maandag 19 november 2012

volgend verblijf

 
11 maanden geleden startte ik dit weblog. Dit om mijn gevoelens te ventileren die de ervaringen als verzorger/ondersteuner van de patiënten tijdens mijn verblijven in het hospitium voor mensen met aids met zich meebrengt.
Ook om mijn mooie momenten en confrontaties met onmacht met mijn achterban te delen.
Tot mijn verrassing zie ik dat op dit moment meer dan 4000 keer een pagina van mijn weblog door u is aangeklikt.
Dit stimuleert mij om bij mijn volgende periode in Wat Prabat Nampo, 3 januari tot 3 april 2013, weer het schrijven op mijn weblog voort te zetten.

...u hoort van mij....

Warme groet,   Huub

zondag 16 september 2012

zondag 2 september

Vandaag komt een einde aan mijn verblijf van 90 dagen in LopBuri.

Vroeg in de morgen vertrek ik richting Bangkok om in de voormiddag terug naar Nederland te vliegen......

Heel veel dank voor uw belangstelling,
voor het lezen van mijn belevenissen,
voor uw meeleven,
voor de e mails,
en niet op de laatste plaats uw donaties.......

met warme groet,  tot een volgende keer.

Huub

 
moe!  maar heel voldaan....

zaterdag 1 september

Beladen met een paar gesneden broden, boter en de door de patiënten  geliefde "Balona", de spicy boterhammen worst, rij ik naar de tempel.
Pakai helpt me bij het uitdelen van de gesmeerde en belegde sneetjes.
Ik heb genoeg om ook de vierde verdieping en de handwerk afdeling te trakteren en gebruik mijn bezoek aan deze afdelingen tevens om hier al afscheid te nemen.
In de loop van de morgen ga ik ook bij het kantoor en de manager mr. Tanatchai langs om afscheid te nemen.
Deze laatste duwt me als dank een medaille met de afbeelding van de headmonk Alogkot in mijn handen en moet ik beloven dat ik terug kom.

Het afscheid nemen in het hospice vind ik altijd het moeilijkst. Ik weet tenslotte niet wie ik de volgende keer weer terug zie.
Met de wens van Jeanny in mijn achterhoofd begin ik aan het karwei.
Jakit zegt me dat hij mij erg zal gaan missen,een pijnlijk lachje verschijnt als ik zeg dat dit wederzijds is en ondanks dat ook Supin, Thanit,Wan en nog een paar anderen me huilend vastpakken voel ik veel dankbaarheid bij het afscheid nemen.
Nu voel ik wat Jeanny bedoelde.



Ik laat mijn brommer,goed afgedekt, onder het afdak, bij Pakai achter en neem een ( brommer) taxi naar het guesthouse,
na het bezoek aan de kapper voel ik me nog kaler.....

vrijdag 31 augustus.

Wanneer ik mijn voorlaatste werkdag wil beschrijven kom ik erachter dat ik mijn laptop niet geopend krijg  en verstoken ben van internet.

Ik weet niet wat ik met de wens aan moet die Jeanny me via een mail toe stuurt  " ik wens je een fijn afscheid ". Ik begrijp niet hoe ze het bedoelt en heb moeite om geen boosheid te voelen.
Hoe kan ik in godsnaam een afscheid, dit afscheid fijn vinden?

 
Ik weet dat ze het goed met me voor heeft en wil uiteindelijk de wens toch in gedachte morgen meenemen.

donderdag 30 augustus 2012

donderdag 30 augustus

 
Heel vaak kun je Somsak mijmerend vinden op dit stoepje. Meest al in gezelschap van zijn transistor radio die nooit aanstaat.

Het is Annan (bed 25) vandaag gelukt om naast zijn bed te staan. Hij heeft zelfs met ondersteuning een paar pasjes gelopen. Dit was letterlijk en figuurlijk een stap in de goede richting.
Mijn wens om voor mijn vertrek hem op de been te krijgen is vervuld.

