zaterdag 31 december 2011

zondag 1 januari 2012

foto: huub
...met veel licht en liefde...
Beste mensen,

Ik wens een ieder een prachtig Nieuwjaar!!

zaterdag 31 december

Pon van bed 17 wenkt me (Pon de "tekenaar" is een van de vijf patiënten die niet kan spreken) en wijst me dat hij de tekening die hij van mij gemaakt heeft wil fixeren,maar dat de bus leeg is.

De enkel van Wanlop is een stuk minder gezwollen.Ik doe hem er een rekverband (toevallig had ik er twee uit Nederland meegenomen) omheen als ondersteuning zodat hij toch voorzichtig erop kan lopen
En weer zegt Lop me, zoals altijd als ik iets voor hem doe, op zijn beste, keurige Engels "thank you Sir"

Sanan (dus niet Anan of Annan en ook niet Sajan, ja het valt niet mee ze uit elkaar te houden) ligt nog steeds met het kerstmannetje dat ik hem gaf op zijn buik. Vertederend om te zien.

Als ik bij Pakai sta roept ze dat ik op mijn knieën moet gaan zitten.Ik weet even niet wat gaande is. Wat blijkt, de Abt en de andere monniken komen langs (vandaag en morgen speciale dag) om een geschenk/offer aan te nemen in hun grote nap (meestal iets van voeding).Pakai duwt me van alles in mijn handen dat ik moet offeren. Ik kijk stiekem hoe Pakai dit doet. Doch een monnik mag niet iets rechtstreeks van een vrouw aannemen en gaat alles dus via mij. Ik voel me een beetje opgelaten met mijn gestuntel,maar weet nu wel hoe het morgen moet.

Ik moet een gaatje in mijn broekriem bijmaken.Mijn broek zakt steeds af. Nou ja het is crisis, iedereen moet de broekriem wat aanhalen, toch?

Omdat er vandaag twee Thai vrijwilligers aanwezig zijn, heb ik wat meer tijd om in de tbc ruimte bezig te zijn,waar toch al sneller aan voorbij wordt gegaan.Ik geef iedereen een massage en zo kan ik ook wat beter kennis maken met de nieuwe patiënt, Nèn in bed 28,wat toch een jongen blijkt te zijn.
Bij Audom masseer ik de van vocht gezwollen voet tot hij wat geslonken is en doe hem dan een wat strakke sok aan.
De pijnlijke voet van Sajan kan ik bijna niet aanraken en ook hem doe ik ter bescherming zijn voet inzwachtelen.
De stille Mana probeert na de massage van zijn benen met een looprek wat rond te lopen.
Sontaya van bed 25 (ook in de TB ruimte) is gisteren na controle in het ziekenhuis moeten blijven.
Jirawadee klaagt over een pijnlijke rug, die ik op haar verzoek masseer.

Boonsom (bed 24) is stervend, ze hebben haar zojuist aan de zuurstof gelegd, Samen met Tiboa verwisselen we het vuile onderlaken.Ik probeer voorzichtig haar bloederige mond wat schoon te maken.

Naam is weer in een vriendschappelijk gevecht met Pon.Toch slaat ze hem zo hard met een tekenlat dat hij blauwe plekken heeft,maar dat deert Pon niet.Later zie ik dat hij met zijn niet verlamde hand de plekken toch met een soort tijgerbalsem insmeert.

Als ik Sunisa aan het masseren ben hoor ik ineens tumult uit de Tb ruimte... Jirawadee heeft een epileptische aanval en heeft het schuim op haar mond. Met een paar mensen die erop af gerend zijn houden we het hevig schuddende meisje in bedwang. Een tien minuten laten komt ze weer bij, nadat Wi haar een injectie heeft gegeven.Verontwaardig kijkt ze met grote ogen om zich heen. Ik stel haar op haar gemak en even later zit ze weer rechtop.Ik schrik er gelukkig niet meer zo als vroeger,nu dit al een paar keer is gebeurd.Maar het blijft een naar gezicht.

vrijdag 30 december 2011

vervolg vrijdag 30 december

                   Vanmorgen nodigde de strak blauwe lucht me uit tot het maken van een foto.

Anan maakt zich ongerust over de verzwikte enkel van Wanop, de man in het bed tegenover hem.
Wanlop is de "loopjongen" van Anan die zelf niet kan lopen.Wanlop is gisteren gevallen en heeft een dikke, blauwe enkel. Anan vraagt of ik de enkel wil masseren (hij wil dat Wanlop weer snel ter been is) Maar masseren lijkt me te pijnlijk, in plaats daarvan geef ik hem een ijs compres.

De knuffels die ze me gisteren vanwege mijn vrije dag niet hebben kunnen geven, krijg ik vanmorgen met rente terug.Menigeen zou jaloers zijn!
Vandaag ben ik niet alleen als vrijwilliger er is ook nog een Thaise jongeman die naar ik vernam al vaker hier is geweest.Hij houdt zich bezig met massages.

Wilai heeft grote trek,vier stukken gebakken vis maak ik voor haar klein en gratenvrij en deze gaan er met gemak in.Wilai is doorgaans een dankbare eter. Met de vislucht nog aan mijn handen spoed ik me naar de gebedsruimte voor de crematie van Buari.


Om elf uur is de crematie van de achtendertigste Buari.Ik pluk een toef witte Bougainvillea en leg die op hem in de geopende kist.Drie zussen van hem nemen aan de afscheidsdienst deel.
Er zijn maar liefs tien monniken voor het gebed aanwezig. Bij uitzondering wordt Buari met kist en al in de oven geschoven en neem ik afscheid van zijn familie en vervolg mijn werk weer in hospice.

Ondanks heel pijnlijke voeten komt Sajan toch weer uit zijn bed en rijdt wat rond in een rolstoel.
Ik vind het onvoorstelbaar hoe Sajan steeds weer uit dat dal kruipt en er weer redelijk bovenop komt.

