dinsdag 16 januari 2018

Maandag 15 januari 2018

Vandaag staat in het teken van de crematie van Tanawat, die op 3 januari op 19 jarige leeftijd overleed. Phet komt me op de hoogte brengen dat de crematie vanmiddag zal plaats vinden.
Ik ben blij verrast, dacht dat deze al tijdens mijn afwezigheid was geweest. Nu kan ik er toch nog bij zijn. Als ik er even voor dertien uur aankom, is er verder nog niemand. De kist staat zoals gewoonlijk geopend op het bordes. De witte draad, vanaf de klos bij zijn hoofd, wordt straks tijdens het gebed, aan het andere einde door de monniken vast gehouden. Wan heeft me twee briefjes van twintig bath meegegeven om bij hem in de kist te leggen.

Mijn laatste groet aan Tanawat, ik leg de in de tuin geplukte toef witte bougainville op zijn borst.

Ik krijg alle tijd voor mijn laatste groet er is verder nog niemand.


Pi Phet opent de lijkwade voor me. Ik heb het gezicht van Tanawat op de foto onherkenbaar gemaakt.

Klasgenoten en de lerares van Tanawat. Met haar heb ik na de dienst nog even gepraat.
Liet hun de laatste foto wat ik van hem maakte zien.
Twee weken geleden was de hele klas nog bij hem op bezoek in het hospice.

Mede bewoners van het kinderproject waar hij verbleef en Phra Alongkot zijn ook vertegenwoordigd.
Nog maar zelden zag ik hier zoveel mensen bij een crematie.


De Abt legt als laatste zijn bloemetje bij hem en ontsteekt het vuur van de oven.


De door allen geofferde papieren bloemetjes vatten eerst vlam.

                                   Zijn vrienden verdringen zich voor de nog openstaande ovendeur.



zondag 14 januari 2018

zondag 14 januari 2018

Tanet zit in zijn deken gewikkeld op bed. Het is best fris vanochtend maar toch zeker niet koud.
Als ik hem voorstel om wat in beweging te komen om zo wat minder last van de kou te hebben stemt hij daar enthousiast in toe. Omdat hij niet zelfstandig zijn weg kan vinden vanwege zijn blindheid begeleid ik hem naar buiten waar de zon schijnt. Wanneer hij de eerste zonnestralen op zijn opgeheven hoofd in zijn gezicht voelt, zuigt hij als het ware de warmte weldadig naar binnen.
We maken een ommetje om daarna op de balustrade in de zon te gaan zitten, waar hij zich bijna compleet in de warmte wentelt. Hij laat zich door en door opwarmen, zijn gezicht steeds naar boven gericht. Dan wandelen we terug naar zijn bed, ik krijg een dikke knuffel en de vraag "morgen weer"?

Ik ben van gisteren weer terug van een weekje "onderbreking". Ben in Chiang Mai op bezoek geweest bij een bevriende oud medevrijwilliger (hij was hier in het hospice jaren lang als vrijwillig arts) die daar een tehuis is begonnen waar hij mensen opvangt met een hoge dwarslaesie en in de armmoedige thuis situatie niet kunnen verblijven. Er verblijven op dit moment drie jonge mensen.
Hij heeft twee mensen in dienst die hem helpen bij de verzorging.
Heb daar afleiding gehad door in zijn tuin te werken, met de mensen te praten en hem geholpen met het naaien van allerlei spullen voor de patiënten zoals hoeslaken, urinezak overtrekken, gordijnen, speciale maten kussen overtrekken enz, een paar dagen achter de naaimachine door gebracht, maar ook een keer lekker in het zwembad gedoken.
Ben niet echt uitgerust, maar wel heel voldaan en ontspannen terug gekomen. Heb er door onze gesprekken en ervaring uitwisselingen een heel fijne tijd gehad, maar ben ook weer heel blij weer terug hier in het hospice te zijn. Mijn ontvangst gisteren was dan ook weer heel hartverwarmend, het was alsof ik maanden weg was geweest.