Nèn heeft bezoek van zijn/haar moeder. Met trots komt ze mij vertellen dat zij drie weken thuis mag komen.

                                                                             Nèn

In bed 32 is Hod (van de vierde verdieping) komen te liggen. Hod kon twee weken geleden nog lopen, zij het moeilijk.Nu zijn zijn beide benen erg spastisch. Hij vraagt me om zijn benen te masseren, ze voelen keihard aan.Ik scheer zijn hoofd kaal omdat ik zie dat zijn hoofdhuid helemaal wit is van schimmelinfectie. Met een kaal hoofd is dat beter te behandelen.

Vandaag zag ik pas goed hoeveel Wiray heeft moeten inleveren.Ik hoop dat ze de kracht heeft dit te boven te komen. Vandaag weigerde ze niet alleen eten maar moest ik ook alle zeilen bijzetten om haar medicatie binnen te krijgen.
Wan, die twee bedden verder ligt, zij me dat Wiray vannacht in haar slaap een paar keer op mij geroepen had.


 
 
Tiboa komt me vragen een foto te maken van zijn reuzen papaja,s. Terwijl ik de foto maak moet ik blijven dansen om het gekrioel van de mieren te ontwijken.later blijkt, (aan de rode plekken op voeten en benen), dat dat niet helemaal gelukt is.


Juy, die gisteren naar de vierde verdieping moest verhuizen is nog erg ongelukkig.Toen ik haar vanmiddag ging opzoeken voor de beloofde massage begon ze weer te huilen. Na de massage had ze zich toch weer een beetje herkregen en betaste ze nieuwsgierig de knuffel die ik voor haar had meegenomen.

 
 
Tam, de nieuwe patiënt in de tbc ruimte begint een beetje los te komen.Het feit dat Jakit weer terug op de afdeling is, is daar debet aan.

Ik heb altijd een erge hekel aan nagels knippen gehad bij de patiënten.Op de eerste plaats kon ik niet overweg met de nagelknippers van hier,en ten tweede vond ik het een vies karweitje. Ik probeerde me er altijd voor onderuit te maken en liet het ook vaak aan Mami over. Nu heb ik een goed nagelschaartje en een fijne vijl aangeschaft en vind ik het zelfs leuk om te doen. Aanvankelijk keken ze erg raar op en waren bang als ik met m,n schaartje aankwam.

 
Het is een hele kunst om de (op slot zittende) vuist van Thanit open te vouwen en dan open te houden om zijn nagels te knippen en te vijlen.

woensdag 29 augustus 2012

woensdag 29 augustus

.....en dan ben je hier gedropt....

leeg, door alles wat je hebt moeten achterlaten,

angstig, door alles wat je hier om je heen ziet....

zoekend naar een plek om je geborgen te voelen.....

                                                                            Ao

Wiray lijkt aan de iets betere hand Hoewel ze nog koorts heeft en niet wil eten, heb ik toch het gevoel dat ze over het hoogtepunt heen is. Soms komt met golven het los gekomen sputum omhoog en komt ze aan het kokhalzen. Ze drinkt slechts kleine beetjes.
De golf van verkoudheid onder de patiënten lijkt nog niet gestopt.

Wiray

Vanmiddag zat er een kleine slang onder het bed van Sangwan.
Gewapend met een stok joeg Wi haar naar buiten.

Anan van bed 25 gaat steeds verder vooruit. De wonden in zijn kruis zijn zo goed als dicht.
Het oefenen met zijn benen begint vruchten af te werpen. Hij kan best al wat kracht zetten met zijn been spieren..
Morgen gaan we proberen of hij op zijn benen kan staan. Ik ben heel benieuwd.
Het zou een enorme opsteker zijn in zijn gevecht er weer bovenop te komen.