Nu is het weer de beurt aan Audom,zijn overbuurman die het weer moeilijk heeft.Van vocht opgezette voeten en weer aan de zuurstof.

Ik zie dat Kitti (23) zijn buik aan het masseren is met een amulet.

In bed 28 is een nieuwe patiënt gekomen. Nèn is zijn/haar naam.Ik kon niet zien of het een man of een vrouw is, ik vermoed een ladyboy.

Het gezicht van Nongproy (van de vierde verdieping, Metatam) valt steeds meer in. Ik zie haar buiten een beetje in elkaar gedoken op het muurtje zitten.Haar ogen staan droevig, ik pak haar even troostend vast.Wat een verschil met augustus, toe straalde ze nog.

de lieve Nongproy

Terwijl ik dit schrijf hoor ik buiten hier en daar al een vroege oudejaar knal....

vrijdag 30 december

vrijdag 30 december

De vrije dag gisteren begon ik met het schrijven van de laatste reeks nieuwjaarskaarten.Waar ik meer tijd voor nodig had dan ik had gedacht.
Om te douchen had ik het verband van mijn teen gehaald en stootte toen tegen het bed opnieuw de wond weer open.

Om elf uur ging ik naar het postkantoor en kwam er toen achter dat ik op de vorige partij te weinig aan porto had geplakt.Hierbij excuses aan diegene die strafport moeten betalen. Omdat het postkantoor halverwege richting oude stad ligt ben ik even doorgereden,doch na een half uur hield ik het vanwege de warmte en drukte voor gezien. De kabel voor de brommer die ik zocht moet maar even wachten. Na dat ik de brommer had gepoetst ben ik een uurtje gaan slapen.

 Na het avondeten dat ik op het terras van het eettentje bij Lek gebruikte heb ik de was gestreken en daarna "de vlag gestreken" ....

woensdag 28 december 2011

foto,s uit de omgeving

De onlangs gereedgekomen toegangspoort tot het dorpje

pluimgras in bloei

het omploegen van een te beplanten rijstveldje


                                   rijstveldje (dat tot drie keer per jaar oogst kan geven volgens mr.Samrid)

woensdag 28 december

De ochtenddouche duurt wat langer dan anders,omdat er bijna geen druk op het water staat.

Op weg naar het hospice moet ik een omver gewaaid bushokje omzeilen.

De nieuw gebouwde toegangspoort aan het begin van het dorpje waar ik door moet is klaar.Hij is mooi,maar steekt wel erg pompeus af tegen de meeste eenvoudige huizen die volgen.

De man van Pranee komt me bedanken voor de druiven die ik voor zijn zieke vrouw heb meegenomen.

Ponpen de vrouw van bed 11 is vandaag weer iets beter, ik zag haar weer (al waren het muizenhapjes) eten.

Ik ben op zoek naar waar de enorme stank vandaan komt die er in een bepaalde hoek van het hospice hangt.
Na wat zoeken vind ik de schuldige (verscholen) onder een van bedden.Een van de honden heeft zich ergens in gedraaid (ik denk in een half vergaan dood dier) de stank is niet te harden.Hij wordt naar buiten gejaagt en er moet een luchtverfrisser aan te pas komen om de lucht weg te krijgen

De dementerende Boonsom van bed 24 ligt te jammeren. Ik kan haar onmogenlijk verstaan. Ze wijst telkens naar haar onderbuik en zit steeds met haar hand in haar luier.Ik verschoon haar en doe de speciale zalf die ze me geven op haar schaamlippen.Haal een bakje warm water om haar smerige handen te weken en verzorg haar tot bloedens toe gesprongen lippen.Wan ((die aan de andere kant van de zaal ligt vertelt me dat ze vannacht door het jammeren niet kon slapen.

Ik geef Kanung de sandalen die ik voor hem kocht.Ik zag hem al dagen op slippers lopen die zeker vier maten te klein waren.Ik geef Sunisa de aangeschafte schaar,dan weet ik hem snel te vinden als ik ze nodig heb. Als ik Pon de zakjes koffie geef,waar hij om vroeg zie ik dat hij al een heel eind op weg is met het tekenen van mijn portret.

Ik doe een ronde warme chocomel,die grote aftrek vindt.

Ik hoor van Tiboa dat de crematie van Buari komende vrijdag zal worden gehouden.

Door een stommiteit haal ik een teen open aan de scherpe rand van een deurpost.Vraag me niet hoe het kan, maar ik krijg het klaar.Het is aan dezelfde kant als waar ik gisteren mijn scheenbeen open haalde aan de startpedaal van de brommer. Een van de diensdoende verpleegsters maakt het schoon en desinfecteert de wond.Om er geen vuil bij te laten komen doe ik er een latexhandschoen overheen. Het doet me denken aan het ongelukje een paar jaar geleden met Kriangsak bij dezelfde deur.Omdat Kriangsak toen geen schoenen aan had lag zijn teen er half af.

Ik kan het niet laten om nog een paar handgemaakte hebbedingetjes in het shopje bij Noy te kopen.Deze kan ik in Nederland verkopen en de opbrengst hier een volgende keer weer besteden. Zoals het kleine zo echt lijkende orchideetje (zie foto) van nog geen tien groot,gemaakt door Noy. Ik heb telkens de neiging om het water te geven.

Bij het naar huis gaan maak ik een paar foto,s van de omgeving.Het is zo,n prachtig licht na half vijf,bij de al wat zakkende zon.

Voor het eerst heb ik de airco aan. De middagzon die op mijn kamer scheen is toch al behoorlijk warm.

dinsdag 27 december

De meegenomen Biotex uit nederland komt goed van pas. Bij gebrek aan soda heb ik mijn duim later weken in een badje met warme biotex met goed resultaat.

Ik geef de oorthermometer die ik gisteren gekocht heb aan een van de verpleegsters. De colt/hotpacks leg ik in het vriesvak van de koelkast. De kruik hou ik zelf in beheer, zodat als ik hem nodig heb voor iemand ook weet te vinden.

