maandag 28 augustus 2017

zondag 27 augustus 2017

IN MEMORIAM : ANAN  50 jaar   + 26 augustus 2017  



 Gisteren bereikte mij het droeve bericht dat Anan zijn strijd tegen aids verloren heeft.





IN MEMORIAM  PAKAI  27 augustus 2017
                                                                                                                                                                                          
Vandaag overleed Pakai ten gevolge van een fatale longontsteking.

woensdag 7 juni 2017

vrijdag 2 juni 2017


Laatste werkdag en weer afscheid nemen.



                           Monnik Kongkarun kijkt nog even om nadat ik afscheid van hem nam.

Als Anan zich wil oprichten om rechtop te zitten kost dat veel moeite en pijn ondanks de hulp die ik hem daarbij geef. Door de krachtinspanning verschijnt er een dik gezwel op zijn buik dat er heel gespannen uitziet.


Thanit is, denk ik al vroeg deze morgen met het afscheid bezig. Hij vraagt om een scheerbeurt, vervolgens om zijn pas geknipte nagels te korten. Telkens heeft hij weer een andere vraag om mij even bij zich te hebben en mijn aandacht te krijgen. Als ik aangeef dat ik aan een door hem gevraagde massage vandaag niet toe kom, probeert hij het even later met de vraag zijn haren te knippen die ik vorige week pas gedaan heb. Kort om, hij probeert op allerlei manieren mij bij zich te hebben. Ik neem het hem niet kwalijk, ik weet hoe moeilijk hij het heeft met afscheid nemen en los te laten, hij is een heel emotioneel mens.
Bij mij komt dan achteraf weer de vraag of ik niet teveel aandacht gaf en me wel genoeg gerealiseerd heb dat ik straks niet meer ben als ik naar huis ga.




Piem wil bij het afscheid nemen nog even samen op de foto.




Moo schuift me een bord gefrituurde insecten onder mijn neus, een door hen geliefde snack dat mij kippenvel bezorgd en doet griezelen, wat hem weer doet lachen.



Ik hoop dat het stigma rond hiv en aids ook hier in Thailand in de nabije toekomst veranderd, zodat deze 16 jarige patiënt met de hiv medicatie gewoon in de thuis situatie kan leven en functioneren. Oké, hij heeft hier zijn draai inmiddels gevonden en vrienden gemaakt, maar deze
situatie is niet zoals het hoort.
Ik zal niet vergeten hoe hij hier twee maanden geleden in tranen en angst door zijn familie werd "gedropt".



Deze keer weet ik nog niet wanneer ik de volgende keer weer terug kom, daarom moet ik deze vraag die me bier steeds gesteld word schuldig blijven.
Met een dubbel gevoel laat ik het project achter me, maar het gevoel van voldoening overheerst.


Morgenvroeg vertrek ik naar Bangkok. Door het tijdverschil (het is hier vijf uur vroeger dan in Nederland) kom ik toch zaterdagavond 3 juni aan op Schiphol.


dank voor uw belangstelling..........








donderdag 1 juni 2017

dindag 30 mei 2017



Beeld van Lopburi stad zondag tegen de avond, tijdens een wolkbreuk die ongeveer een uur lang de stad teisterde.



De weg naar de tempel heeft er ook flink onder geleden. Deze foto maakte ik vandaag, dinsdag.




                            Bewoners beschermden met zandzakken hun goed tegen de modderstroom.
Door de twee warme dagen gisteren en vandaag is het alweer flink opgedroogd.

Vandaag voor de afwisseling waren de mannen aan de beurt voor een gezicht behandeling.
Wiet had me gisteren al gevraagd, maar ik kwam er toen niet aan toe.

Moo

Nadat, een schaap over de dam was, Wiet het ijs gebroken had en de terughoudendheid over was volgde het ene verzoek na het andere. Moo en Yang -Yang zagen het ook wel zitten.

 Yang -Yang


mr. Samrid kwam vandaag al afscheid nemen, dacht dat ik morgen al zou vertrekken.

De schalen met fruit waren vandaag niet zo kleurrijk, er was niet zoveel keus.

                                                                Toch waren ze snel leeg.....


Ik las op de Facebook pagina van Sergio die hier vorige week een paar dagen meeliep dat hij het hier de tempel van de dood noemde.
Zelf noem ik het veel liever de tempel van de hoop
Ik moest er aan denken toen ik vanmiddag dit bloemetje tussen de tegels zag bloeien.

.
Vorige week kreeg ik van de manager een hele doos blikjes fruit op siroop. Ik wist in eerste instantie niet wat ik daar mee aan moest. Weigeren is hier erg onbeleefd. Op weg naar huis diende zich de oplossing vanzelf aan, toen ik een oudere vrouw die van het land terug kwam tegenkwam. Ze was erg dankbaar toen ik haar een stel aanbood. Een kilometer verder zag ik een man hout sprokkelen, en het vorige herhaalde zich, alleen was hier de verbazing iets groter.

zaterdag 27 mei 2017

Donderdag 25 mei 2017

Nadat ik gisteren twee uur ben bezig geweest om mijn stukje van die dag te schrijven op mijn slechtwerkende, gevallen laptop verdween plots mijn hele verhaal en de met moeite geplaatste foto,s.
Met geen mogelijkheid is het geschrevene terug te vinden.
Dus vanavond vol goede moed een nieuwe poging.