 
Gisteren stond hier in een krant een groot artikel over Nederland. Mensen kwamen het mij laten zien. Met natuurlijk ook de geijkte dingen zoals tulpen, klompen en windmolens en dijken. Van dat imago zullen we nooit afkomen.

Je zal maar met dit hondenweer een jas aan getuddeld krijgen....

 
 
 
 
stille, vriendelijke patiënt in huisje 1c
 
 
 

dinsdag 28 augustus 2012

dinsdag 28 augustus


Toen ik vanmorgen de wasmachine aanzette, zag ik tot mijn schrik dat er een kikker tussen de was meedraaide. Gelukkig gebruiken we hier koud water om te wassen en is de machine boven open.
Ik trok snel de stekker uit het stopcontact zodat de machine stil viel en ik het arme beest uit zijn benarde positie kon bevrijden. Even zat het dier, half bewusteloos, maar wel weer op zijn poten op de vaste grond.....en na een paar minuten bijkomen,schoon en wel, koos hij weer de vrijheid en was hij weer verdwenen.

Op de brommer op weg naar het hospice overvalt me een gevoel van weemoed en lichte pijn in mijn buik als ik me realiseer dat dit de laatste week van mijn verblijf is.....

....de met de nodige tatoeage,s gedecoreerde rug, rechterarm en borst van een jonge monnik...

 
 
 
 
 
Juy, de bijna blinde patiënt van bed 32 moet verhuizen naar de vierde verdieping.Al haar spulletjes worden op een kar geladen en naar haar nieuwe verblijfplaats gebracht. Ik zie aan haar gezicht dat het haar helemaal niet bevalt.
Eigenlijk denk ik dat dit een goede beslissing is. Ze blijft maar steeds op bed liggen, terwijl ze goed kan lopen. Het zal haar goed doen als ze meer initiatief moet nemen. Op deze afdeling moet ze meer voor zichzelf zorgen.
 Als ik haar later ga opzoeken, barst ze in tranen uit.Ik blijf even bij haar zitten om haar te troosten.Haar Mickey Mousse knuffel stevig in haar armen.
Als ik zeg dat ik haar morgen weer kom opzoeken en haar dan een massage zal geven, zegt ze "morgen ben ik dood"
 
 
Er is een nieuwe patiënt in bed 29 gekomen,de jongen heet Tam.Ook zijn er twee nieuwe meisjes gekomen,zij gaan naar de vierde verdieping. Jakit daarentegen is van zijn huisje terug in de tbc ruimte. geplaatst.
 
 
 
 
Vandaag was de crematie van Eakapoon. Er was jammer genoeg geen familie aanwezig.
 
 
 
Een van de vier monniken die voorging in het gebed...
 
 
 
 
...vervoer van de gebedsruimte naar de oven...
 
 
...deze foto symboliseert voor mij het alleen zijn van Eakapoon. Ook bij zijn crematie  moest hij het zonder vrienden en familie doen...
Ik zag dit beeld toen hij in de oven werd geschoven en ik een foto van de schoorstenen
 (foto hier onder) van het crematorium wilde maken.
 
 
...als een geschenk uit de hemel passeerden net een groepje jonge bezoekers,welke bleken Japanse boeddhisten te zijn, die tijdens het sluiten van de oven een mooi gebed voor hem wilden zingen.
 Zo werd dit afscheid toch nog een waardig afscheid, een waardig afscheid waar Eakapoon net als ieder ander mens recht op heeft...
 
 
 
 
...het element vuur ontfermt zich over het ontzielde lichaam van Eakapoon...
Ik heb het kijkgat van de oven even open geschoven voor de foto.
 
 
 
....en zo vond deze eenzame bloem toch nog een kader...
 
Wiray heeft hoge koorts en is kletsnat van het zweten.Vanmiddag probeerde Tiboa haar wat soep te geven,maar ze weigerde pertinent. Ook het avondeten wil ze niet. Zelfs bij het drinken van een slok water komt ze aan het kokhalzen.
 