Het wordt toch maar lootjes trekken om de amuletten te verdelen.... Fon helpt me door alle namen van de patienten op briefjes te schrijven die we samen dicht vouwen en een zak doen. Jimmie vraag ik om de tien te namen te trekken,wat gebeurd onder grote hilariteit doordat jimmi het heel spannend maakt.Sanan komt er zelfs met zijn neus boven op staan om het maar goed te zien.

Ik koop een leuke armband in het handmade winkeltje waar ik onder de vijf aanwezigen ook een amulet verloot. Op de vierde verdieping verloot ik de rest.

Ik hou alle namen van de winnaars bij om later het CD4 en virusload bij te houden. Maar s,middags zie ik dat er al enige van eigenaar zijn verwisseld, dit wordt een moeilijk karwij!!.

Ik scheer alle mannen van Walalak,ook die van de vierde verdieping (Metatam) en een paar buiten patienten. Supin wil haar hoofd geschoren hebben.

Ik zie dat het schuim van de fitnisbank helemaal kapot is.Pon die hem aan het gebruiken is komt steeds met zijn rug op de harde ondergrond. (boodschappen briefje)

Doordat ik op de vierde verdieping bezig was heb ik de crematie van Ee gemist. Tiboa zou me waarschuwen maar zag me niet. Heel vervelend,maar niets meer aan te doen.

maandag 26 december

Deze vrije maandag is helemaal opgegaan aan boodschappen doen en regel dingen,ook de brommer ter reparatie aangeboden. In de stad een pizza gegeten en tot kwart voor negen s,avonds nieuwjaarskaarten geschreven.Om negen uur liet ik me in mijn bed zakken. Zo vast geslapen dat ik niet meer aan hoe de verdeling van de amuletten (Energy pendants) heb gedacht.......zzzzzz

maandag 26 december 2011

2de vervolg zondag 25 december

s,Middags krijg ik via een van de meisjes van kantoor bezoek (ze komen vaak naar mij toe als er engels sprekende gasten komen waar ze geen raad mee weten) van een zweedse man die een twintig tal "Energy pendants" wil doneren voor patienten.Ik ben wat huiverig in het aannemen ervan en wil hem doorverwijzen naar de manerger of dokter Kitti die net vandaag aanwezig is.Ik geloof best wel in helende energie, doch in het beloven van geneeskracht naar een patient toe via deze amuletten sta ik toch wat sceptisch. Hij laat me papieren zien met resultaten uit onderzoeken in Afrika, die zouden bewijzen dat het cd4 gehalte (afweer systeem) aanmerkelijk gestegen zou zijn en het virusload (virus deeltjes in het bloed) onaantoonbaar zou zijn na zes maanden dragen van deze "amuletten". Aan zijn promotie van het "Holy water" dat zo,n goede uitwerking zou hebben gehad op aidspatienten (dat ze van positief status naar negatief zouden zijn gegaan) in Addis Abeba ga ik niet verder in, dit gaat me echt te ver. Ik weet uit het verleden dat patienten zich hier bij vorige aanbiedingen vaak vergeefs op hebbben vertrouwd en hoopvol aan vastgeklampt hadden. Ook geeft Thomas mij zijn website adres.Ik beloof hem ze uit te delen aan belangstellenden maar dan alleen als sieraad en daar verder geen beloftes over de eventuele werking aan te koppelen.Ik wil hem niet met zijn goede bedoelingen voor het hoofd stoten, maar nog eerder wil ik de patienten beschermen voor valse hoop.

Het houd me nog even bezig hoe ik dit ga aanpakken.Later komen tot mijn verbazing enkele (buiten)patienten al naar de amuletten vragen. Hoe ga ik ze verdelen over alle patienten?

Ik denk dat ik een verloting hou. Wel wil ik van de mensen die ze eventueel gaan dragen de bloed uitslagen noteren en met latere metingen vergelijken (ik ben toch ook wel nieuwsgierig)

Ik neem morgen een vrije dag,(niet alleen vanwege een zwerende nagelriem van mijn rechterduim, mijn achterstallige mails te beantwoorden, maar ook dat ik de afgelopen twaalf dagen nog maar 1 dag vrij genomen heb en om afscheid te nemen van Annie die morgen helaas al naar huis moet vertrekken),dan kan ik nog even over het verstrekken van de amuletten nadenken.

vervolg van 25 december

...tot mijn verbazing zie ik wat later een rood vlekje op mijn linker onderarm,
(waarmee ik Buari een laatste aai over zijn bol gaf),in de vorm van een hart.
Toeval? of een teken van Buari....

zondag 25 december 2011

IN MEMORIAM BUARI

...jouw hand in de mijne....een laatste groet...vaarwel Buari...

zondag 25 december

....Witte schuimkoppen op de grote vijver bij een van de kazernes door de harde wind.

Enkele van de verraderlijk diepe gaten in het wegdek richting het hospice zijn provisorisch hersteld.

 Geen abt Alongkot deze zondagmorgen aan de bedden van de patiënten.

Tussen kwart voor negen en half vijf vraagt Supin (bed 21) wel zo,n tien keer voor een nieuwe inco.
Supin kan niet spreken, maar aan de kreet die ze slaakt herken ik ondertussen wel dat ze een schone luier wil.

Odd laat zijn lange manen afknippen en wil een skinhead.
Sajan (bed 30) klaagt over buikpijn, zijn al dagen durende diarree wil maar niet stoppen.Ik gebruik Sudo crème omdat hij helemaal open is.Ik maak hem een warme kruik (die ik leen bij Wan omdat er verder geen enkel exemplaar meer te vinden is)(boodschappenlijstje!!) voor op zijn buik om de pijn wat te verlichten.

Gelukkig kan ik hier op kantoor van de tempel het ticket voor de vervroegde terugreis morgen van Annie uitprinten.

