesthouse.

Bij thuiskomst heb ik na het douchen een half uurtje geslapen.

zondag 1 januari

In Memoriam BOONSOM