 
 
...na gedane arbeid is het goed rusten...
 
 
 
 

zondag 26 augustus 2012

zondag 26 augustus



                                             .....men moet de dingen
                                             de eigen stille
                                 ongestoorde ontwikkeling laten
                                      die diep van binnen komt.
                              Die door niets gedwongen of versneld
                                               kan worden.

                                    Alles in het leven is groeien
                                              en vormt zich,
                                          rijpt zoals de boom.
                                      die zijn sapstroom niet stuwt
                                     en rustig in de lentezon staat,
                                                   zonder angst
                                 dat er straks geen zomer zal komen.
                                        Die zomer komt toch!
                                 maar slechts voor de geduldigen
                              die leven alsof de eeuwigheid voor hen ligt,
                                                  zorgeloos,
                                                 stil en weids.

                                     Het komt erop aan alles te leven.
                                            als je de vragen leeft,
                                  leef je misschien langzaam maar zeker
                                           zonder het te merken,
                                              op een goede dag
                                                het antwoord in.

                                              Rainer Maria Rilke 

(detaille uit een vertaling van het orgineel)





    Het lukte me vandaag een van de witte eekhoorns te fotograferen....

 
 
 
Opvallend dat er zoveel patiënten vandaag verkouden zijn, snotteren, hoesten, keelpijn en koorts.
Door de lage weerstand die de patiënten hebben,verspreid zich het virus makkelijk.
 
Phra Alonkot mikt dit jaar op maar liefs 300.000 bezoekers aan de tempel. Dit om zo het nodige geld binnen te krijgen om de boel draaiende te houden.
 
Vanmiddag werd ik aangesproken door een bezoeker uit Kazachstan, die met enkele leerling verpleegsters door het hospice liep. Hij vroeg me waar ik vandaan kwam en of ik door een organisatie was uitgezonden.


 
Pakai liet me een nieuw biljet van honderd baht (onderste) zien, met de afbeelding van de kroonprins die kort geleden zijn zestigste verjaardag vierde.


 
de kat heeft zich een slaapplek gezocht tussen de benen van de slapende Annan
 
Vanmiddag heb ik zelfs de tijd genomen om een bloemstuk te maken. Ik kon de al weken leegstaande grote vaas op de balie niet meer weerstaan en deed een greep in de tuin,wat een paar prachtige grote decoratieve bladeren opleverde.Tiboa kon het wel waarderen en kwam nog met een paar takken bloemen aan.
 
 
 
Sutat
 
 
De opdringerige mieren kruipen zelfs over het beeldscherm van mijn laptop,
nu en dan komt er een uit het toetsenbord.





                                 

zaterdag 25 augustus 2012

zaterdag 25 augustus

Als ik aan de balie in het hospice vraag wanneer Kriangsak is overleden is het antwoord "vijf uur vanochtend". Dat antwoord heb ik vaker op eenzelfde vraag gekregen. Met ander woorden Kriangsak is vannacht gestorven maar hebben hem om vijf uur bij de eerste ronde overleden aangetroffen.
Graag had ik Kriangsak nog gezien met de hoop dat zijn gezicht nu niet meer van pijn vertrokken is,
maar zijn lichaam is al naar het mortuarium overgebracht.

 
                                       IN MEMORIAM : KRIANGSAK  41 jaar
                                                      + zaterdag 25 augustus

                                  ....ook hij was als een mooie bloem in een kooi.....


Supin van bed 21 krijgt bezoek van haar ouders en dochtertje. Als zij de zaal binnen komen geeft Supin, die niet kan praten, een harde kreet van blijdschap.Het meisje, dat ik als baby zag,is door haar grootouders opgevangen en inmiddels vijf. Zij toont geen enkele band met haar moeder,wat enigszins begrijpelijk, maar wrang is om te zien.Zelfs voor de foto krijg ik haar niet dichtbij Supin en klampt ze zich aan de moeder van Supin vast.Na een half uur zijn ze weer vertrokken.