Een rondje nek- en schoudermassage gedaan in de handwerk ruimte.Deze mensen zitten de hele dag te kleien te breien en te knutselen (maken trouwens heel mooie dingen om te verkopen) Noy ging nog een oudere dame halen voor een behandeling, ook haar iele nek en smalle schoudertjes heb ik wat losser gemaakt.

Iedereen komt nieuwsgierig kijken als ik het verstelwerk doe aan de pyjama jasjes van Sunisa.(bed 18)(dit had ik haar gisteren beloofd) Elke keer weet ze weer een ander exemplaar met uitgescheurde naden te voorschijn te toveren.Dat wat ze aan heeft en in de was is mag ik morgen doen.

Van Pakai krijg ik een kerstcadeautje, een waxinelichtje in de vorm van een Lilawadee bloem en twee kleine zelfde beeldjes van jawel en parend paartje. (ik zag dit pas toen ik het thuis met mijn bril bekeek)

Opnieuw is de Thaise tv ploeg van gisteren aanwezig.Ze komen me vragen om met een patiënt in de rolstoel een ommetje te maken door de tuin,om dat te kunnen filmen.Omdat ik bij Buari bezig ben komt het me niet zo goed uit.Zijn rechteroog is helemaal troebel en kan zijn ogen niet meer sluiten en knippert ook niet meer met zijn ogen.Als ze zeggen dat het om een kort shot gaat stem ik toe.Met Pon, die net in een rolstoel zit rij ik een klein eindje, stoppen bij het Boeddha beeld om te groeten en de cameraman vindt het al oké. Ook vragen ze mijn leeftijd en waar ik vandaan kom.

Terug bij Buari blijven ze filmen terwijl ik zijn droge mond schoon maak en zijn lippen bevochtig. Net op dit zelfde moment (het is zes minuten over twaalf) sterft Buari onder mijn handen,van de ene op de andere seconde.Heeft hij gewacht dat ik terug was?

zaterdag 24 december 2011

kerstavond 24 december 23.25 uur (thai time)

Op deze kerstavond wil ik iedereen van harte mooie kerstdagen toewensen....

welterusten, het was een enerverende dag!

vervolg zaterdag 24 december

Als ik terug kom uit het hospice wacht mij een huilende Annie op.Haar maatje in Nederland is plotseling overleden.Begrijpelijk dat ze helemaal overstuur is. Ze vraagt mij haar terugvlucht naar Nederland te regelen. De telefoon nummers die ik van internet haal nemen niet op of zijn net gesloten vanwege kerstavond.Het Nederlandse nummer is vanuit Thailand niet te bereiken.Haar zoon lukt het wel met het Nederlandse nummer en even later via een mail zien we dat hij voor maandag een terugvlucht heeft kunnen regelen. Voor het uitprinten (het guesthouse heeft geen printer) van het ticket zal ik father Michel vragen als ik vanavond naar de nachtmis ga.   

Het kleine kerkje is te klein voor alle aanwezigen,dus zijn er in de openlucht rijen stoelen gezet.Ik word door Michel in het Engels begroet in de dienst. Er vliegt een vleermuis over onze hoofden die de uitgang niet meer kan vinden.Na de dienst vraagt father Michel of ik aan de openlucht maaltijd wil deelnemen, maar ik ben moe en ga liever naar huis.Ik voelde me vandaag al een beetje slap op de benen.

Mijn kerstdiner bestaat uit een zakje chips als voorgerecht,een blikje witte bonen in tomatensaus als hoofdgerecht en een groen gekleurde muffin als dessert...het heeft me heel goed gesmaakt.

Von als kerstvrouw

       
Fon als Kertstvrouw
                           

Ban als kerstman

Ban als Kerstman
Ban met zijn nieuwe kapsel:     coupe    Huub

vervolg 24 december

Kop het "hondenmeisje" heeft altijd een zwerm handen rond haar lopen.

Ban laat zijn kapsel fotograferen en ook als Santa Claus wil hij wel op de foto.

Buari heeft een opleving hij is zelfs weer aan het drinken.

Vanmiddag was er een maaltijd donatie.Een gul gevende familie rijdt met grote ketels noedels voor, die in bakjes wordt geserveerd en aan de patiënten  worden uitgedeeld. Ook een zakje met lekkers voor elke patiënt. Van alle kanten stroomden de "buiten patiënten" om ervan mee te genieten. Een van de uit delende vrouwen staat erop dat ik een zakje met cakejes aanneem.

Vanmiddag ben ik ook (nadat ik dat aan het personeel gevraagd had) met de kerstversiering begonnen.Al gauw waren er helpende handen. De gemaakte kerstmannetjes vielen zo goed in de smaak dat ik met de vijfentwintig stuks veel te weinig had. Morgen zal ik de overige een knuffel (die ik van Marijke uit Nederland weer mee kreeg) geven,wel zonder Kerstman muts want het rode vilt is op.

zaterdag 24 december

IN MEMORIAM:     EE                24/12/11  25 jaar


Zelfs met een zwaar beladen brommer (kerstspullen) word ik bijna van de weg geblazen door de storm die ook vannacht weer woedde. Twee eucalyptus bomen op de veldweg hebben de storm niet doorstaan.

Als ik de tempel binnen kom zie ik tot mijn schrik dat het bed (20) van Ee leeg is.Von die me ziet kijken komt me vertelllen dat Ee gisteravond uit bed is gevallen en vannacht is overleden.

Vijf jonge thai mannen helpen als vrijwilliger vandaag bij het masseren.

Telkens bekruipt me het zelfverwijt dat ik gisteren Ee niet heb gefikseerd.Een paar keer deed hij een poging om over de bedstang te klimmen.Vast binden van patienten vind ik altijd heel moeilijk en doen we alleen in uiterste gevallen.Omdat hij telkens weer een poos stil bleef liggen,ben ik daar niet toe overgegaan.Ik heb dit achteraf verkeerd ingeschat en voel me daar nu erg schuldig over....het blijft me achtervolgen, het laat me niet meer los.