Ik hoorde vanmorgen dat Worrakit vannacht twee epileptische aanvallen had. Door de medicatie is hij nu erg suf, moest hem, wat anders nooit gebeurd wakker maken om te eten. Toch at hij met smaak zijn hele bord leeg, al was hij verder heel erg stil.
Heb vandaag weer een groot aantal baarden geschoren en hoofden geknipt. Mijn achterstand van een week weer voor een groot deel bijgewerkt, wat natuurlijk wel inhoud dat ik aan het aantal vragen voor een massage niet kon voldoen.

woensdag 3 januari 2018

woensdag 3 januari 2018

zondag 31 januari

Vanochtend ben ik bijna omver geblazen door een stevige rukwind. Op de veldweg waar de wind vrij spel heeft vloog ik bijna de berm in.

Er was vanochtend weer "Tamboon" offeren. Ik ben er pas later naar toe gegaan omdat de toespraak die de Abt daarna geeft zo lang duurt dat ik het zonde van mijn tijd vind. Met Sangwan in de rolstoel ben ik  er naar toe gegaan, heb ik ook meteen haar wandelingetje gedaan.

Tanawat vraagt indirect steeds meer om aandacht en aangeraakt te worden. Is het niet nagels knippen, dan wel massage of met lotion ingesmeerd te worden en wat niet al meer. Vanmorgen vroeg hij om in een rolstoel rond te worden gereden. Ik was enorm  verbaast, maar gaf er graag aan toe. Zou dit dan toch een omkering betekenen, mijn hoop is nog niet vergeven. Wel maak ik me nu weer zorgen over dat akelige kuchje wat ik de laatste dagen hoor bij hem. Hij vraagt me zelfs om vanavond bij het Silvesterfeestje te mogen zijn dat ik voor de patiënten georganiseerd heb. (lees gefinancierd)
De bedlegerige patiënten krijgen iets lekkers om vier uur op bed geserveerd.

  Ook al eet Tanawat er maar een paar hapjes van, hij doet toch mee aan de traktatie.


Weer hebben ze Neung kwaad gemaakt. Ik begrijp niet waar ze daar de lol van inzien.
De blinde Neung kan zich niet verdedigen, zowel lichamelijk als verbaal niet. Met een paar man om hem heen in de verschillende bedden roepen ze van alles tegen hem waardoor hij steeds kwader wordt. Ik zag het van een afstand gebeuren en liep er naar toe. Ik riep heel hard STOP en plots was het muisstil. Ik sprak enkele van de gangmakers boos toe. Neung zat te beven van kwaadheid. Ik heb hem kalmerend toe gesproken en zijn tranen gedroogd. Ik heb daarna met Satern gesproken, die daar overigens niet aan mee doet, maar Engels verstaat en hem gevraagd waarom ze dit doen. Hij zei dat het voor de grap was. Nou, als er iemand van grapjes houdt is het Neung wel, maar dit is absoluut geen grap maar pesterij.

Sangwan, klaar voor de Silvesterparty.



Ben om half vijf huiswaarts gegaan om om zes uur weer terug gekomen voor de party.
Muziek, zang en dans maakten het feestje compleet. Om Tanawat erbij te halen in de rolstoel vond de verpleegster achteraf geen goed idee, dat zal ik hem morgen moeten uitleggen.

een paar "westerse" cadeautjes die me ten deel vallen.

 
1 januari zou de 51steverjaardag zijn van Pakai die afgelopen 27 augustus is overleden.
Ik zet een bloemetje bij haar foto in het gedenkhoekje.

Een flinke slang bezoekt het bordes van het hospice. Even behoorlijke consternatie, dan gaat Ram en Phet er met een flinke stok op af en maken een einde aan het gevaar.

Mami op bezoek vandaag, ze brengt Jacks, sjaals en sokken voor de patiënten mee. 

woensdag 3 januari

Tanawat ligt vanmorgen aan de zuurstof. Ik verneem dat hij gevraagd heeft om naar het ziekenhuis te gaan, maar omdat het busje in gebruik is moet hij daar op wachten. Met moeite eet hij nog een paar hapjes van zijn lunch, vraagt mij hem daarbij te helpen.