 
 
 
In de middagpauze krijg ik bezoek van monnik Phra Dosit (altans dat is wat ik ervan versta)
Hij praat snel, binnensmonds en vooral veel. Ook nadat ik aangeef dat ik hem niet versta en het antwoord schuldig moet blijven op zijn vraag, gaat hij weer vrolijk verder.
 
 
Ik maakte deze foto met de e-pad, waar ik net mee bezig was
 en hij zou geen Thai zijn als hij niet gevraagd had wat deze heeft gekost heeft.
 
En weer lukt het niet om in de pauze foto,s van de witte eekhoorns te maken. Het is vaak een leuk tafereel als ik zit te eten en de schuchtere beestjes uit de boom naar de stam komen, waar iemand een voederplaats heeft gemaakt.
 
Gisteren avond werd ik door Sjoerd en Ellis gevraagd mee te gaan eten. Later op de avond vertrokken ze met de nachttrein naar Chiangmai. Het was een heel fijn contact waarbij ik merkte dat het me goed deed mijn verhaal te doen. Zij waren erg onder de indruk van het bezoek aan het hospice de dag ervoor.
De jongen (ladyboy) die bediende kwam me bekend voor en zag me nadenkend kijken en vroeg toen "Remeber you me?" Hij was een vroegere bewoner van de tempel, menig jaar geleden. Ik zei dat ik zijn naam niet meer wist, maar wel nog wist dat hij heel mooi kon dansen.
 

vrijdag 24 augustus 2012

vrijdag 24 augustus

Poomè heeft (waar ik gisteren al bang voor was) de avond niet meer gehaald....
Wiet vertelde me bij aankomst vanmorgen in de tempel dat hij kort na mijn vertrek is overleden.

IN MEMORIAM : POOMÈ   38 jaar  + donderdag 23 augustus

 
Het is wel heftig de laatste dagen, in drie dagen vijf overlijdens......
Dat doet denken aan de situatie van jaren geleden.
 
Ik heb het hoofdeinde van het bed van Kriangsak wat omhoog gedraaid om hem proberen te laten drinken. Maar ook in slechts een paar druppels water verslikt hij zich. Toch geeft hij aan dat hij wil drinken. Koel zijn hoofd met een natte doek, maak zijn mond en lippen vochtig.
Terwijl ik zijn droge benen insmeer hoor ik het klikken van een camera en de vraag of mijn handen mogen worden gefotografeerd als ze bezig zijn.....Twee fotografen die achter me staan bedanken me als ik ja knik.
Ik vraag hulp bij het verschonen van zijn pamper om zijn pijnlijke benen te sparen.
Vraag Jimmi om de wonden in zijn kruis te verzorgen.
 
Kriangsak
 
s,Middags geeft Kriangsak geen antwoordt meer als ik hem wat vraag, zijn krachten nemen sterk af.

Op weg naar huis maak ik een stop om de prachtige eucalyptus bomen te fotograferen.

 
 
 
de sierlijke vorm van de eucalyptus bladeren
 
Bij thuiskomst doe ik nog even de was,daar ik vermoed dat het vanavond droog blijft...

donderdag 23 augustus 2012

donderdag 23 augustus

IN MEMORIAM : JEERAWADEE 31jaar  + donderdagmorgen 23 augustus

                                                                          Jeerawadee

Vanuit haar diepe slaap,herkent ze de stem van haar moeder die op bezoek is en ben ik net op tijd om deze mooie glimlach vast te leggen.
Ik had zo gehoopt dat ze nog afscheid had kunnen nemen van haar zeven jarig zoontje.
Het heeft niet mogen zijn.
Vanmorgen is Jeerawadee van een diepe slaap overgegaan naar een eeuwige slaap.....