Ik hoor dat er een cameraploeg van de thaise TV opnames komt maken.Ik maak me uit de voeten en ga even koffie drinken in het keukentje van Pakai. Mijn vluchtpoging is vergeefs, Nalong ziet me zitten en komt zoals hij zegt uit naam van manerger mr.Tanatchai (omdat ze weten dat ik hier een hekel aan heb) vragen om mijn medewerking aan een intervieuw. Wi probeert de (gelukkig maar) enkele vragen vanuit het thai voor me te vertalen.

stille getuigen van de watersnood

...zandzakken moesten het water tegenhouden...

...het leger werd bij de hulp acties ingezet...

stille getuigen van de watersnood

...deze reddingsbootjes zijn gelukkig niet nodig geweest...

stille getuigen van de watersnood

doorweekte doodskisten als stille getuigen van de watersnood

vrijdag 23 december

Als ik het hospice binnen kom zie ik tot mijn verbazing dat Buari er nog is.

Sajan en Ee liggen aan de zuurstof en Audom ligt aan een infuus.Een paar keer kort achter elkaar heeft Sajan hevige diarree en vraagt me hem te verschonen.

Ik heb Jimmi gevraagd om nog een Buddha tekening voor me te maken. Deze keer alleen het hoofd van de "vrouwelijk Buddha" (ik ben haar naam kwijt. Het verhaal wil dat zij is verschenen aan een groep mensen,die er ook een foto van hebben kunnen maken)

Het aan de zuurstof liggen van Ee is van korte duur.Telkens trekt hij het slangetje uit zijn neus.Vanmorgen trok hij via het snoer de ventilator van zijn bed tafeltje die met een donderende klap kapot op de grond viel.Later wilde hij over de bed stang kruipen en moest ik hem een paar maal terug neerleggen.Ik verschoon zijn van koorts warmte doorweek shirt. Ook de natte lap die ik op zijn hoofd leg ligt twee minuten laten op de grond.

Door een toeval maak ik onverwacht de crematie van Sunee mee die afgelopen zondag is overleden.Ik wilde mijn broek naar de naaister brengen toen ik de monniken in de gebedsruimte zag klaar zitten voor de afscheid dienst.Alsof het zo moest zijn,het was alsof een onzichtbare hand me erna toe leidde.We waren slechts met drie mensen om Sunee de laatste eer te bewijzen.

Nog kom ik de zichtbare gevolgen tegen van de wateroverlast van een maand geleden.Een stel doorweekte doodskisten hier op het terrein, een groot affiche van de hulp van militairen aan de slachtoffers en een stapel klaarstaande bootjes om te vluchten voor het water. (Zie foto,s)

donderdag 22 december 2011

afscheid van Buari

Buari,   Ik kom afscheid van je nemen, ben bang dat dit morgen niet meer kan.

Ik pak je koortsig warme hand en kom bij je zitten.

Geeft geen reactie als ik je mond schoon maak en je lippen insmeer.

Een dikke traan in je rechteroog hoek.

Voel bijna geen polsslag en je adem wordt dunner.

Als ik zeg dat je gaan mag open je half je ogen.

Het vlammetje wordt zwakker.

Vanmorgen al was het alsof ik je naderde dood kon ruiken.

Buari ik kom afscheid van je nemen,

bedankt dat je me aan het einde van je leven toch nog nog even toeliet....bedankt

donderdag 22 december

De lange nachtrust heeft me bijzonder goed gedaan.Om half zeven ben ik opgestaan de kamer vloer schoon gemaakt en de was gedaan. Toch ben ik op tijd om om half negen naar de tempel te vertrekken.

Ban vraagt me om een punkkapsel.Ik dacht dat hij een grapje maakte maar hij meent het echt. Ik probeer hetgeen hij aanwijst te realiseren.Von komt erbij om me van wat adviezen te geven.Hij vindt het resultaat prima.Als hij de zaal oploopt hoor ik schaterlachen.Trots zie ik hem de zaal op en af lopen.Hij is altijd wel in voor een geintje.Een andere buiten patient wil dat ik zijn wenkbrauwen afscheer nadat ik hem heb kaal geschoren.

Ee van bed 20 heeft ontzettend hoge koorts,hij ligt te ijlen en te woelen. Als ik zijn diarree inco wil verschonen zie ik daar een thermometer tussen zitten.Ik haal er iemand van de verpleging bij die zich bij het zien ervan een beetje geneert.Nu wordt zijn koorts serieus opgemeten en ik maak het bed schoon dat helemaal onder zit.Ee krijgt een paracetamolletje en ik dep hem met natte lappen af om te koorts te temperen.

Als ik Ahoea tegen kom en hem gedag zeg en vraag hoe het met hem gaat,steekt hij zijn duim op.(nog steeds ben ik verbaast hoe hij is opgeknapt,begin van het jaar was hij er zo slecht aan toe) Hij zegt dat hij dat aan mij te danken heeft.Ik heb graag een complimentje, maar dit heeft hij voor negentig procent aan zijn doorzettingsvermogen en optimisme te danken.Misschien heb ik aan de overige tien procent bijdragen. Hij pakt me heel dankbaar vast en zegt "dank je wel papa" tegen me.Met tranen in mijn ogen loop ik terug de zaal op.

Buari van bed 10 is stervend, van vier tot vijf heb ik bij hem gezeten en afscheid van hem genomen.ik denk dat hij er morgen niet meer is.

Ik moet niet vergeten de olie van de brommer bij te vullen.

crematie van SAMORN

crematie van Samorn

BUARI

Buari
KANUNG

woensdag 21 december

woensdag 21 dec.

Buari gaat sterk achteruit.Als ik Wi (hoofdzuster) help die zijn wonden verzorgt, zie hoe hij de laatste week aan gewicht heeft ingeleverd.Ik hou zijn niet verlamde been en arm vast als Wi de stinkende wond schoonmaakt. Voor hem gebruiken we de speciale anti decubitis pleisters die ik uit Nederland mee kreeg van iemand.  (mijn dank!!)