Kittipan

Het wordt steeds moeilijker om Kittipan ( bed 17) goed te verzorgen. Zijn benen kruisen zich steeds meer en zijn ook nog eens heel strak gebogen. Ik gebruik al een grote maat pamper, maar omdat er zoveel spanning op zijn benen staat, krijg ik nauwelijks de pamper aangebracht. Doordat de knieën altijd gebogen zijn is de huid in de holtes helemaal stuk door transpireren en niet kunnen drogen. Ik heb al geprobeerd er iets tussen te duwen zoals een bekleedde grote plastic flacon, maar dat houdt hij door de grote spanning die op de benen staat maar kort vol door pijn ervaring. Zijn voeten raken gezwollen van het vocht en vertonen natte wondjes die niet genezen.
Ik vind het moeilijk dat ze zo onaardig en nors tegen hem doen, alsof hij er wat aan kan doen.



Pakai en Miau ontfermen zich over het pellen van een grote Jackfruit. Het is een hele klus de vruchtdelen uit de vliezen te halen. De smaak vind ik een beetje weeïg.  Ook de pitten worden gebruikt om te eten, maar die worden eerst gekookt. Alleen ging dat deze keer mis, Miau had vergeten het vuur onder de pan uit te zetten en verbrandde de boel, omdat het vocht verkookt was.

                                                                              Jackfruit





Pitten van de Jackfruit


Ook dit moest ik absoluut  proeven werd me opgedragen. Ben de naam alweer kwijt. Maar toen er eerst een flinke schep suiker over gestrooid werd leek het mij minder smakelijk omdat het me aan aardappel liet denken.



Mapraan, (ook de naam van een vrucht) dochtertje van een van de medewerkers doet haar middagslaapje. Ze gaat sinds kort voor halve dagen naar school. Ze is wat koortsig van een inenting.


Vanmorgen weer bandenpech, nu eens voor de afwisseling de achterband van de brommer.
Gelukkig had de man van het repairshop nog geen andere klant en kon hij mij direct helpen.
Ondanks dat het achterwiel er voor een nieuwe binnenband af moet had hij het toch in 12 minuten gefikst en dat voor 120 bath incl. binnenband (3,30 euro)

Vanmorgen werd per ambulance een nieuwe patiënt binnen gebracht. Althans na een scheer en knipbeurt kwam er een bekend gezicht te voorschijn. Wichet was hier vier jaar geleden ook al eens, verbleef toen in een van de huisjes. Ik weet nog dat hij er een grote troep van maakte.
Hij had zoveel spullen op zijn bed verzameld dat hij er zelf nauwelijks bij kon.

Het valt me op dat Piem enorm is afgevallen. Na het overlijden van haar vriend heeft ze het leven toch weer opgepakt. Ook heeft ze haar taken hier in het project weer op zich genomen. Behoudens dat ze nu door een flinke verkoudheid even rust moet nemen. Meerdere mensen zijn op dit moment verkouden, de een steekt de ander aan.

Het gaat niet goed met Eak. Was eerder alleen zijn huid geel, nu kleurt ook het wit van zijn ogen geel  Hij verblijft in een van de huisjes maar elke middag word hij gehaald voor een douche beurt.

Tot mijn grote verbazing vraagt Piyanut me om een massage. De anders zo afstandelijke en alles weigerende Piyanut benaderd mij met een lief stemmetje. Na de massage krijg ik een vriendelijk dankwoord. Mijn verbazing is groot.



In de middag pauze de tekenmogelijkheid op mijn IPad uitgetest.

Vanmiddag was er een heuse wolkbreuk. Werkelijk, het kwam met bakken naar beneden.
Het regenseizoen is wel een maand eerder begonnen dan normaal. Ik had me al voor genomen om niet de veldweg naar huis terug te nemen, dit vanwege eventuele modderstromen. Maar ik werd er ook nog een paar keer door bezorgde patiënten op geattendeerd.

zondag 21 mei 2017

zaterdag 20 mei 2017




Mijn avond eten. Vandaag voor de afwisseling geen Thai maaltijd, maar gebakken zalm filet met flinke portie bruine rijst en garnituur,  Kosten : omgerekend 3,25 euro.




In een tijdschrift dat hier om de zoveel tijd wordt uitgegeven kwam ik deze oude foto tegen.
"Enkele gasten willen meehelpen patiënten eten te geven."
Ik zie Rugrot op de voorgrond, hij is 27 dec. 2013 overleden. Ik weet nog dat hij maar met kleine hapjes kon eten, daarom knip ik op de foto met een schaar zijn eten in kleine stukjes.