Met een schok constateer ik het lege bed van Jeerawadee, dit als ik de broer van Marijke (die het vorig jaar hier 9 maanden was) en vriendin, die vandaag op bezoek zijn, een rondleiding wil geven. Er was mij bij binnenkomst niets gezegd van haar overlijden. Eerder had ik het overlijden van Poomè, de patiënt die gisteren half dood werd binnen gebracht verwacht.

Tegen de middag gaat het plots slecht met Amnoy in bed 22. Met hoge koorts en een snelle rochelende ademhaling. Ik pendel tussen zijn bed en dat van Poomè van bed 8 die het niet zal redden vrees ik.
 
Net als hij zijn laatste adem uitblaast ben ik bij het bed van Amnoy.Met een diepe zucht verlaat Amnoy dit leven Opslag kleurt zijn hele lichaam helemaal bleek, plots is alle kleur verdwenen....
Samen met Tiboa wassen we hem na een tijdje,maar hij is nog heel warm van de koorts.

                                    De kist die klaar gezet wordt voor Amnoy

Het afleggen van Amnoy

                                           Tiboa met het afleggen van Amnoy

IN MEMORIAM : AMNOY  51 jaar  + donderdag middag 23 augustus 15.10

 
Voorzichtig probeer ik de zwakke Poomè te verschonen, zijn lijf voelt gloeiend.
 Bedek hem met natte lapjes om te koelen.....
 Het ademen gaat ondanks het zuurstof apparaat heel moeizaam.
Nu en dan stopt zijn ademhaling..... Ik probeer hem niet nog meer te vermoeien.
Op mijn hurken blijf ik bij hem zitten, ook al wordt er links en rechts op me geroepen.
Mijn hand ligt losjes op zijn magere arm.
Ik denk dat hij de avond niet haalt en vind het moeilijk om tegen kwart voor vijf naar huis te gaan....
 
------------------

woensdag 22 augustus 2012

woensdag 22 augustus

Net als gisteren begon mijn werkdag vandaag met de dood. Dat wil zeggen dat ik bij binnenkomst het bericht kreeg dat Eak van bed 30 in de tbc ruimte gisteren avond om 11 uur is overleden.                  
Ik had absoluut niet verwacht dat hij zo snel zou komen te overlijden, hij had nog zo,n sterk lichaam .


IN MEMORIAM : EAK (Eakapoon) 30 jaar  + dinsdag 21 augustus  23.00 uur



Op deze foto (van foto) van 12 februari jl word ik door Pakai (rechts van mij) en familie in het zonnetje gezet na mijn huldiging door Dr.Alongkot voor mijn twaalf en half jarig jubileum als vrijwilliger in het hospice Walalak van Wat Prabat Nampo.


De toestand van Jeerawadee en Kriangsak in de tbc ruimte gaat steeds verder achteruit. Het drinken bij beiden gaat heel moeizaam, bijna niet zonder zich te verslikken.Allebei hebben ze koorts.
Anan daarin tegen wordt steeds wat sterker.

Dankzij de kring van gulle ondersteuning in Nederland kan ik vandaag bij Mami 20.000 baht (zo,n 525 euro)  achterlaten om in de komende maanden van mijn afwezigheid de nodige spulletjes voor de patiënten  aan te kunnen schaffen.


Ik ben vergeten een foto te maken van de kleurige stapel gekochte kussens die Mami en ik over twee dagen verdeeld op de brommer naar de tempel hebben versleept.



    Meestal is Sutat (bed 33) opgewekt, maar er zijn ook momenten dat hij het zwaar heeft.

Mijn grootste valkuil is dat ik situatie in het hospice wil overzien en onder controle wil hebben.
Ik weet dat dat niet mogelijk is met drie en dertig patiënten, maar toch moet ik steeds weer oppassen dat ik mezelf niet voorbij loop en drie,vier dingen tegelijk wil doen.