Als ik later weer bij hem kom zie ik dat hij helemaal grauw is. Ik verwittig de verpleging die snel zijn zuurstof gehalte gaat meten, doch de meter geeft niets aan. Ik blijf bij hem maar zie dat het steeds slechter gaat. Als ik na tien minuten bij hem zit voel ik dat de stevigheid waarmee hij mijn hand vast houdt verslapt, hij sluit zijn ogen die hij nog steeds open had, alsof hij naar me knikt, strekt zijn gebogen benen en spant een paar keer zijn onderkaak waarna hij om zes minuten over twaalf het leven los laat, of moet ik misschien zeggen, het leven hem los laat.
Ik dacht vanmorgen nog hoe zal het gaan als ik naar Chiang Mai ga morgen en hij weer in het ziekenhuis ligt en ik hem niet kan opzoeken. Eigenlijk ben ik nu gerust dat hij gegaan is nu ik nog hier ben. Ik weet dat ik anders toch steeds met hem bezig zou zijn. Gisteren vroeg hij me nog in de rolstoel naar het winkeltje te gaan. Wat hij daar allemaal insloeg trof mijn verbazing, dat terwijl hij bijna niets meer eet. Wellicht had hij een voorgevoel dat hij moest inkopen voor een lange laatste reis.

Ik dacht dat hij achttien jaar was, maar hoor nu dat hij twee weken geleden geen achttien maar negentien is geworden.



IN MEMORIAM : TANAWAT  +  3 januari 2018  19 jaar




dinsdag 26 december 2017

kerstmis 2017

Hier begon Kerstmis 2017 niet me een geboorte zoals het verhaal doet, maar met een overlijden. Vannacht, kerstnacht om drie uur is Fhon van bed 20 overleden. Ik zag de kist bij aankomst vanmorgen op het bordes staan. Gisteren morgen merkte ik dat ze heel oppervlakkig en snel ademde. toen ik om zuurstof voor haar vroeg, kreeg ik te horen dat alle apparaten in gebruik waren.  Ik heb ik een uur bij haar gezeten, het leek echt of het haar laatste momenten waren. Voordat ik om vier uur naar huis ging heb ik haar nog wat opgefrist met lauw water omdat ze heel warm was van koorts. Ik begrijp niet hoe dit lichaam dit zolang kan volhouden, hoe dit uitgeteerde lijf nog zoveel koorts warmte kan produceren.
Er zijn van haar schijnbaar geen officiële papieren hier want haar lijftijd is onbekend.

IN MEMORIAM :  FHON  + 25 december 2017  (leeftijd onbekend)



Boris, een van de zonen van een van mijn zussen brengt me een bezoek. Gisteren heb ik hem opgehaald van het station. Gezellig kerstavond gaan uiteten, zijn verhaal gehoord en vanmorgen buiten in de tuin van het Guesthouse ontbeten. Op zijn maandenlange rugzakreis door Azië maakte hij de verrassende keuze mij op te zoeken nu hij Thailand aan doet.
Hij met zijn gitaar op de rug en ik met Kerstman outfit in mijn rugzak rijden we deze kerstmorgen op de brommer naar de tempel.
Na een korte rondleiding die ik hem geef, oefent Boris wat akkoorden voor Jingle Bells terwijl ik me in mijn Santa Klaus pak hijs.
We genieten van de rondgang langs de patiënten, en hun ook zo te zien en te horen.

Gelukkig verkeert Faay vandaag geestelijk in een goede toestand en kan ze de act waarderen, zingt zelf het Engelse liedje perfect mee.

Door de blinde Tanat wordt ik zelfs voor een dansje uitgenodigd. Hij leidt zo krachtig dat ik bijna mijn evenwicht verlies.


De blinde Worrakit heeft maar heel weinig nodig om blij te worden en omdat hij gek op muziek is zing ik een extra Jingle Bells voor hem.

Na mijn ronde langs de bedlegerige patiënten volgen de "buiten" patiënten, die in een lange rij langs ons trekken, terwijl ik ook hun een kleine fooi toesteek.


  Ik wilde graag als Kerstman met Mapraan op de foto, zij kwam uit school waar ze in kerstkleding naar toe was geweest. Ik had me daarvoor weer mijn Kerstmanpak aangetrokken, maar toen ze me zag was ze bang voor mijn baard en ging dat feest niet door.


Een dezer dagen vroeg Aumpron me om een haakpen. Waar ga ik die in Lopburi uithalen prakkeseer ik.
Via naaister Nopalat vraag ik om raad en zowaar de volgende dag krijg ik er een van haar aangereikt, compleet met garen. Niet veel later zie ik Aumpron al vlijtig haken. Ze is slechtziend, maar dit gaat grotendeels op gevoel.

Vanmiddag heb ik Boris naar het station gebracht, waarna hij zijn avontuurlijke reis verder voort zet. 