Kanung een jonge man van negentien jaar met een iets verstandelijke beperking loopt de hele dag snoepend rond.Zijn ouders zijn aan aids overleden, maar ik weet niet of hijzelf hiv geïnfecteerd is.  Meerdere malen per dag komt hij mij een knuffel vragen of geven.Het is jammer dat er geen begeleiding voor hem is,hij loopt de hele dag maar rond te hangen op het terrein of in het hospice.

Vanmiddag was de crematie van Samorn.Een twintigtal in het zwart geklede familieleden waren erbij aanwezig. Na de dienst vroeg een van de monniken die de gebeden deed of ik zijn rug en schouders wilde masseren.

Het is boeiend om te zien hoe de mensen met een halfzijdig verlamming (na CVA  Cerebrale vasculair accident) ) zich behelpen met de gevolgen van hun handicap.Ik zie Sunisa van bed 18 haar was opvouwen op een kunstige manier.Gelukkig is ze vandaag wat beter gisteren heeft ze zowat de hele dag geslapen. Er zijn minstens tien patiënten met een halfzijdig verlamming sommige van hen kunnen ook niet spreken. In de loop van de tijd heb ik wat van hun geluiden leren verstaan.

Zelf word ik ook creatief door gebrek aan middelen, Zo maak ik bv bij gebrek aan een passe-vites het eten voor Wilai fijn met een schaar. Terug thuis heb ik nog twee uur aan de "Kerstbeertjes" zitten naaien. Om acht uur ging ik slapen......

dinsdag 20 december 2011

de tekening die ik van Jimmi kreeg

dinsdag 20 december

Gisteravond ben ik om acht uur in slaap gevallen en tot zeven uur vanochtend geslapen.(hoe krijg ik het voor elkaar) Van lezen is nog steeds niets terecht gekomen.Nou ja, "De paardenjongen " laat nog wel even op zich wachten,die loopt niet weg.

 In bed 20 is een nieuwe patiënt gekomen.(Siriwat de Katoy is enkele dagen geleden terug naar de vierde verdieping gegaan) Er werd mij gevraagd zijn bos haar te knippen en zijn verwilderde baard te scheren.De jongen zat steeds met zijn ogen dicht in de tijd dat ik met hem bezig was en gaf me geen antwoord toen ik zijn naam vroeg.Ik probeerde hem op zijn gemak te stellen maar hij reageerde niet. Ik denk dat hij getraumatiseerd is,hij heeft de hele verdere dag liggen slapen. Aan de balie ben ik zijn naam gaan vragen,hij heet "Ee". Morgen probeer ik opnieuw contact met hem te krijgen

Ik heb niet kunnen achterhalen of gisteren de crematie van Sunee heeft plaats gevonden die zondag is overleden.

Bij navraag verneem ik dat Samorn die gisteren is overleden 78 jaar was. Het gebeurde maar zelden dat er iemand van die leeftijd hier verbleef.

Eindelijk laat Pong toe dat ik zijn haar mag knippen. Keer op keer zei hij "morgen" Daar straks ging ik naar hem toe en zei  "vandaag is morgen Pong" en hij begon ontzettend te lachen,de tranen rolden over zijn wangen en kon niet meer weigeren en ik mocht mijn gang gaan

Ik geef Juy (de tuinman patiënt) de gisteren gekochte Thaise vlaggen om de versleten exemplaren op het onder zijn hoede stukje tuin te vernieuwen.

In de middag ga ik op de vierde verdieping knippen en scheren en maak even een praatje met een vrouw die zich niet lekker voelt.Ze in in korte tijd sterk vermagerd.

Van Jimmi krijg ik een mooi getekende vrouwelijke Boeddha,waar ik hem vorige week om vroeg.Ik zal er  een foto van maken.

En nu ga ik nog even aan de kerstbeertjes werken......

19 december Samorn overleden

                                                                         IN MEMORIAM SAMORN

de te maken kerstmannetjes

....drie van de vijfentwintig te maken kerstmannetjes

dinsdag 20 december

Gisteren had ik vrijaf. Heb me laten masseren.De eerste Thai massage is altijd wat pijnlijk,je lichaam moet wennen aan de stevige aanpak.Srimon mijn masseur weet de pijnlijke plekjes wel te vinden en gaat dan net even langer op die plek door.

Daarna een serie boodschappen gedaan.Ik wil het hospice een beetje in kerstsfeer brengen en heb daarvoor wat glitter versiering en lampjes gekocht.Vond welles waar ook nog een paar vingerhandschoenen voor Buari. Tekenpapier voor Pon, een potloodslijper met potloden en een paar schetsboeken." Bedankt donateurs in Nederland dank zei jullie kan ik dit allemaal voor de patiënten aanschaffen" Pon wil en portret van mij tekenen, heb daarom een foto laten maken die ik morgen kan ophalen.

Uit Nederland heb ik een stel kleine beertjes meegenomen die ik als kerstmannetje wil aankleden (zie foto) en aan de patiënten als kerst verrassing te geven. Ik heb daarvoor een paar vilten Kerstman mutsen gekocht waarvan ik sjaaltjes knip en kleine mutsjes met de hand maak (waar begin ik aan),och het zijn er maar vijfentwintig!! Annie heeft morgen een vrije dag en gaat er ook een stel maken.

s,Middags een uurtje geslapen,(was de nacht ervoor tot half een doorgegaan).Daarna weer wat boodschappen gedaan en naar de kapper geweest. En de versleten vlaggen van het guesthouse vernieuwd.

zondag 18 december 2011

foto:Surasak

....alsnog de foto van Surasak met zijn nieuwe braille horloge

in memoriam Sunee

IN MEMORIAM SUNEE

zondag 18 december

Ook vanochtend moest ik het stuur van de brommer stevig vast houden om niet van de weg worden geblazen.

Om tien uur maakt Phra Alongkot zijn wekelijkse ronde langs de patienten.