Rond drie uur vanmiddag werd een doodzieke nieuwe pati:ent binnen gebracht,met ongeloglijke hoge koorts. Vanaf de brancard tillen Tiboa en ik hem in het lege bed bij de ingang. Meteen beginnen we met natte lappen hem te koelen. Na drie kwartier komt hij een beetje bij is zijn lichaams temperatuur weer wat gezakt.
 
Vandaag had Mami voorlopig weer haar laatste dag in de tempel.Om zeven uur heb ik afscheid genomen en haar uitgezwaaid toen ze weer naar Bangkok vertrok. Eind volgende maand komt ze weer terug,maar dan ben ik er niet.




dinsdag 21 augustus 2012

dinsdag 21 augustus

Vandaag begon de werkdag met een overlijden. Ik was nog maar net aanwezig toen Wichian overleed. De patiënt van bed 25 in de tbc ruimte die nog maar net vier dagen geleden binnen werd gebracht. Mami zei dat hij gisteren helemaal geel zag (ik had een vrije dag)
De glimlach die hij me eergisteren gaf was tevens een afscheidsgroet,al wist ik dat toen nog niet.

IN MEMORIAM : WICHIAN  31 jaar  dinsdag 21 augustus



Na een vrije dag moet ik altijd wat extra knuffelen. Zeker Sunisa laat me daar aan herinneren. Ze willen altijd weten wat ik gedaan heb. Nou gisteren middag heb ik de hele middag geslapen. Ik was s,morgens voor verlenging van de papieren van mijn brommer geweest en dacht om twaalf uur even een dutje te doen. Ik geloof dat ik om half vier wakker werd.

Eak van bed 30 is gewond aan zijn hals.Ik zie ook resten van een bloedneus.(misschien heeft hij de voedings sonde zelf uitgetrokken) Ik ga er vanuit dat hij door het manoeuvreren zich zelf verwond heeft. Vanmorgen zat hij ook met zijn hoofd vast geklemd tussen de spijlen van het bed. Mami kwam me roepen zij kreeg hem er niet uit. Het was niet makkelijk om hem los te krijgen.Elke keer zet hij zich af en ligt hij tegen de bovenkant van het bed. Met een extra kussen probeer ik herhaling te voorkomen.

                                                                               Eak
Vanmiddag was hij (ik denk door medicatie) wat rustiger en heb zijn vastgebonden linkerhand los gemaakt.Het drinken gaat moeilijk telkens verslikt hij zich.



Sangwan heeft zo hard geoefend met loop oefeningen dat ze zich doodmoe achterover op haar bed laat zakken met haar beide benen langs het bed. Ze moet even bijkomen voordat ze de energie heeft om zich te gaan verfrissen. Ik had tijdens haar afwezigheid een knuffel op haar kussen gelegd. Ze had meteen in de gaten waar die vandaan kwam. Ze wilde me bedanken met een kus en trok me naar zich toe.Omdat ik daar niet op bedacht was wankelde ik,verloor mijn evenwicht en viel over haar heen. Ze kwam niet meer bij van het lachen.

Jeerawadee was een hele tijd onrustig en kreunt soms in haar slaap.Gisteren kreeg Mami haar helemaal niet overeind. Ik streel een tijdje haar buik tot ze wat rustiger wordt. Het snurken wat ze vandaag doet heb ik niet eerder gehoord. Ik heb er geen goed gevoel bij.

Anan

s,Middags ligt Anan weer in zijn "eigen"bed.(bed 25 is weer vrij gekomen door het overlijden van Wichian) Hij ziet er weer een beetje steviger uit, al kon hij niet uit zichzelf rechtop komen om te eten.

Deze dag begon met de dood, ik wil hem laten eindigen met nieuw leven. Wi de gastvrouw van het guesthouse is opnieuw grootmoeder geworden van deze prachtige jongen.

Mekki

----------------------


.