Het is nu 20.00 uur en ik ga lekker slapen, misschien een korte eerste kerstdag maar het was wel een overwegend mooie. Vat de slaap met prachtige meditatieve muziek van Hildegard van Bingen.


zaterdag 23 december 2017

zaterdag 23 december 2017





Dit was vroeger het beeld van hoe de hele omgeving deze tijd van het jaar er hier uit zag, een en al zonnebloem velden. Jammer dat dit nu veranderd is in saaie maisvelden. Enkel dit perceel laat zich van zijn "zonnige" kant zien.
Op de achtergrond is te zien hoe dor het is, door de droogte was er een paar dagen geleden brand op een van de heuvels. Bij ons op het terrein stond de brandweer te posten voor als het zou overwaaien.

Het is afgelopen week een paar dagen heel erg koud geweest, voor Thai begrippen. De temperatuur daalde tot 17 graden, wat heel koud is voor de Thai. Mutsen, sokken Jacks, truien, dubbele dekens, alles wat maar enigszins tegen de kou beschermt werd aangetrokken. s,morgens maakte ik voor de liefhebbers warme chocolademelk. Vanmiddag was de temperatuur weer normaal, zo'n 33 graden.

Faay is helemaal ondergedoken onder haar deken.

Een van deze ochtenden zag ik Ying en Phat met een gekookte varkenskop in de weer. Met afgrijzen heb ik hen even gevolgd. Ze probeerden uit alle macht een paar wierook stokje in de kop te steken. later zag ik dat ze hem mooi met de pootjes ernaast geschikt, hadden opgesteld om te offeren.


Vanmorgen is Chaay van bed 60 overleden. Ik liep naar zijn bed, wilde hem scheren en zag dat hij overleden was. Chaay was niet terminaal, maar vannacht ging het schijnbaar plots slecht met hem en moest hij zuurstof hebben.

                                         De eenvoudige witte kist met de overleden Chaay.


                        Een papiertje met enkel alleen zijn naam, overlijdens datum en tijd  en zijn leeftijd.
                        wordt op de kist geplakt.


                                IN MEMORIAM : CHAAY  + 23 december 2017  45 jaar.

Er is gisteren een nieuwe patiënte in bed 20 gekomen. Fhon is er slecht aan toe. Ik heb nog niet echt contact met haar kunnen maken, omdat ze merendeels slaapt.

Ik weet niet van ik van de situatie met Tanawat moet denken. Het is een schommel tussen hoop en vrees. De ene dag zie ik hem van alles eten en met zijn telefoon bezig, denk ik dat gaat de goede kant op. Eergisteren had hij zelfs geen diarree. Vandaag was het weer helemaal mis, vroeg me de zuurstof aan te sluiten en lag weer tot zijn schouders in de diarree. Hij vroeg me ook om zijn benen te masseren en zelfs nu het niet meer koud is om een warme kruik. Tot mijn verwondering kreeg ik deze week voor het eerst een dank je wel van hem.

Ik hoop dat ik snel verlost wordt van de vreselijk, brandende en pijnlijke jeuk. Volgens Wi de verpleegster is het Hives, Netelroos. Ze gaf me medicatie om de jeuk te onderdrukken, maar die helpt geen moer. Ik heb vannacht heel slecht erdoor geslapen. Zonder laken was het te koud, met laken begon het branden nog erger. Koelende poeder hielp slecht een paar minuten.

Als tussendoor toetje maakt Miau "Loti" een flinterdun soort koud flensje met daarop een soort zoet spinsel (ook al in dezelfde groene kleur ), dat tot een rolletje wordt gevormd.





Donderdag was er een grote groep jonge Filipijnse verpleegkundigen die in Thailand werken op bezoek.
Ze maakten ook muziek en zongen kerstliedjes om de patiënten te vermaken. Heel sympathiek allemaal. Daardoor liet ik me weer strikken voor een interview. Jammer dan toch dat er uiteindelijk ongevraagd "reclame" moet gemaakt worden voor het Christendom door het uitdelen van een soort gebeden boekje aan de patiënten.

woensdag 13 december 2017

woensdag 13 december 2017

Afgelopen zondagochtend kreeg Neung een soort epileptische aanval. Ik was er nog niet, dus heb ik het niet gezien. Ik merkte de dag ervoor al dat hij niet als anders was. Hij wreef vaker over zijn hoofd en sprak nog onduidelijker dan anders. Hij heeft die dag veel geslapen. Ik moest hem zelfs wakker maken om te eten. De dag erna ging het weer een stuk beter en was hij weer vrolijk.