Samorn krijgt een sonde voor voedsel ingebracht,waar door hij ook weer de al paar dagen geweigerde medicatie naar binnen krijgt. Ook Sajan is te zwak om te eten en krijgt eveneens een voedingsonde.

Als ik terug kom van de lunch zie ik Sunee in de TBC ruimte hevig snakkend naar adem met haar hand naar me wuiven. Nadat ik snel om zuurstof gevraagd heb probeer ik haar te kalmeren zodat dat niet nog meer adem kost.Even lijkt het wat beter te gaan en wordt ze ook rustig,doch ander half uur later overlijdt de achtendertig jarige Sunee.

Buari is vandaag toch weer aan het eten gegaan.Ik heb vanmorgen zijn tanden proberen te poetsen,wat hij heel gewillig toeliet.Omdat hij zijn mond niet kan spoelen heb ik die met lemmonswaps leeg gelepeld en zijn van candida wit aangeslagen tong verzorgd.Bij mijn vorige tijd hier van de zomer leefde Buari in een van de aan het hospice aangrenzende huisjes.Hij sprak toen nauwelijks met iemand en keek altijd naar de grond als hij voorbij kwam.Ik heb nu meer contact met hem als voor zijn herseninfarct.

Plotseling krijgt Wilay een ongecontroleerde driftbui en schreeuwt de hele zaal bij elkaar.Dikke tranen rollen over haar wangen.Met een voorzichtige afleiding en een grapje,waar ze normaal altijd voor in is krijg ik haar tot bedaren en heeft ze binnen de kortste tijd weer goede zin en lacht ze weer hartelijk.Wilay heeft door een operatie of ongeluk een grote hap uit haar schedel en is haar hoofd daardoor aan de rechterbovenkant nogal misvormd.Door haar tandeloze mond kan ze alleen fijn gemaakt voedsel eten.

Terug gekomen van het hospice had ik nog zoveel energie over dat ik alle troep en tevens ook het onkruid uit de tuin heb opgeruimd, een prima manier om mijn hoofd leeg te maken van waar ik de hele dag mee ben bezig geweest en ook nog een verbluffend resultaat.Chia de vierjarige kleindochter van de gastvrouw heeft me nog even meegeholpen (van bed op stro)

Het avond eten gebruik ik samen met Annie die vandaag een uitstapje maakte met de gastvrouw naar Ayutaya.

zaterdag 17 december

Vannacht is een storm flink tekeer gegaan. Meerdere keren ben ik wakker geworden van de herrie en een aanhoudend klapperende deur, heb me daarom vanmorgen verslapen. Alles was bezaaid met de afgewaaide takken,bladeren en meegewaaide troep.
Annie moet vandaag weer verstek laten gaan vanwege pijn in haar rug.Mami maakt de laatste dag en gaat terug naar Japan om daar met haar familie de feestdagen door te brengen.

Buari weigert vandaag zijn eten,met veel moeite krijg ik hem aan het drinken,blijft een hele tijd liggen met een volle mond om dan uiteindelijk toch door te slikken.
                                                                                                                                                           Maak grapjes met Pong die onbedaarlijk kan lachen als ik hem plaag.Pong is zeker twintig kilo aangekomen sinds hij vorig jaar hier uitgeteerd aankwam.
Ik verlos de oude man Samorn van bed 22 die ligt badend in het zweet,met de kuiltjes van de sleutelbenen vol transpiratievocht van zijn wollen vest dat ze over zijn pyjama jasje hebben aangetrokken,doe zijn gebreide muts af en sla de nylonsprei teug die over zijn paardendeken ligt. Ondanks dat hij moeilijk kan slikken probeer ik wat water bij hem naar binnen te krijgen en sop hem een beetje af.

afscheid van Lek

vandaag afscheid genomen van Lek.Lek gaat terug naar huis

zaterdag 17 december 2011

vrijdag 16 december

Ook vandaag weer enige tijd bezig geweest met Buari. Heb de "handschoen" (door mw.Jennekens gebreid washandje) aan zijn rechter niet verlamde hand verschoond (tegen het beschadigen van zijn gezicht). Therapie met zijn armen gedaan,dit op muziek die ik op de achtergrond hoorde, zodat de oefening een soort van dans werd.Ook in de tijd dat ik met hem praat zie ik reactie in zijn ogen en weet ik dat hij me hoort. Het eten gaat heel traag en is voor mij als een meditatie,een moment van even pas op de plaats. Het is een uitdaging te onderzoeken wat je voor hem kan doen.

Samorn weigert zijn medicatie door te slikken.Als ik zijn mond open zie ik alle kleuren van de regenboog.Met een spuitje water probeer ik zijn mond te spoelen en warempel slikt hij het goedje door.Met zijn leeftijd van 78 jaar  is hij een uitzondering op de andere patiënten. Voor het eerst krijg ik een vriendelijke lach uit zijn tandeloze mond.Ik scheer zijn grijze baart,wat niet meevalt door zijn ingevallen mond en wangen.

Mami gaf me druiven mee voor de zieke buitenpatient Pranee.

Ook de bananen en de makam (soort Thai fruit) die ik meenam vinden gretig aftrek bij de meeste patiënten.
De chocolade die ik meenam uit Nederland zal ik morgen uitdelen.Vandaag werd er al om gevraagd,het wordt al als een soort van traditie.

Tussen de bedrijven door word ik menigmaal door deze en gene geknuffeld.Soms schrik ik bezig ben en ik onverwacht van achter word vastgepakt.

vrijdag 16 december

Buari, voor hij het herseninfarct kreeg

donderdag 15 december

Vandaag heb ik Surasak de braille-(en sprekende) horloge overhandigd die door Alia Woodley als donatie geschonken is.Mami heeft foto,s genomen die ik later zal toevoegen. Surasak verbleef de vorige keer in het hospice, is nu zover opgeknapt dat hij onder toezicht zelfstandig kan wonen.Het is noodzakelijk dat hij zijn medicatie strikt optijd slikt en kan door het horloge dit zelf in de hand houden.Hij was o zo blij.Mami heeft hem het gebruik ervan uitgelegd en een vertaling gegeven van de Engelse woorden die hij niet kon verstaan.Vol trots ging hij ze aan zijn vrienden laten zien.