Vandaag had een gast, goed bedoeld, het domme idee elke patiënt op twee ijsjes te trakteren.
Ik kon bij de meeste de helft snel wegpakken en in de diepvries duwen, maar de gulzig Somyod die nota bene al diarree heeft, had de twee al achter elkaar in een oogwenk verslonden.



Gespot door fotograaf Somporn tijden ons bijna dagelijks ommetje over het terrein met Sangwan, ondanks de warmte. De bril heeft Songporn voor onherkenbaarheid toegevoegd op de foto vanwege privacy van de patiënt.


Afgelopen donderdag was er een enorme toeloop van medewerkers van het ministerie. Elke patiënt krijgt per maand een toelage van 500 bath (+/- 13,75 euro) daarvoor moesten allerlei gegevens worden verzamelt, lengte gemeten, pasfoto gemaakt, vinger afdruk, foto van beide duimen, ID kaarten gecontroleerd en wat niet al meer. Alles bij elkaar een enorm gedoe ook al omdat de apparatuur het steeds liet afweten. In plaat dat men de menen in groepjes liet opdraven, werd meteen iedereen paraat gezet, wat voor de patiënten uren wachten inhield. De lunch werd een uur later dan anders geserveerd. Er was mij gevraagd mee te helpen omdat meerdere mensen niet zelfstandig hun vinger op de apparatuur konden plaatsen, mensen in rolstoel moesten overeind geholpen worden bij het meten. Bij de bedlegerige patiënten werd er gewoon een doek met maten erop achter hen gehouden en zo werden ze gefotografeerd.

Alles bij elkaar heeft deze operatie de hele dag geduurd, de patiënten waren doodop na afloop.


In het nieuw gestoken, bermuda en polo omgerekend voor 5,40 euro (de donkere kleur is nog vanwege de rouw van de overleden koning)

zondag 14 mei 2017

zondag 14 mei 2017

Ik hoef vandaag gelukkig niet weer met een in memoriam te beginnen.




Gisteren na lange tijd Mami (geheel rechts) weer gezien. Vanwege ziek zijn was ze lang afwezig.
Samen met twee Japanse vriendinnen was ze op bezoek. Natuurlijk een reden om op het fotobankje plaats te nemen.


 Zoals op zondag de gewoonte is, ook vandaag weer offerdag. Gasten komen vaak van ver om hun offer te brengen (donatie) Daarna nemen ze een bord en vullen dat vanaf de grote schalen om het vervolgens aan Buddha te offeren. De vele apen doen zich na afloop (en vaak ook al tijdens) van de ceremonie te goed aan het lekkers.




Voorraad gedoneerde rijst.




Een levensgroot portret van de nieuwe Koning, Rama X
of te wel Prins Mara Vajiralongkorn Bodindradebayavarangkun
siert hier een van de perken.




Tanat beschermt zich tegen de zon, omdat hij blind is heeft hij niet in de gaten dat een meter naar links schaduw is. Daar moet hij even op gewezen worden.


Ik zou nog terug komen op mijn onderbreking in Chiang Mai.



Ik heb me de luxe veroorloofd om een vlucht te nemen naar Chiang Mai, om zo een meer dan twaalf uur durende treinreis te besparen.






Zoontje van een van de medewerkers in het tehuis van Yves waar ik op bezoek was, gekluisterd aan (jawel) zijn telefoon.


Terwijl hij aan het spelen is gaat steeds zijn blik even naar het scherm.



Genoeg fruit aan de bomen hier.


Elke dag even een duik in het zwembad, Ine dat het echt afkoelt, maar toch wel verfrissend na het werken in de tuin of een ander karwijtje.
Deze keer heb ik me ook met brood en cake bakken bezig gehouden.

Ook aan bananen geen gebrek.



                                                                                      Ook als de avond valt is het lekker zwemmen.



Enorme grote "jackfruit" vruchten.




Vanuit de bus van Bangkok/ vliegveld naar Lopburi genoten van de prachtige rood bloeiende bomen.
(ik hoop er nog een mooiere foto van de maken)
De gouden regen bomen zijn nu met hun bloei op hun retour.


Maar wat het meeste indruk op me gemaakt heeft en me erg ontroerde in Chiang Mai is het zien hoe Phat (een tot aan zijn nek verlamde jongeman die alleen zijn linker schouder, elleboog en pols kan gebruiken zich op eigen kracht van de elektrische rolstoel in bed kan begeven. Met tranen in mijn ogen heb ik staan kijken. Ongelooflijk wat hij in een jaartijd bereikt heeft. Ondanks dat ik om toestemming gevraagd had of ik mocht kijken hoe hij dat doet, voelde ik me toch ongemakkelijk.
Zoveel bewondering voor deze doorzetter.
Ik zag ook dat hij nu niet meer met een aangepaste vork eet.