Zondag hadden we een jarige, Sangwan de blinde vrouw van bed 21 werd 59. Natuurlijk heb ik s,morgens voor haar gezongen. Die middag was er een grote groep jonge militairen op bezoek.
Toen ik hen vroeg om "happy birthday" te zingen, wat ze ook uit spontaan uit volle borst deden, had je Sangwan moeten zien glunderen.

Ik heb maandag om een antidecubitusmatras voor Ae gevraagd, ik zag dat hij beginnende doorlig wondjes op stuit en heupen heeft.
Ik was vandaag boos op hem omdat hij steeds als een kleuter praat, ik kan er niet tegen als hij zo zeurderig doet.
zo te zien is hij ook een beetje boos op mij.

Gelukkig begint hij wel wat beter te eten. Onder protest heb ik hem rechtop gezet om te eten, maar dat ging uiteindelijk prima. Ik zag dat hij vandaag ook met zijn mobieltje bezig was, ook een goed teken in dit geval.

Maandag was de blinde Tanet jarig. Ik had een klein verjaardag taart je met kaarsjes gekocht en hem die zingend aangeboden.


......de blije Tanet.
Ik had Mapraan (dochtertje van Miau) die een vrije dag van school had, gevraagd om mee te zingen,  met bolle wangen probeert ze de kaarsjes mee uit te blazen.


Het uitblazen ging niet echt makkelijk, per ongeluk had ik kaarsjes gekocht die na het uitblazen weer ontbranden.

Gisteren was het nogal consternatie rond Ae, de jongeman in bed 13. Eerst heeft een van de verpleegsters hem vermanend toegesproken. Daarna kwam een vriendin op bezoek die iets met hem wilde ondernemen, had kleding voor hem meegebracht en was die proberen hem die aan te trekken, maar Ae werkte totaal niet mee. Uiteindelijk is zij boos en teleurgesteld weg gegaan. Wat later kwam een halve klas mede studenten en lerares, ook zij kregen hem niet overtuigd dat hij medicatie moet gaan slikken die hij tot nog toe steeds weigerde. In de middag heb ik hem weer rechtop gezet, maar hij zei dat hij wilde liggen. Ik heb hem tegen me aan laten leunen om hem te ondersteunen en hem zo toch een paar minuten rechtop laten zitten.

Vanmorgen vroeg Ae (Tanawat) me om zijn benen te masseren, dit voor de eerste keer. Omdat hij vanochtend alweer een donderpreek over zich kreeg van de staf heb ik daar maar meteen aan toe gegeven. Al gauw werd zijn uitdrukking zachter, wat gaande weg tijdens de been en voetmassage sterker werd. Omdat zijn huid erg droog is smeerde ik deze in met bodylotion. Toen vroeg hij me dat ook met zijn armen te doen.
Het was mooi om te zien hoe hij zich steeds verder er aan overgaf, als of hij de weerstand volledig liet oplossen. Toen ik uiteindelijk ook zijn knokige rug insmeerde was het als of ik voelde wat hij mist aan geborgen- en veiligheid. Schrijnend om dat te voelen bij deze achttienjarige knaap, nog in de puberteit.
Maar er gebeurde meer, er veranderde iets wezenlijks in zijn houding, liet mij voor het eerst echt in zijn nabijheid toe. Ik hoop niet dat ik het me verbeeld, want dit zou een kentering kunnen betekenen.

Normaal vraag ik er niet naar hoe de patiënt is geïnfecteerd, vind dit ook niet belangrijk. Maar bij hem na wat er vanmorgen gebeurde wilde ik het bij uitzondering weten omdat ik vermoedde dat hij met hiv ter wereld is gekomen. Hij is inderdaad bij de geboorte via de moeder besmet met hiv, werd me door de staf verteld.

Ae Tanawat.
                     Vanmiddag heeft hij dan toch de antidecubitusmatras gekregen.


Op weg naar huis, het is nog tropisch warm. Alles wordt met de dag droger en droger op de heuvels. Groen veranderd in geel, het heeft zeker al een maand niet geregend.




zondag 10 december 2017

zondag 10 december 2017

Gisteren was de verjaardag van Phra Alongkot

De hele ochtend was er speciale dienst in de grote tempel op de berg. Het was een drukte vanwege vele gasten. De monniken zongen een lange litanie waar ik een kwartiertje naar heb geluisterd.  