Het weer was vandaag een stuk milder nadat de harde wind van vanochtend was gaan liggen was het heerlijk in de zon, die anders veel te heet is.

Vanmiddag was de crematie van Kopter,de jonge man die gisteren overleed. Er waren buiten de vier familie leden zeker tien "buitenpatienten" bij aanwezig.

Tot grote schrik heeft Mami vanavond een ongeluk met de brommer gehad toen ze boodschappen ging doen. Buiten de kapotte knieën en diep geschaafde elleboog een pijnlijke nek en schouder is het goed afgelopen.Gelukkig kwam achter de drie op elkaar gebotste brommers geen auto. Met betadine heb ik de wonden schoon gemaakt.

vrijdag 16 december 2011

woensdag 14 december

Vanmorgen om vier uur is Kopter,de jongeman in de tbc ruimte overleden.

IN MEMORIAM  KOPTER

Omdat er meerdere mensen zijn met diepe doorlig wonden vraag ik de hoofdzuster naar de speciale zachte luchtmatrassen. Zoals de oudere man Samorn in bed 22. Dit ook voor Sunee die vanmorgen doodziek van de vierde verdieping naar het hospice in overgebracht. Voor Buari (bed 10) die na zijn herseninfarct met opgetrokken benen steeds in dezelfde houding ligt en niet meer het besef heeft zich te draaien.
Doch als we de vijf aanwezige exemplaren uitproberen zijn deze uiteindelijk allemaal lek.
Ik voeg een paar nieuwe toe aan mijn boodschappenlijstje, maar weet op dit moment niet waar ik ze moet uithalen.

De nieuw aangeschafte elektrische geisers zijn binnen een mum van tijd aangesloten en hoeven we de patiënten bij deze kou niet meer met bakjes koud water te overgieten. 

Na werktijd met Annie nog even inkopen doen in de stad.Ik wil voor het donker terug zijn omdat het voorlicht van mijn brommer het laat afweten en het te gevaarlijk is vanwege de kuilen in het wegdek.

dinsdag 13 december. Warm onthaal bij eerste werkdag

Het is kil als we deze eerste werk ochtend op de brommer naar het hospice rijden. Mijn fleece jack is, met straffe wind bij deze voor Thaise begrippen "winterse kou" geen overbodige luxe. 
                                                                                                                                                               Het welkom door de patiënten en werkers is hartverwarmend en word ik door deze en gene geknuffeld bij mijn verwelkoming.

Al met al zijn er slechts een zestal nieuwe patiënten ten aanzien van vorige keer (drie en een halve maand geleden) Al snel komen er een paar vragers voor een haar knipbeurt,alsof ze op me gewacht hebben.
Na een uur werken zit ik weer volledig in de flow, en voel ik we weer als een vis in het water.

s,Avonds komen Mami en ik zwaar beladen op de brommer terug uit de stad met o.a. twee warm water geisers (waarbij we een kussen cadeau kregen),een ketel voor de warme kruiden massage,een paar kg fruit,en nog wat andere benodigde spulletjes voor de patiënten.

woensdag 14 december 2011

maandag 12 december: aankomst in LopBuri

maandag12 december                                                                                                                                 

Na een prima, elf uur durende reis met "air Berlin" ben ik ondanks geen oog op de nachtvlucht dicht gedaan te hebben fit in Bangkok aangekomen waar we, Annie (een vrijwilligster uit Tilburg) en ik werden afgehaald om door te reizen naar LopBuri.(160km.)

Onderweg zagen we schade die de overstromingen hebben veroorzaakt.Tientallen kilometers reden we door met aan weerszijde van de autoweg ondergelopen land. Duizenden bruine dode bomen gaven een macaber beeld. In LopBuri is de waterschade gelukkig beduidend minder.
Op veel plekken zie je de tegen het water gebruikte, kapotte zandzakken nog langs de weg en andere lager gelegen gebieden liggen.
De partner van de eigenaresse van het guesthouse vertelde me dat hij vijf weken lang niet op zijn werk in  Bangkok komen.                                                                                                                                              

Na het uitpakken van mijn bagage en het installeren van mijn kamer en een heerlijke douche heb ik anderhalf uur van de achterstallige slaap ingehaald en ben ik mijn brommer bij father Michel, waar ik hem altijd mag stallen gaan ophalen.

Toen ik daar terug van kwam arriveerde Mami die van het hospice terug kwam. Met haar even bijgepraat en daarna met Annie om de hoek een hapje gaan eten en haar eerste indrukken van haar eerste bezoek aan Azië te horen. 
                                                                                                                                       
Om negen uur hield ik het voor gezien en ben na een korte onderbreking door de kou (het was slechts 23 graden vandaag) een warme sprei over me heen trekkend weer in slaap gevallen en tot acht uur vanmorgen (ver)geslapen.

woensdag 7 december 2011

...en over alles waakt Buddha...


....en over alles waakt Buddha



nieuw weblog

7 dec. 2011

Beste mensen,
                                                                                                                                                               Door een probleem bij de overname van mijn vorig weblog is deze, tot mijn spijt, al een hele tijd niet meer te gebruiken.
Daar ik aan de vooravond sta van een volgend bezoek (vertrek zondag 11 december tot 13 februari 2012) aan het aids hospice Wat Phrabathnampo in LopBuri Thailand voor mijn vrijwilligerswerk aldaar heb ik, of liever gezegd de zeer bereidwillige John Zondag, vandaag een nieuw weblog geopend.
                                                                                                                                                                    Ik hoop vanaf mijn eerste werkdag dinsdag 13 december hierop weer regelmatig mijn ervaringen met belangstellenden te delen.                                                                                                                

met warme groet,  Huub