                       De tempel waaraan al jaren gebouwd en versiert wordt straalt pracht en praal uit.


Toch is de tempel nog lang niet klaar, een groot deel moet nog afgewerkt worden en met goud bekleed. NB belangrijk te weten dat hier geen enkele cent van "mijn" donatie geld naar toe gaat.


Samlang is van vrijdag terug uit ziekenhuis. Hij ligt weer in bed 7. Volgens wat ik begreep van de zuster lijdt hij ook aan Alzheimer. Vanmiddag liep hij met hulp van zijn vrouw naar het toilet.

De diepe Decubitus wond van Wan is heel mooi genezen met hulp van de Alyvin pleisters.


Jao kwam aanzetten met een slangetje, of ik er een foto van wilde maken voor zijn verzameling.

Er vielen me vandaag nog een paar verlaatte verjaardagscadeautjes ten deel. Mooi poloshirt van fam. Pakai, en een lief cadeau van Piem.


Tanawat is van gisteren uit het ziekenhuis, een pak van mijn hart hem te zien zonder voedingssonde. 
Ik heb hem zijn eten in wat kleinere partjes gedeeld. Er ie nieuwe hoop dat hij het haalt, ik hoop dat hij de kracht heeft deze kans aan te gaan.

Gisteren werd ik aangesproken door de vertegenwoordiger van een Chinese delegatie. Hij vroeg me of ik wilde meewerken aan een interview. Ik zei dat ik het druk had, maar zo sprak hij, het kon eventueel wachten tot de middag, ze bleven een groot deel van de dag.
Toen ze zich later weer melden zag ik tot mijn verbazing Ahoea in hun midden. Ik heb over hem al vaker geschreven. Ahoea is van half Chinese afkomst en was  jaren geleden hier patiënt. Een van de gelukkigen die het overleefde en terug bij zijn gezin is. Ahoea komt jaarlijks op bezoek en toont dan zijn grote dankbaarheid naar mij met meerdere knuffels en dikke zoenen op mijn wangen. Er werd mij gevraagd speciaal over zijn verblijf indertijd te vertellen. Ik heb hen toestemming aan hem laten vragen Hij had er geen probleem mee dat ik zijn verhaal deed. Ik heb in het kort uitgelegd hoe ernstig hij er aan toe was en vaker gedacht had dat hij het niet zou halen. Hoe onnoemelijk slecht het met zijn huidaandoening ging. Hoe hij met zijn vechters mentaliteit er stapje voor stapje bovenop kwam, oké, ik deed (of Tiboa) wat hij niet meer kon. Hij moest bv elke dag van top tot teen worden ingesmeerd, dat was een hels karwij omdat het heel pijnlijk voor hem was. Ahoea gaf nooit een krimp, heeft geen enkele keer geklaagd. Ik vertelde ook dat ik soms bang was dat zijn oren eraf vielen, zo zag het eruit. Ik moest tijdens mijn verhaal een paar keer op mijn lip bijten als de beelden van toen weer bij me voorbij kwamen. Er werd me gevraagd of ik ook foto,s heb. Ja die heb ik, maar die krijgen jullie niet te zien zei ik, dit uit respect voor Ahoea. Ik vind het al moedig genoeg van hem dat hij dit verhaal toelaat. Ahoea haalde zelf de anekdote aan van hoe hij aan de poort stond toen ik bij mijn volgend bezoek op de eerste werkdag door hem werd opgewacht. Te voet nog wel, terwijl hij lang niet heeft kunnen lopen. Dat moment was een van de grootste cadeaus in mijn leven.
Ahoea kan nu met een klein foodshopje zijn gezin onderhouden.

Pau de nieuwe patiënte van bed 22 kreeg vandaag al bezoek van haar zoon. Ik moest lachen, toen de jongeman binnen kwam viel er een stilte. De andere dames begonnen te giechelen en te smiespelen. Ik hoorde dat er gefluisterd werd dat ze hem knap vonden. Hij zag er inderdaad heel goed uit. Wiet van de mannenzaal kwam vol bewondering ook kijken en bleef belangstellend rond hem hangen, heel kostelijk om te zien.



Kort onderhoud met Juy. Toen ik deze foto zag besloot ik dat het toch echt tijd werd om de kapper op te zoeken. Heb dat dan ook maar op de terugweg naar huis gedaan.


                                                                 mijn avondmaal.....